VIII SAB/Wa 74/17

Sygn. akt VIII SAB/Wa 74 /17 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 30 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi D. N. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w G. do rozpoznania wniosku D. N. z dnia [...] marca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktów: 1, 2, 3, 5 i 6 - w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Komendant Powiatowy Policji w G. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku D. N. opisanego w punkcie 1 wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w G. na rzecz D. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga D. N. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w G. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Pismem z 12 marca 2017 r. (data złożenia wniosku bezpośrednio w organie – 13 marca 2017 r.) D. N. (dalej: skarżący, wnioskodawca) zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w G. (dalej: KPP, organ) – w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., zwana dalej: u.d.i.p.) o udzielenie następujących informacji: 1) czy prędkościomierz kontrolny zamontowany w pojeździe służbowym używanym przez funkcjonariuszy H. I. i S. B. w dniu 1 listopada 2016 r. ok. godziny 08:47 w miejscowości G. posiadał ważne świadectwo legalizacji pierwotnej - jeśli tak to wnosił o przesłanie kopii tego świadectwa; 2) podanie numeru seryjnego prędkościomierza kontrolnego zamontowanego w pojeździe służbowym używanym przez funkcjonariuszy H. I. i S. B. w dniu 1 listopada 2016 r. ok. godziny 08:47 w miejscowości G.; 3) podanie numeru VIN pojazdu służbowego używanego przez funkcjonariuszy H. I. i S. B. w dniu 1 listopada 2016 r. ok. godziny 08:47 w miejscowości G.; 4) czy funkcjonariusz H. I. posiadał w dniu 1 listopada 2016 r. kwalifikacje i przygotowanie do obsługi prędkościomierza kontrolnego zamontowanego w użytkowanym przez ww. funkcjonariusza pojeździe służbowym w dniu 1 listopada 2016 r. ok. godziny 08:47. W przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na ww. pytanie, zawarte w punkcie 4, wniósł: 5) o nadesłanie kopii dokumentu potwierdzającego ukończenie szkolenia zawodowego; 6) wskazanie: a) czy było to doskonalenie centralne, lokalne czy zewnętrzne; b) jaki podmiot prowadził to doskonalenie; c) w jakiej formie i z jakim wynikiem nastąpiła ocena stopnia przyswojenia przez H. I. wiedzy, o której mowa w § 59 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczególnych warunków odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji; d) jaki był program tego doskonalenia; e) kto prowadził zajęcia w ramach przedmiotowego doskonalenia z zakresu obsługi ww. prędkościomierza kontrolnego (podać imię, nazwisko oraz stopień służbowy). Jednocześnie skarżący wniósł o przesłanie powyższych informacji pocztą tradycyjną i elektroniczną. W odpowiedzi na powyższy wniosek KPP pismem znak [...] z [...] marca 2017 r. wskazał wnioskodawcy (w odniesieniu do punktu 1 wniosku), że urządzenia kontrolne do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym zamontowane w przedmiotowym pojeździe służbowym w dniu 1 listopada 2016 r. ok. godziny 08:47 w miejscowości G. posiadały legalizację ponowną ważną do dnia [...] października 2017 r. Jednocześnie poinformował, że legalizacja pierwotna urządzeń kontrolnych do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, zgodnie z obowiązującymi przepisami, wydawana jest tylko raz, przy przekazaniu ich do użytku na czas określony. Po upływie oznaczonego terminu ważności legalizacji pierwotnej urządzenia kontrolne do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym poddawane są legalizacji ponownej. Odnosząc się do żądania udostępnienia kopii świadectwa legalizacji pierwotnej organ podał, że zakres żądanych informacji nie zawiera się w treści art. 6 u.d.i.p. w zakresie dostępu do informacji publicznej. W odpowiedzi na pozostałe punkty wniosku o udostępnienie informacji publicznej KPP podał, że sierżant sztabowy H. I. w dniu 1 listopada 2016 r. posiadał kwalifikacje i przygotowanie do obsługi prędkościomierza kontrolnego zamontowanego w użytkowanym pojeździe służbowym w dniu 1 listopada 2016 r. ok. godziny 08:47 (punkt 4), natomiast w odniesieniu do punktów: 2, 3, 5 i 6 wniosku wskazał, że zakres żądanych przez skarżącego informacji nie zawiera się w treści art. 6 u.d.i.p. w zakresie dostępu do informacji publicznej. Pismem z 21 kwietnia 2017 r. (data złożenia skargi bezpośrednio w organie – 25 kwietnia 2017 r.) skarżący wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność KPP w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W skardze wniósł o nakazanie organowi udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił organowi rażące naruszenie art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483, zwana dalej: Konstytucja RP) poprzez nieudzielenie informacji publicznej określonej w złożonym wniosku. