VIII SAB/Wa 87/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U.S., K. S. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do dyrektora szkoły postanawia: odrzucić skargę Skarżący U. S. i K. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do dyrektora szkoły. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarżący zarzucając bezczynność Wojewodzie domagają się zobowiązania go do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec dyrektora szkoły. Jak wynika z art. 77 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (tj. Dz. U. z 2014, poz. 191), komisja dyscyplinarna przy wojewodzie jest organem orzekającym w pierwszej instancji , zaś odwoławcza komisja dyscyplinarna przy ministrze właściwym do spraw oświaty i wychowania jest organem drugiej instancji. Od prawomocnych orzeczeń odwoławczych komisji dyscyplinarnych stronom przysługuje odwołanie do właściwego sądu apelacyjnego – sądu pracy i ubezpieczeń społecznych (art. 77 ust. 5 ustawy). Do rozpatrzenia odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji (art. 77 ust. 5a). W doktrynie prawa przyjmuje się jednolicie, że właściwość sądu administracyjnego w sprawach dyscyplinarnych wynikać może jedynie z ustaw szczególnych, zgodnie z przepisem art. 3 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz. Kraków 2005, str. 33, Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, str. 98 - 99, Jan Paweł Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2004, str. 36) – tak Wojewódzki Sąd administracyjny w Gdańsku w postanowieniu z dnia 5 sierpnia 2005 r. sygn. akt III SA/Gd 270/05 ( publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten w całości podziela. Przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela nie poddają kontroli sądu administracyjnego jakiegokolwiek stadium postępowania dyscyplinarnego lub czynności związanych z takim postępowaniem. Co więcej – z przywołanych przepisów ustawy Karta Nauczyciela wynika, że sądem właściwym do rozpatrzenia odwołania od orzeczenia komisji drugiej instancji jest sąd powszechny. Z punktu widzenia wykładni celowościowej nie byłoby właściwe powierzenie kontroli pewnego etapu postępowania sądowi administracyjnemu w przypadku, gdy kontrola orzeczeń komisji dyscyplinarnych powierzona jest wyraźnie sądowi powszechnemu. Oznaczałoby to bowiem wprowadzenie dwutorowości kontroli sądowej w zależności od etapu postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2005 r. , sygn. akt I OSK 1152/05 , publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że orzeczenia komisji dyscyplinarnych nie mieszczą się w zakresie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270,.dalej: p.p.s.a.) . Nie są to również decyzje i postanowienia, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a., ani interpretacje przepisów prawa podatkowego ( art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.) Przepis art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. p.p.s.a. W tej sytuacji sprawa nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Wobec powyższego Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, orzekł jak w sentencji.