VIII SAB/Wa 9/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezydenta Miasta R. postanawia : odrzucić skargę Pismem oznaczonym datą [...] października 2011 r. M. K. (skarżący) wniósł do Wojewody [...] oraz do Prezydenta Miasta R. wniosek dotyczący zgłoszenia pobytu stałego celem dokonania zameldowania na pobyt stały oraz przydziału lokalu mieszkalnego. Zawiadomieniem z [...] grudnia 2011 r. pismo skarżącego w zakresie przyznania lokalu mieszkalnego Wojewoda przekazał Prezydentowi Miasta R. do rozpoznania według właściwości. W reakcji na powyższe Prezydent Miasta R. pismem z [...] grudnia 2011 r. przekazał przedmiotowy wniosek do rozpoznania Miejskiemu Zarządowi Lokalami w R.. Jednocześnie pismem z [...] grudnia 2011 r. organ poinformował skarżącego, iż wynajem lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy Miasta R. odbywa się po zaopiniowaniu wniosku przez Społeczną Komisję Mieszkaniową oraz wskazał dokumenty, których złożenie jest niezbędne do rozpoznania wniosku o przyznanie lokalu mieszkalnego. Pismem z [...] lutego 2012 r. (data przekazania skargi organowi przez Sąd) skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przyznaniu lokalu mieszkalnego przyznanego sądownie w 2002 r. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia skarżący wskazał, iż we wrześniu 2011 r. wystąpił do Wojewody [...] i Prezydenta Miasta R. z prośbą o przydzielenie lokalu mieszkalnego, zgodnie z obowiązującymi wyrokami Sądu Rejonowego w R.. Do obecnej chwili nie otrzymał decyzji w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta R. wniósł o uznanie skargi za bezzasadną oraz jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie wskazując, że sprawa wynajmu lokalu socjalnego nie należy do spraw administracyjnych, a tym samym nie może być rozpoznana w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. Organ wyjaśnił, iż wszelkie sprawy związane z najmem lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Miasta R., prowadzi Miejski Zarząd Lokalami, będący jednostką budżetową Gminy Miasta R.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy p.p.s.a. stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zakres tych spraw enumeratywnie wymienia przepis art. 3 § 2 i 3 powołanej ustawy, który określa akty prawne poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Są to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje prawa podatkowego, akty prawa miejscowego, akty jednostek samorządu terytorialnego, organów jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru nad działalnością oraz inne sprawy, które na mocy przepisów ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Skarga na bezczynność organu jest, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest jednak określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Z przywołanego art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika również, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. W tych zatem sprawach skargi służą na wydane akty, nie zaś na bezczynność w ich wydaniu (por. postanowienie NSA z 22 lipca 2010 r., I OSK 362/10). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie skarżący uczynił bezczynność Prezydenta Miasta R. w przyznaniu lokalu mieszkalnego. Kwestia zasad gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy uregulowana została w ustawie z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1-3 powołanej ustawy, kwestia zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy i gmina realizuje w tym zakresie zadania z zakresu administracji publicznej, wykorzystując mieszkaniowy zasób gminy lub w inny sposób. Powołana wyżej ustawa nie przewiduje ponadto załatwiania spraw przyznawania lokali w formie jakiegokolwiek aktu administracyjnego. Zagadnienie, dotyczące istoty i charakteru tego rodzaju uprawnień w zakresie przyznania lokalu mieszkalnego, było przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (ONSAiWSA 2008 r., nr 6, poz. 90), w której przyjęto, że akt organu gminy, dotyczący zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Jak wskazano wyżej, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność nie obejmuje aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, których dotyczy art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Taka skarga podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z związku z powyższym wniosek skarżącego o przyznanie lokalu mieszkalnego ma charakter aktu opisanego w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., który podlegałby zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jednak skarżący zaskarżył bezczynność organu, polegającą na niewydaniu takiego aktu, co - jak wyżej wywiedziono - jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.