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że 12 marca 2017 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej danych wyposażenia używanego podczas wykonywania obowiązków służbowych przez funkcjonariuszy H. I. i S. B. oraz kwalifikacji zawodowych H. I.. W dniu 27 marca 2017 r. otrzymał pismo organu odmawiające udzielenia wnioskowanych informacji ze wskazaniem, iż w ocenie organu "zakres żądanych informacji nie zawiera się w treści art. 6 u.d.i.p. w zakresie dostępu do informacji publicznej". Zdaniem wnioskodawcy, ocena KPP, iż zakres żądanych informacji nie jest informacją publiczną, jest nieprawidłowa. Każda informacja dotycząca spraw publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Informacją o takim charakterze jest każda informacja, która dotyczy działalności organów władzy publicznej w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych. Żądana informacja o wyposażeniu własności publicznej używanej przez funkcjonariuszy publicznych w trakcie pełnienia służby publicznej oraz o kompetencjach i kwalifikacjach osób publicznych stanowi informację publiczną. Problematyka dotycząca odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji jest prawnie uregulowana w rozporządzeniu i jest jawna. Rozporządzenie określa formy, warunki i tryb odbywania oraz organizację i sposób prowadzenia takich szkoleń. Ukończenie przez poszczególnych funkcjonariuszy odpowiednich szkoleń jest udokumentowane, a przedmiot tych szkoleń określają odpowiednie programy. Również problematyka dotycząca wyposażenia używanego przez funkcjonariuszy Policji podczas pełnienia służby publicznej jest prawnie uregulowana i jest jawna. Reguluje je m.in. rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. W ocenie skarżącego, od stopnia kwalifikacji funkcjonariuszy wykonujących zadania publiczne uzależniona jest jakość i prawidłowość stosowanych przez nich procedur, a fakt ukończenia bądź braku ukończenia odpowiedniego szkolenia, zgodności wyposażenia z wymogami prawnymi jest w takim samym stopniu jawny i publiczny, jak jawne i publiczne są same procedury przez nich realizowane. Wnioskodawca wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych definiujące pojęcie informacji publicznej oraz rozstrzygające w podobnych rodzajowo sprawach (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Bd 200/13 oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Łd 107/13). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. KPP wskazał, że pismem z 16 marca 2017 r. udzielił wnioskodawcy odpowiedzi odnośnie do punktów: 1 i 4 wniosku, natomiast co do pozostałych punktów (2, 3, 5 i 6) uznał, iż zakres żądanych informacji nie zawiera się w treści art. 6 u.d.i.p. w zakresie dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z wnioskiem odpowiedź została przesłana pocztą tradycyjną (17 marca 2017 r.) oraz elektroniczną (20 marca 2017 r.), zatem brak jest podstaw do zarzucenia organowi rażącego naruszenia art.13 ust. 1 u.d.i.p. Organ wykonał swoje czynności w ustawowo przewidzianym terminie, co wyklucza jego bezczynność. Jednocześnie wskazał, że nie był zobowiązany do wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w zakresie pytań zawartych w punktach: 2, 3, 5 i 6 wniosku, ponieważ ocenił, iż treści, o które skarżący zwraca się w tych punktach nie są informacją publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwana dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8). Z art. 52 § 1 p.p.s.a. wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest jednak konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2011r., sygn. akt I OSK 1991/12 i 24 maja 2006r., sygn. akt I OSK 601/05 oraz postanowienie z 23 kwietnia 2010r., sygn. akt I OSK 646/10, publ. cbosa). Zatem skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Zgodnie z art. 1 cyt. ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzone, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (por. np. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2904/12 publ. cbosa, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Rz 48/12, publ. cbosa). W demokratycznym państwie prawnym oczywistym jest, że jawność działań państwa powinna być traktowana w sposób uprzywilejowany, to znaczy wszelkie wątpliwości co do udostępnienia informacji powinny działać na korzyść dostępu (por. wyroki NSA: z dnia 2 lipca 2003 r., II SA 837/03, publ. Monitor Prawniczy 2003, nr 17, s. 770, z dnia 10 stycznia 2014 r., I OSK 2213/13, publ. Monitor Prawniczy 2014, nr 3 poz. 117). Przepis art. 13 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.). Natomiast obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot, jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującego w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Organy Policji mieszczą się w zakresie podmiotowym ustawy i jako organy władzy publicznej zobowiązane są do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych. Ustrojowe zadania Policji i jej strukturę określa ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). W myśl art.1 ww. ustawy, Policja jest formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przepis normuje także podstawowe zadania Policji. W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że Komendant Powiatowy Policji jest podmiotem reprezentującym jednostkę realizującą zadania publiczne, w związku z tym jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia informacji, mających charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ww. ustawy). Niewątpliwie również organ w przedmiotowej sprawie jest dysponentem żądanej przez skarżącego informacji, ponieważ nie kwestionuje faktu, iż jest w jej posiadaniu. Analizując treść wniosku o udzielenie informacji publicznej oraz odpowiedź udzieloną przez KPP należy wskazać, że skarżący nie zgadza się z organem w ocenie, iż odpowiedź na pytania zawarte w punktach: 2, 3, 5 i 6 wniosku nie stanowi informacji publicznej. Na pytanie z punktu 4 przedmiotowego wniosku organ odpowiedział pozytywnie, stąd pozostaje to, zdaniem Sądu, poza zakresem skargi. Natomiast odpowiedź organu na pytanie zawarte w punkcie 1 jest częściowa i niepełna, bowiem nie udostępniono skarżącemu kopii świadectwa legalizacji pierwotnej prędkościomierza kontrolnego zamontowanego w pojeździe służbowym używanym przez funkcjonariuszy Policji w dniu 1 listopada 2016 r. około godziny 8:47 w miejscowości G.. Organ w odpowiedzi na to pytanie nie zaprzeczył, aby był w posiadaniu ww. świadectwa legalizacji pierwotnej, tylko w tym zakresie uznał, że nie jest to informacja objęta dyspozycją art. 6 u.d.i.p. Sąd nie podziela powyższego stanowiska organu, tak samo jak i oceny prawnej w zakresie udostępnienia informacji publicznej w postaci podania numeru seryjnego ww. prędkościomierza kontrolnego (punkt 2 wniosku) oraz numeru VIN pojazdu służbowego używanego podczas kontroli drogowej w dniu 1 listopada 2016 r. przez funkcjonariuszy Policji (punkt 3 wniosku). Wskazać trzeba, że określony w art. 6 u.d.i.p. katalog informacji podlegających udostępnieniu jest katalogiem otwartym, o czym świadczy użycie zwrotu "w szczególności" i z tego względu należy przyjąć zasadę jawności informacji o charakterze publicznym, a wyjątki od tej zasady muszą wynikać wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie Sądu, informacje żądane przez skarżącego, stanowiące odpowiedź na pytania zawarte w punktach: 1, 2, 3, 5 i 6 wniosku, stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Informacje, będące odpowiedzią na pytania zawarte w punktach: 1, 2 i 3 wniosku dotyczą wyposażenia własności publicznej (prędkościomierza kontrolnego oraz pojazdu służbowego Policji) i używanego przez funkcjonariuszy publicznych w trakcie wykonywania zadań służbowych. Tak samo informacje żądane przez skarżącego, stanowiące odpowiedź na pytania zawarte w punktach 5 i 6 wniosku, stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Dotyczą bowiem sfery faktów, które zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej - KPP. Informacje te dotyczą funkcjonariusza publicznego, stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i pkt 4 lit. a, b i c tej ustawy, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP). Żądane przez