VIII SAB/Wa 79/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 18 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi D. G. na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1) zobowiązuje Wójta Gminy P. do rozpoznania wniosku D. G. z dnia 22 sierpnia 2023 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdza, że Wójt Gminy P. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku opisanego w pkt 1); 3) stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy P. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4) zasądza od Wójta Gminy P. na rzecz skarżącej D. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi D. G. (dalej Skarżąca) jest bezczynność Wójta Gminy P. w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 22 sierpnia 2023 r. Z akt sprawy wynikało, iż Skarżąca pismem z 22 sierpnia 2023 r., powołując się na regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wystąpiła z wnioskiem do Wójta miny P. o udzielenie informacji publicznej o następującej treści: 1. Wszystkich dokumentów w tym faktur za lata 2020 - 2023 związanych z utrzymaniem drogi asfaltowej w P.. 2. Dokumentu opisującego zakres zadań gminnych realizowanych w związku z utrzymaniem dróg na terenie gminy P., 3. Podanie numeru oraz skanu aktualnej polisy OC wraz z danymi ubezpieczyciela w zakresie roszczeń z tytułu szkód poniesionych przez użytkowników dróg zarządzanych przez gminę P.. 4. Całej dokumentacji (w tym e-mailowej) wraz z umowami poświadczającymi przekazanie utrzymania dróg w okresach zimowych mieszkańcom/sołtysom miejscowości P., G., A., P. oraz F.. Skarżąca podała, że jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazuje przesłanie wskazanych informacji drogą elektroniczną na adres [...] wraz z załączonymi skanami dokumentów lub pocztą tradycyjną na adres [...], [...] P.. W odpowiedzi na pismo z dnia 22.08.2023 r., Skarżąca uzyskała odpowiedź, z tym, że informacja ta w jej ocenie nie była przedmiotem złożonego przeze nią wniosku i nie wyczerpywała w żadnym stopniu zakresu postawionych pytań. Wójt w odpowiedzi dodatkowo nawiązał do odpowiedzi z 2021 r. Pismem z 25 sierpnia 2023 r. Wójt Gminy P. na zadane pytania odpisał: 1. Koszty utrzymania dróg na terenie gminy nie są rozbijane na każdą drogę osobno. 2. Utrzymanie poszczególnych dróg zależy od zakresu prac jakie należy na nich wykonać. 3. Ewentualne szkody powstałe na drogach gminnych należy zgłaszać do ubezpieczyciela za pośrednictwem Gminy, po okazaniu dokumentu z Policji potwierdzającego postanie szkody w zakresie objętej ubezpieczeniem. 4. W przedmiotowym zakresie otrzymała Pani odpowiedź mailem w dniu 19 stycznia 2021 r. Po otrzymaniu odpowiedzi, pismem z 31 sierpnia 2023 r. Skarżąca skierowała do Wójta ponowne pismo zatytułowane "Wezwanie do usunięcia braków", podając w nim, że pismo od Wójta nie jest odpowiedzią na jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej i spełnia znamiona niepełnej i wymijającej odpowiedzi z urzędu. Przedstawienie informacji zupełnie innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie i w związku z powyższym wezwała Organ do udzielenia pełnej odpowiedzi na jej wniosek z dnia 22.08.2023 r. W zakresie punktu 1, poprosiła o całość kosztów utrzymania dróg za 2022 rok wraz z fakturami. Zaznaczyła, iż pozostałe punkty pozostają aktualnie i podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna. Na powyższe pismo Skarżąca otrzymała odpowiedź datowaną 7.09.2023 r., w którym Wójt Gminy P. potrzymał poprzednie stanowisko. W tej sytuacji Skarżąca wywiodła skargę na bezczynność Wójta Gminy P., zarzucając organowi naruszenie: 1. art 16 ust 1 w zw. z art 5 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji publicznej; 2. art 61 ust 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3. art 10 ust 1 w zw. z art 13 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku. Skarżąca wniosła o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 22.08.2023 r. niezwłocznie w zakresie nieudostępnionych informacji publicznych, nie później jednak niż w terminie 14 od uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżąca przedstawiła stan sprawy i podniosła, iż termin do udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany do którego skierowano wniosek, nie przekazał informacji, o której udostępnienie się zwróciła (bowiem została udostępniona odpowiedź wymijająca). Przedstawienie informacji zupełnie innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie. Takie działanie narusza regulację zawartej w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Organ tym samym nie zrealizował w sposób prawidłowy wniosku o udostępnienie informacji, co sprawia, że pozostaje on