VIII SAB/Wa 70/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi T. K. w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 23 lipca 2014 r. (data złożenia w organie) T K (skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "organ") w sprawie załatwienia złożonego przez nią w dniu 13 marca 2013 r. wniosku o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną w okresie od 1 sierpnia 2002 r. do 28 lutego 2009 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Powyższy warunek obowiązuje zarówno w sytuacji wnoszenia skargi na akt lub czynność organu, jak i w sprawach bezczynności organu, czy też przewlekłe prowadzenie postępowania. Jak wynika z ww. art. 52 § 2 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania winno być poprzedzone uprzednim złożeniem do organu wyższego stopnia zażalenia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."). W niniejszej sprawie wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowiłoby spełnienie warunku wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, jak tego wymaga art. 52 § 1 p.p.s.a. Niedopuszczalna jest zatem skarga na przewlekłość postępowania organu, przed której wniesieniem warunek z art. 52 § 1 p.p.s.a. nie został spełniony. Sąd stwierdza, że przedstawione przy skardze akta administracyjne nie wskazują, by w toku prowadzonego przez organ postępowania skarżąca składała tego typu środek zaskarżenia. W tych okolicznościach należało przyjąć, że skarżąca nie wykazała spełnienia warunku formalnego złożenia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, tj. uprzedniego wyczerpania trybu zażaleniowego z art. 37 § 1 k.p.a. Skarga podlega merytorycznemu rozpoznaniu wyłącznie wówczas, gdy wszystkie wymagane prawem warunki formalne jej wniesienia zostaną wypełnione. Taka sytuacja w sprawie niniejszej nie wystąpiła. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.