skarżącego informacje zarówno o kwalifikacjach i przygotowaniu funkcjonariusza do obsługi prędkościomierza kontrolnego, jak i legalności tego prędkościomierza i samochodu służbowego, używanych w trakcie kontroli prędkości dotyczą informacji o kompetencjach funkcjonariusza publicznego w ww. zakresie oraz stanu wyposażenia używanego przez funkcjonariuszy Policji podczas pełnienia służby publicznej, a zatem dotyczą spraw publicznych. Każdy obywatel ma prawo do wiedzy, czy osoby pełniące funkcje publiczne mają ku temu odpowiednie przygotowanie, czy odbywały stosowne szkolenia oraz czy posługują się przy wykonywaniu czynności służbowych legalnymi urządzeniami. Żądane informacje nie stanowią przy tym żadnych informacji objętych tajemnicą służbową. Zdaniem Sądu, rację ma skarżący, że problematyka dotycząca wyposażenia używanego przez funkcjonariuszy Policji podczas pełnienia służby jest jawna i prawnie uregulowana w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 281) oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262). Tak samo problematyka szkoleń zawodowych funkcjonariuszy Policji uregulowana jest w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczególnych warunków odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 126, poz. 877). Wobec cytowanych wyżej przepisów u.d.i.p., skarżący ma prawo do żądania udostępnienia przez organ dokładnej informacji dotyczącej kwalifikacji i przygotowania zawodowego funkcjonariusza Policji w zakresie posługiwania się przy wykonywaniu czynności służbowych prędkościomierzem kontrolnym, zamontowanym w użytkowanym pojeździe służbowym. Udzielenie odpowiedzi przez organ na pytania zawarte w punktach: 5 i 6 wniosku skarżącego powinno być konsekwencją pozytywnej odpowiedzi na pytanie zawarte w punkcie 4 (na które to pytanie organ odpowiedział). Taka sama ocena dotyczy informacji obejmującej dane urządzenia do pomiaru prędkości (numer seryjny oraz dowód legalizacji pierwotnej) oraz identyfikacji pojazdu służbowego biorącego udział w czynności służbowej wykonanej przez funkcjonariusza publicznego (numer VIN pojazdu), będących przedmiotem pytań zawartych w punktach: 1, 2 i 3 wniosku skarżącego. Zdaniem Sądu, bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje wtedy, gdy organ, będąc właściwym i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany w u.d.i.p., wbrew przepisom prawa, ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Sąd w pełni podziela pogląd WSA w Łodzi zawarty w wyroku z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie III SAB/Łd 34/14 (publ. Lex nr 1562788), że wniesienie skargi na bezczynność jest uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności. Niezasadne jest więc stanowisko organu w przedmiotowej sprawie, że w zakreślonym przez ustawę terminie podjął czynności zmierzające do udzielenia informacji publicznej, natomiast nie był zobowiązany do wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji w pozostałej części, ponieważ w tym zakresie treści, o które zwrócił się skarżący, nie są informacją publiczną. Nieudzielenie przez organ informacji w zakresie odpowiedzi na pytania zawarte w punktach: 1, 2, 3, 5 i 6 wniosku skarżącego spowodowało, że KPP pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku wnioskodawcy we wskazanej części. W tym miejscu należy wskazać, że o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej świadczy nie tylko brak udzielenia informacji, ale także przedstawienie informacji zupełnie innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też wymijającej czy nieadekwatnej do treści wniosku (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Lu 75/10, publ. Lex nr 756119, wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Łd 107/13, publ. cbosa). W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z 12 marca 2017 r. w ww. części - w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku (punkt 1 wyroku), stwierdzając jednocześnie, że organ pozostawał w bezczynności (punkt 2 wyroku). Oceniając, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, Sąd uznał, że w istocie wynikała ona z błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p. (punkt 3 wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.). O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy od skargi ([...] zł), orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (punkt 4 wyroku).