VIII SAB/Wa 69/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 30 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta P. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oddala skargę Pismem z dnia 6 kwietnia 2017 r. ZMO [...] sp. z o.o. (dalej jako: "spółka" lub "skarżąca") wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta [...] w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na: "[...]" na działkach ewid. nr [...],[...] oraz [...] w [...]. Postępowaniu prowadzonemu przez Burmistrza Miasta [...] zarzuciła naruszenie: - art. 7 Kpa poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieuwzględnienie okoliczności i zaleceń wskazanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na wcześniejszych etapach postępowania, - art. 8 Kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący brak zaufania do władzy publicznej, - art. 12 § 1 Kpa poprzez brak wnikliwego i szybkiego działania oraz nieposługiwanie się przez organ możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, - art. 35 § 1 i § 3 Kpa poprzez niezałatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki. Wobec powyższego spółka wniosła o zobowiązanie Burmistrza Miasta [...] do wydania decyzji w przedmiocie j/w; stwierdzenia, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; stwierdzenia, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznania od organu na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości określonej w tym przepisie tj. połowę kwoty wskazanej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; - zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wnioskiem z dnia 28 stycznia 2015 r. skarżąca wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "[...]" na działkach ewid. nr [...],[...] oraz [...] w [...]. Decyzją z dnia [...] października 2015 r. Burmistrz Miasta [...] odmówił wydania pozytywnej decyzji w tym przedmiocie. W wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. uchyliło decyzję organu I instancji. W dniu 11 lipca 2016 r. Burmistrz Miasta [...] wydał decyzję, którą ponownie odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] września 2016 r. ponownie uchyliło w całości zaskarżoną decyzję. Trzecią odmowną decyzję Burmistrz Miasta [...] wydał w dniu [...] stycznia 2017 r. Ta decyzja również została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. W ocenie skarżącej organ I instancji po raz kolejny nie wziął pod uwagę okoliczności, które organ odwoławczy wskazywał w swoich decyzjach z dnia [...] grudnia 2015 r. i [...] września 2016 r., co wskazuje na lekceważenie stanowiska SKO i w sposób rażący narusza istniejący porządek prawny. Skarżąca podniosła, że choć formalnie za każdym razem Burmistrz nie przekracza terminu załatwienia sprawy, to w sposób nieuzasadniony nie stosuje się do wytycznych SKO i wydaje niemal identyczne w swej treści, merytorycznie błędne rozstrzygnięcia. Jednocześnie zdaniem skarżącej Burmistrz dopuszcza się szeregu uchybień, a szczególnie rażącym postępowaniem było powołanie w sprawie biegłego, w sytuacji, gdy SKO wyraźnie wskazało, że powoływanie biegłego dla ustalenia stanu prawnego (wykładni przepisów prawa miejscowego) jest niedopuszczalne i prowadzi do sytuacji, w której to biegły wydaje decyzję. Ponadto, Burmistrz Miasta [...] bezzasadnie stoi na stanowisku, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem o charakterze przemysłowym, lecz należy je rozpatrywać w kategorii gospodarki odpadami, co zdaniem skarżącej przeczy definicji ustawowej zawartej w art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (t. j. Dz.U. z 2012 r. poz. 651 ze zm.), którego jednoznacznie wynika, że instalacja do produkcji energii elektrycznej i cieplnej z wykorzystaniem paliw alternatywnych i odpadów to zakład przemysłowy. Skarżąca podkreśliła, że jej stanowisko co do przewlekle prowadzonego postępowania zostało potwierdzone przez SKO w postanowieniu z dnia [...] lutego 2017 r., którym organ ten uznał zażalenie skarżącej w trybie art. 37 Kpa, za uzasadnione oraz stwierdził, że postępowanie organu I instancji było nakierowane na odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanego przedsięwzięcia z uwagi na jego niezgodność z planem miejscowym W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...] wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że w sprawie zachodziły uzasadnione podstawy, co do niezgodności przedsięwzięcia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co wynikało z opinii Gminnej Komisji Urbanistycznej – ciała doradczego Burmistrza Miasta [...] oraz opinii biegłych urbanistów. Organ podniósł, że zagadnienie to było wielokrotnie wyjaśniane, a w wydawanych w sprawie decyzjach wskazywano, że planowana inwestycja nie mieści się w zakresie definicji zakładu przemysłowego lecz spalarni odpadów. Dlatego też niezbędna była wiedza specjalistyczna powołanych biegłych. W ocenie organu zarówno podejmowane czynności jaki i termin załatwienia sprawy, były zgodne z obowiązującymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jej przedmiotem jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Jeżeli, jak w niniejszej sprawie, skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed organem administracji, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wniesienie zażalenia w trybie przewidzianym w art. 37 Kpa. W niniejszej sprawie warunek ten został spełniony, bowiem pismem z dnia [...] lutego 2017 r. pełnomocnik skarżącej spółki wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta [...]. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., SKO uznało wniosek za uzasadniony, stwierdzając, że organ I instancji trzykrotnie odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z powołaniem się na niezgodność planowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym, bez oparcia stanowiska w zgromadzonym materiale dowodowym, podczas gdy Kolegium za każdym razem szczegółowo uzasadniało dlaczego argumentacja organu I instancji jest nieprawidłowa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w doktrynie podkreśla się, że przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Zauważyć należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym także wskazano, iż długi czas trwania postępowania nie może być utożsamiany z przewlekłością postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II GPP 4/10). Nie każda zwłoka może być przyczyną stwierdzenia przewlekłości, lecz jedynie zwłoka nieuzasadniona. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być na podstawie zarówno analizy charakteru dokonywanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Przewlekłość postępowania odmiennie od bezczynności organu w sprawie jest zatem pojęciem względnym, albowiem przewlekłość postępowania zachodzi, gdy zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez organ jest nadmierna (rażąca) i nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy. Mając na uwadze powyższe rozważania oraz stan faktyczny niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż wbrew zarzutom skargi, Burmistrzowi Miasta [...] nie można zarzucić przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla inwestycji objętej wnioskiem spółki. Z analizy akt sprawy wynika, że: - w dniu 28 stycznia 2015 r. wpłynął do organu wniosek ZMO [...] sp. z o.o. o wydanie decyzji o uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "[...] " na nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym: [...],[...] oraz [...], województwo [...], powiat [...], jednostka ewidencyjna [...], obręb [...][...], - w dniu 4 lutego 2015 r. Kierownik Wydziału Inwestycji i Rozwoju Urzędu Miasta w [...] wystąpił do Wydziału Mienia Gminnego tegoż Urzędu o stwierdzenie zgodności bądź niezgodności przedmiotowego przedsięwzięcia z obowiązującym planem zagospodarowania miasta [...]. Odpowiedź przekazana została w dniu [...] kwietnia 2015 r. wraz z opinią Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej, - w dniu [...] lutego 2015 r. organ I instancji wystąpił do wnioskodawcy o uzupełnienie przedłożonego przy ww. wniosku raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Odpowiedź (uzupełnienie) wpłynęła do organu w dniu [...] marca 2015 r., - pismem z dnia [...] marca 2015 r. organ zawiadomił wnioskodawcę o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia [...] kwietnia 2015 r. z uwagi na skomplikowany i złożony charakter sprawy oraz potrzebę uzyskania dodatkowych opinii o zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym, - pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. organ zawiadomił strony, iż zebrał już wystarczające dowody i materiały do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia i wyznaczył 7 dniowy termin do zapoznania się z nimi oraz wypowiedzenia się i zgłaszania żądań, - w dniu [...] maja 2015 r. organ przesłał wnioskodawcy ww. opinię Wydziału Gospodarowania Mieniem Gminnym z dnia [...] kwietnia 2015 r., celem ustosunkowania się do niej i do dalszego prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Odpowiedź wnioskodawcy wpłynęła drogą mailową w dniu [...] września 2015 r., - pismem z dnia 17 września 2015 r. organ pierwszej I instancji ponownie wyznaczył 7- dniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się i zgłaszania żądań, - w dniu [...] września 2015 r. wpłynęło do organu pismo Przedsiębiorstwa Wodno- Kanalizacyjno-Ciepłowniczego w [...] (strona postępowania), w którym przedstawiło ono swoje stanowisko w sprawie. W tym samym dniu wpłynęło także pismo podpisane przez mieszkańców [...], o udzielenie wyjaśnień w przedmiotowej sprawie - odpowiedź została udzielona w dniu [...] października 2015 r. W dniu [...] września 2015 r. wpłynął też sprzeciw (siedem firm z terenu [...]) przeciwko planowanemu przedsięwzięciu, - decyzją z dnia [...] października 2015 r. znak [...] Burmistrz Miasta [...] odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, z uwagi na jego niezgodność z planem miejscowym, - w dniu [...] listopada 2015 r. skarżąca spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji, które zostało przekazane do SKO w [...] przy piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. o czym zawiadomiono strony postępowania, - SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium w decyzji kasacyjnej wskazało na nieprawidłowe ocenienie zgodności przedmiotowego przedsięwzięcia z planem miejscowym; brak weryfikacji, czy złożony wniosek jest kompletny (spełnia wymogi formalne); nieprawidłowości przy ustaleniu stron postępowania oraz zapewnienia im czynnego udziału w postępowaniu, - w dniu [...] stycznia 2016 r. organ I instancji wystąpił do wnioskodawcy o uzupełnienie wniosku, odpowiedź wpłynęła do organu pierwszej instancji w dniu [...] stycznia 2016 r., - postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. organ zawiadomił strony, że postępowanie nie może być zakończone w terminie przewidzianym w art. 35 Kpa z uwagi na konieczność zasięgnięcia opinii, co do zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym, wskazał nowy termin załatwienia sprawy - do dnia [...] maja 2016 r., - w dniu [...] marca 2016 r. organ wystąpił do [...] s.c. w [...], o wydanie opinii w zakresie zgodności przedmiotowego przedsięwzięcia z planem miejscowym, - postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. organ postanowił powołać biegłego w celu wydania opinii o zgodności przedmiotowego przedsięwzięcia z planem miejscowym. W tym samym dniu zlecił (pisemnie) wykonanie tej opinii [...] s.c w [...] w terminie do dnia [...] kwietnia 2016 r., - pismem z dnia [...] maja 2016 r. organ zawiadomił strony o sporządzeniu ww. opinii i wyznaczył im 14 dniowy termin na zapoznanie się z jej treścią. Postanowieniem z tego samego dnia zawiadomił strony, że postępowanie nie może być zakończone w terminie przewidzianym w art. 35 Kpa z uwagi na wyznaczenie stronom terminu na zapoznanie się z ww. opinią oraz z możliwością wypowiedzenia się również, co do pozostałego materiału dowodowego w sprawie, wskazując nowy termin załatwienia sprawy do dnia 15 lipca 2016 r., - pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. organ I instancji zawiadomił strony, że zebrał już wystarczające materiały do wydania decyzji dla przedmiotowego przedsięwzięcia i wyznaczył 7 dniowy termin do zapoznania się z nimi, - decyzją z dnia [...] lipca 2016r. znak: [...] r., odmówiono wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, z uwagi na jego niezgodność z planem miejscowym, - w dniu [...] sierpnia 2016 r. skarżąca spółka wniosła odwołanie od ww. decyzji, które zostało przekazane do Kolegium przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r., - SKO decyzją z dnia [...] września 2016r. znak: [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wskazując, że uznanie przez organ I instancji, jakoby przedmiotowa inwestycja była niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie znajduje jakiegokolwiek oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Niezależnie od tego stwierdziło, że obowiązki dotyczące zweryfikowania, czy złożony wniosek jest kompletny (spełnia wymogi formalne) i prawidłowego ustalenia stron postępowania oraz zapewnienia im czynnego udziału na każdym etapie postępowania, nadal nie zostały dopełnione przez organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy, - w dniu [...] października 2016 r. organ I instancji wystąpił do wnioskodawcy o uzupełnienie ww. wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. Odpowiedź wpłynęła do organu pierwszej instancji w dniu [...] października 2016 r., - pismem z dnia [...] listopada 2016 r. organ, zgodnie z art. 61 § 4 Kpa, zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, - pismem z dnia [...] listopada 2016 r. organ I instancji zawiadomił strony, że zebrał już wystarczające dowody i materiały do wydania decyzji w sprawie i wyznaczył 7 dniowy termin do zapoznania się z nimi oraz wypowiedzenia, - pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. organ zawiadomił wnioskodawcę o przedłużeniu terminu załatwienia przedmiotowej sprawy ze względu na jej skomplikowany i złożony charakter i wskazał nowy termin jej załatwienia - do dnia [...] stycznia 2017 r., - decyzją z dnia [...] stycznia 2017r. znak: [...] r., odmówiono wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, z uwagi na jego niezgodność z planem miejscowym, - w dniu [...] lutego 2017 r. skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji, które zostało przekazane do SKO przy piśmie z dnia [...] lutego 2017 r., - decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...] w [...] po raz trzeci uchyliło decyzję organu I instancji Mając na uwadze powyższe rozważania oraz stan faktyczny niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż wbrew zarzutowi skargi, Burmistrzowi Miasta [...] nie można zarzucić przewlekłego prowadzenia postępowania o wydanie decyzji środowiskowej dla inwestycji objętej wnioskiem spółki z dnia [...] stycznia 2015 r. Z wnikliwej analizy akt sprawy wynika, że wszelkie czynności były podejmowane zasadnie, w odstępach czasu uzasadnionych ich charakterem. Nie można mówić także, aby organ podejmował czynności zbędne dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy i zakończenia postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu czynności podejmowane były zasadnie i bez zbędnej zwłoki. Organ nie działał też opieszale ani niesprawnie. Podkreślić należy, że zasada szybkości postępowania, wyrażona w art. 12 Kpa, jest współzależna z zasadą prawdy obiektywnej, a szybkość prowadzonego postępowania nie może pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oceny powyższej nie zmienia fakt, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. SKO uznało zażalenie skarżącej spółki na przewlekłe prowadzenie postępowania za uzasadnione. Co więcej zdaniem Sądu, jeżeli w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania to niejako z winy Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które trzykrotnie uchylało decyzje organu I instancji zamiast orzec merytorycznie na podstawie art. 138 § 1 Kpa. Z analizy tychże decyzji wynika bowiem, że już orzekając po raz drugi (w dniu 5 września 2016 r.) SKO nie podzielało stanowiska o niezgodności przedmiotowego przedsięwzięcia z obowiązującym planem miejscowym, uchylając się od merytorycznego rozstrzygnięcia, w sytuacji w której organ I instancji zgodnie z zaleceniami wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku poprzez dołączenie załącznika graficznego przedstawiającego zasięg oddziaływania przedsięwzięcia (co też skarżąca spółka uczyniła) oraz według własnej oceny ustalił strony postępowania załączając wypis z rejestru gruntów. Nie może ujść uwadze, że sprawa o wydanie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia należy do jednej z trudniejszych kategorii spraw administracyjnych, która angażuje społeczeństwo, wymaga przy tym jednak nie tylko wiadomości specjalnych (i temu służy możliwość zasięgnięcia opinii powołanego w sprawie biegłego), ale i konieczności uzgodnienia i zasięgnięcia opinii właściwych organów (RDOŚ i PPIS). Nie można zatem czynić organowi I instancji zarzutu, że powołał biegłego dla sporządzenia opinii o zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zwłaszcza że w dacie uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta [...] (2003 r.) w Polsce nie funkcjonowały spalarnie odpadów jako komercyjne, samodzielne przedsięwzięcia, na co powołuje się organ I instancji i, co w ocenie Sądu nie pozostaje bez wpływu na sprawność postępowania w niniejszej sprawie. Również czas sporządzenia takiej opinii nie może obciążać organu, który zmierza do wnikliwego i wszechstronnego rozpoznania sprawy. Należy także podkreślić, że analiza dotychczasowego przebiegu postępowania, na podstawie akt sprawy, tj. do dnia wydania przez Burmistrza Miasta [...] decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r., wskazuje nie tylko na sprawne prowadzenie postępowania, ale również wbrew stanowisku skarżącej spółki na podejmowaniu przez ten organ wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy, czego z resztą najlepszym przykładem jest wydanie wspomnianej decyzji. I tym razem w ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że organ I instancji dopuścił się przewlekłości w postępowaniu zważywszy, że od dnia stwierdzenia przewlekłości postępowania przez SKO w [...] tj. [...] lutego 2017 r. do dnia wniesienia skargi do Sądu - [...] kwietnia 2017 r. organ I instancji podjął czynności (pismo z dnia [...] kwietnia 2017 r.), zgodnie z wytycznymi SKO w zakresie uzupełnienia przez skarżącą wniosku, co do załącznika graficznego przedstawiającego zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, w szczególności rozprzestrzeniania się emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz rozprzestrzeniania hałasu, a także złożenia kolejnego wypisu z rejestru gruntów. Dopiero uzupełnienie wniosku pozwoli na podjęcie dalszych czynności, które z oczywistych względów nie mogły być zakończone w terminie zakreślonym przez SKO w postanowieniu z dnia [...] lutego 2017 r. Wadliwością natomiast w postępowaniu przed organem I instancji jest dwukrotne, po uchyleniu decyzji przez SKO, zawiadamianie stron postępowania o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia pismami z dnia [...] lutego i [...] listopada 2016 r., w sytuacji, w której postępowanie zostało wszczęte na wniosek z dnia [...] stycznia 2015 r. Uchylenie decyzji przez organ odwoławczy i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie wszczyna na nowo postępowania wcześniej wszczętego przed organem I instancji. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na ocenę zasadności wniesionej skargi. Reasumując należy stwierdzić, że o ile postępowanie w sprawie wszczęte z wniosku ZMO [...] sp. z o.o. z dnia [...] stycznia 2015 r. r. trwa i nie zostało definitywnie załatwione, to nie można organowi I instancji postawić zarzutu, że taki stan rzeczy jest skutkiem celowego i zawinionego działania tego organu. Mając na uwadze brak podstaw do zastosowania art. 149 § 1 p.p.s.a oraz bezzasadność skargi, Sąd orzekł jak w sentencji biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 151 p.p.s.a.