VIII SAB/Wa 9/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi D. P. na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...]w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) oddala skargę; 2) przyznaje od Skarbu Państwa i nakazuje wypłacić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. D. P. (dalej: "wnioskodawca") zwrócił się do Prokuratora Rejonowego [...] w R. (dalej także jako "Prokurator Rejonowy" lub "organ") z wnioskiem o ujawnienie na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej zeznań nauczycieli, pracowników i uczniów PG nr [...] w R., którzy poskładali fałszywe zeznania podczas prowadzonego śledztwa sygn. akt [...]. Powyższe pismo zostało przesłane przez organ w ślad za aktem oskarżenia skierowanym w sprawie [...] do Sądu Rejonowego w R. do sprawy [...]. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Prezes Sądu Okręgowego w R. zwrócił organowi przedmiotowe pismo celem jego załatwienia w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Następnie Prokurator Rejonowy w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. sygn. [...] wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku w sposób umożliwiający jego merytoryczne rozpoznanie. Pismem z dnia [...] września 2013 r. udzielono wnioskodawcy informacji, że żądane protokoły przesłuchań nauczycieli, pracowników i uczniów PG [...] w R. znajdujące się w aktach [...] nie mogą być mu udostępnione przez organ, gdyż dysponentem informacji jest Sąd Rejonowy w R., do którego przesłano akta sprawy. Kolejnym pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. skarżący domagał się dalszego udzielenia mu wyjaśnień odnośnie spraw [...][...][...][...]. Prokurator Rejonowy w piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. poinformował wnioskodawcę o zajętym uprzednio stanowisku, podnosząc, że organ od dnia przesłania aktu oskarżenia wraz z aktami sprawy [...] nie posiada żądanej informacji. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. wnioskodawca wniósł o wskazanie kto ze świadków zeznających w sprawie [...], w sprawach z niej wyłączonych i w sprawach pobocznych toczących się z jego zawiadomień od lipca 2010 r. potwierdził fakt sfałszowania egzaminu gimnazjalnego w kwietniu 2009 r. przez byłe dyrektorki tej szkoły oraz jakiekolwiek inne zarzuty przez niego sformułowane w pismach kierowanych do organu. Ponownie zażądał odniesienia się do postępowań [...][...][...][...]. W odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2014 r., pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. organ poinformował skarżącego, że po skierowaniu do Sądu Rejonowego w R. aktu oskarżenia w sprawie [...] wraz z aktami tego postępowania, dysponentem informacji publicznej w tej sprawie jest ww. sąd. Ponadto organ wskazał, że wniosek co do udzielenia informacji z innych postępowań jest zbyt ogólnikowy, nie spełnia wymogów formalnych do jego rozpatrzenia oraz zawiera subiektywne oceny i sprowadza się w istocie do kwestionowania zasadności wydanych przez prokuratorów decyzji. Dodał przy tym, że odnośnie postępowań [...][...][...] udzielił już skarżącemu wyczerpującej odpowiedzi w piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. D. P. (dalej jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] w R. z powodu nieudzielania mu informacji publicznej, wnioskowanej pismem z dnia [...] stycznia 2014 r., a dotyczącej sprawy [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że nie jest w posiadaniu akt sprawy [...], na podstawie których możliwe byłoby udzielenie żądanej informacji. Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udzielenia informacji są podmioty, będące w posiadaniu takich informacji. Nadto organ wskazał, że skarżący jest w posiadaniu odpisu uzasadnienia do wyroku Sądu Rejonowego w R. sygn. [...], w którym sąd wskazuje, jakiej treści zeznania składali poszczególni świadkowie. W posiadaniu skarżącego jest dokument, w którym ww. sąd przeprowadził anonimizację danych personalnych świadków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej, kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ, przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. W niniejszej sprawie przypomnieć należy, że wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący wystąpił do Prokuratora Rejonowego [...] w R. o wskazanie kto ze świadków zeznających w sprawie [...], w sprawach z niej wyłączonych i w sprawach pobocznych toczących się z jego zawiadomień od lipca 2010 r. potwierdził fakt sfałszowania egzaminu gimnazjalnego w kwietniu 2009 r. przez byłe dyrektorki tej szkoły oraz jakiekolwiek inne zarzuty przez niego sformułowane w pismach kierowanych do prokuratury. Zażądał również odniesienia się do postępowań [...][...][...][...]. Przedmiotowy wniosek został zaś przez niego złożony w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej: "u.d.i.p."). Powołana wyżej ustawa w sposób kompleksowy reguluje kwestie dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 i art. 6 tejże ustawy. Zgodnie z powołanymi przepisami informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Stwierdzić zatem można, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne w zakresie tych zadań. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, stanowi ją treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej oraz podmioty niebędące organami administracji, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane. Istotnym dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest, że w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2014 r., organ pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. poinformował skarżącego, iż po skierowaniu do Sądu Rejonowego w R. aktu oskarżenia w sprawie [...] wraz z aktami tego postępowania, dysponentem informacji publicznej w tej sprawie jest ww. sąd. Skarżący winien więc zwrócić się do ww. sądu z wnioskiem o udzielenie tych informacji. Ponadto organ wskazał, że wniosek co do udzielenia informacji z innych postępowań jest zbyt ogólnikowy, nie spełnia wymogów formalnych do jego rozpatrzenia oraz zawiera subiektywne oceny i sprowadza się w istocie do kwestionowania zasadności wydanych przez prokuratorów decyzji. Dodał przy tym, że odnośnie postępowań [...][...][...] udzielił już skarżącemu wyczerpującej odpowiedzi w jednym z poprzednich swoich pism. Tak więc, organ w ustawowym terminie 14 dni zareagował na wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2014 r., bowiem pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. udzielił mu odpowiedzi. Zdaniem Sądu organ udzielił skarżącemu przedmiotowej odpowiedzi w wystarczający sposób. Skoro bowiem organ nie posiada żądanej przez skarżącego informacji, nie można zobowiązać go do jej udzielenia. Jeżeli zaś organ zawiadomi wnioskodawcę w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. o tym, że nie dysponuje wymaganą informacją publiczną, to nie pozostaje w bezczynności (zob. wyrok NSA z 30 listopada 2012 r., I OSK 1991/12; dostępny w bazie Lex nr 1291370 oraz w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.cbois.nsa.gov.pl). Zgodzić się również należy ze stwierdzeniem organu zawartym w odpowiedzi na skargę, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym. Wprawdzie przepisy u.d.i.p. nie określają żadnej formy ani ram wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jednakże wniosek musi spełniać choćby minimalne wymogi formalne pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania. Nie można więc uznać, że prawidłowy jest wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jeśli wnioskodawca nie wskazuje konkretnie określonej informacji, lecz czyni to ogólnie (uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. I OPS 7/13). W związku z powyższym, w ocenie Sądu, kierując do skarżącego pismo z dnia [...] stycznia 2014 r. organ wypełnił ciążący na nim obowiązek i nie pozostaje w bezczynności. Tym samym, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w punkcie pierwszym wyroku. Orzeczenie w punkcie drugim wyroku znajduje oparcie na podstawie art. 250 p.p.s.a w związku z § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).