VIII SAB/Wa 83/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lipca 2015 r. sprawy ze skargi T. T. na przewlekłość Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego T. T. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. T. T. (dalej jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju (dalej jako: organ) w sprawie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, w związku z wydaną w przedmiotowej sprawie decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. W sytuacji wydania przez organ stosownego aktu przed dniem orzekania przez Sąd, postępowanie sądowo-administracyjne w zakresie zobowiązania organu do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, staje się bowiem bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Zgodnie zaś z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a"), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza zatem, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez właściwy organ administracji publicznej oczekiwanego aktu, lub rozpoznanie wniosku. Przez pryzmat realizacji tego celu należy więc oceniać zasadność toczenia się postępowania wywołanego skargą na bezczynność. Przechodząc do meritum rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż wniosek skarżącego został rozpoznany przez organ po wniesieniu przedmiotowej skargi do sądu. Wobec powyższego postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć, gdyż stało się bezprzedmiotowe. Organ rozpoznał bowiem wniosek strony jeszcze przed rozprawą. W tym stanie rzeczy, uznając iż na dzień orzekania przez Sąd, żądanie skarżącej zostało zaspokojone przez organ, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w punkcie pierwszym postanowienia. Z uwagi na fakt, iż wniosek strony organ rozpoznał dopiero po wniesieniu przedmiotowej skargi, Sąd uznał, iż skarżąca zasadnie uważała, że na dzień jej wniesienia, nie można było traktować skargi jako bezprzedmiotowej. Niesporne bowiem jest, że na ten moment organ nie podjął żadnych działań zmierzających do rozpoznania przedmiotowego wniosku. Stąd też wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania w zakresie zwrotu poniesionego wpisu sądowego należało uwzględnić w trybie art. 200 § 1 p.p.s.a.