w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wskazanej we wniosku informacji. W odpowiedzi na skargę, Wójt Gminy P. wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, wskazano, że Gmina prowadząc utrzymanie dróg, w tym m.in. zimowe utrzymanie dróg nie dokonuje zakupu materiałów w rozbiciu na poszczególną drogę, lecz zbiorczo w związku z powyższym nie ma możliwości przedstawienia faktur dotyczących kosztów tylko dotyczących przedmiotowej drogi. Utrzymanie poszczególnych dróg na terenie gminy zależy od zakresu prac jakie należy na nich wykonać. Zakres prac jest określany na bieżąco i nie określa tego żaden dokument z pracami z góry określonymi. Szkody powstałe na drogach gminnych należy zgłaszać do ubezpieczyciela za pośrednictwem gminy. Umowy zawarte z mieszkańcami odnośnie utrzymywania dróg w okresie zimowym były to umowy ustne, jednakże należy nadmienić, że gmina w okresie zimowym kieruje na drogi materiał w celu posypania nawierzchni jak również sprzęt do odśnieżania. Ponadto jak wyjaśnił Wójt, w jego ocenie - pismem znak [...] z dnia 25.08.2023 r. wnioskodawca otrzymał odpowiedź zawierającą wnioskowane informacje. W dniu 01.09.2023 r. Skarżący złożył wezwanie do uzupełnienia braków w odniesieniu do w/w pisma i również pismem znak [...] z dnia 07.09.2023 r. roku Skarżący otrzymał odpowiedź na w/w wezwanie. W ocenie Wójta nie doszło do naruszenia przepisów zawartych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Wówczas przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Bezczynność organu administracji na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej zaistnieje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1467/18; z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1238/16, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Podkreślić należy, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Co istotne pojęcie bezczynności mieści w sobie także sytuację, w której zobowiązany ustawowo organ, co prawda udziela odpowiedzi, ale nie stanowi ona całkowitej realizacji wniosku strony, który w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej winien zostać rozpoznany, lub też gdy nie czyni tego w przewidzianej prawem formie, bądź też bezpodstawnie przyjmuje, że żądane informacje nie podlegają udostępnieniu. Celem skargi na bezczynność jest bowiem zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku w przedmiocie informacji publicznej oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w CBOSA). W sprawie dotyczącej bezczynności organu należy ocenić, czy istniał obowiązek tego organu do rozpoznania wniosku strony w zakreślonym terminie oraz czy organ wywiązał się ze swojej powinności. Na tle zagadnienia dotyczącego informacji publicznej badanie to dotyczy ustalenia, czy podmiot będący adresatem wniosku strony jest ustawo zobowiązany do objętych wnioskiem działań, po drugie czy treść wniosku odnosi się do informacji publicznej i wreszcie, czy, czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba stwierdzić, że nie budzi wątpliwości, co do tego, że organ jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1, pkt 4 u.d.i.p. Zgodnie z jego brzmieniem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego. Ustawodawca w art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 u.d.i.p. expressis verbis nie wymienił żadnych organów władzy publicznej. Niewątpliwie w pkt 1 utożsamia z pojęciem organów władzy publicznej wszystkie organy administracyjne funkcjonujące w istniejącym aparacie władzy, a także te podmioty, których w sensie organizacyjnym nie zalicza się do administracji, a które są powołane w drodze ustawy do organizacji i realizacji zadań publicznych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1918/07, dostępne w centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Wójt jako organ wykonawczy gminy jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Wypracowane na gruncie tego zapisu pojęcie "informacji publicznej" jest bardzo szerokie, potwierdza to także otwarty katalog przedmiotowy podany w art. 6 u.d.i.p. Powyższe prowadzi do konkluzji, że w istocie wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p., stanowi informację publiczną (por. T. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wyd. LexisNexis, 2002 r., str. 136 i nast., M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej, Toruń 2002, str. 25 i nast.). Powołane zapisy wykładane w zgodzie z art. 61 Konstytucji RP nakazują przyjęcie, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, jak też informacje dotyczące realizacji zadań publicznych i wszelkie dane publiczne, w tym akty administracyjne i inne dokumenty urzędowe. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Przenosząc opisane uwagi na grunt rozpoznawanej wskazać należy, że wniosek Strony dotyczył dokumentów związanych z utrzymaniem drogi asfaltowej w P., dokumentu opisującego zakres zadań gminnych realizowanych w związku z utrzymaniem dróg na terenie gminy P., całej dokumentacji wraz z umowami poświadczającymi przekazanie utrzymania dróg w okresach zimowych mieszkańcom/sołtysom poszczególnych miejscowości (P., G., A., P., F.) wreszcie podanie numeru oraz skanu polisy OC wraz z danymi ubezpieczyciela w zakresie roszczeń z tytułu szkód poniesionych przez użytkowników dróg zarządzanych przez gminę P.. Jak wskazano powyżej niewątpliwie Wójt Gminy P. był zobowiązany do udzielenia wnioskowanej informacji. Wskazane we wniosku informacje, których ujawnienia domagała się Skarżąca, dotyczyły dróg/drogi gminnej kwestii związanych z utrzymaniem dróg w okresie zimowym czy kwestii polisy. Oczywistym jest, że w tej sytuacji organ, do którego skierowano przedmiotowy wniosek, winien był podjąć działania prawem przewidziane w celu jego załatwienia. W świetle regulacji ustawowej, jeżeli adresat wniosku dysponuje żądaną informacją, winien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Przechodząc do analizy niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że jakkolwiek organ – Wójt podjął czynności wyjaśniające odpowiadając na wniosek Strony pismem z 25.08.2023 r., to nie ulega wątpliwości, że udzielona odpowiedź nie była satysfakcjonująca dla Skarżącej, co wyraziła ona w piśmie skierowanym do Wójta, nazwanym "Wezwanie do uzupełnienia braków". Skarżąca zdecydowanie i kategorycznie wyraziła swoje stanowisko, z którego wynikało, iż odpowiedź organu jest niepełna i nieadekwatna do złożonego wniosku. Nie spowodowało to jednak udzielenia jej odpowiedzi zgodnie z wnioskiem, bądź tej wskazania, iż organ nie posiada takiej informacji. W piśmie z 31.08.2023 r. Skarżąca wprost zaznaczyła, iż wzywa do udzielenia pełnej odpowiedzi na jej wniosek z 22.08.2023 r., w zakresie pkt 1 prosi o całość kosztów utrzymania dróg za 2022 r. wraz z fakturami. W rezultacie Skarżąca wprawdzie otrzymała odpowiedź na pismo, jednak nie była to odpowiedź w zakresie żądanej informacji publicznej. Aby można było uznać, że podmiot informujący o nieposiadaniu wnioskowanej informacji publicznej w sposób należyty wywiązał się z obowiązków nałożonych przepisami u.d.i.p. i tym samym nie zachodzi jego bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej powinien wyraźnie i stanowczo powiadomić wnioskodawcę o nieposiadaniu owej informacji. W tym celu powinien złożyć wobec wnioskodawcy jasne oświadczenie o nieposiadaniu takich dokumentów, a nadto twierdzenie takie w całości uwiarygodnić. Stanowisko takie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2023 r. w sprawie III OSK 1209/22 i Sąd w składzie orzekającym w całości je podziela. W kontrolowanej sprawie żądana informacja publiczna nie została Skarżącej udostępniona. Należy mieć tu na uwadze, że po odpowiedzi Wójta, Skarżąca doprecyzowała swój wniosek w zakresie jego pkt 1 (pismem z 31.08.2023 r.). W konsekwencji należało stwierdzić, że podmiot zobowiązany Wójt Gminy P.nie rozpoznał wniosku strony skarżącej, gdyż w terminach wynikających z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., nie udostępnił Skarżącej żądanych kosztów utrzymania dróg za 2022 r. wraz z fakturami, również nie udzielił pełnej, wyczerpującej odpowiedzi na pierwotny wniosek. Dlatego też należało zobowiązać Wójta do załatwienia wniosku Skarżącej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, o czym na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 .p.p.s.a. orzeczono w pkt 1) sentencji wyroku. Nie mniej mając na uwadze, iż Wójt podjął próbę udzielenia odpowiedzi na wniosek, przy czym zdaniem Sądu nie była to odpowiedź w trybie u.d.i.p., to Sąd uznał, iż organ nie zlekceważył zupełnie wniosku i odniósł się do niego, dlatego też Sąd uznał, że bezczynność Wójta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza bowiem wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Stanowi je zatem stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne, niezaprzeczalne i w sposób oczywisty pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Zdaniem Sądu, zaistniała w sprawie bezczynność nie miała takich cech. Stąd też uznać należy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Dlatego też Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., rozstrzygnął, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 i 3) wyroku). O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, orzeczono na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.