VIII SAB/Wa 96/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę. Pismem z 6 sierpnia 2017 r. T. W. (dalej: wnioskodawca) zwrócił się do Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w R. (dalej także jako "MZDiK") w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016r., poz. 1764, zwana dalej: "u.d.i.p.") o udzielenie (w wersji elektronicznej) informacji publicznej poprzez wskazanie: 1) ilości biletów sprzedanych za pośrednictwem biletomatów zarządzanych przez tutejszą jednostkę budżetową w dniu 1 lipca 2017 r., z podziałem na poszczególne biletomaty; 2) awariach biletomatów zarządzanych przez MZDiK w dniu 1 lipca 2017 r. wraz z wskazaniem godzin i minut, w których konkretny biletomat pozostawał niesprawny (od powstania awarii aż do jej usunięcia); 3) nazwy podmiotu zajmującego się naprawami biletomatów podlegających MZDiK, podstawy prawnej ich działania (skan umowy bądź umów oraz dokumentacji uzasadniającej dokonanie wyboru tego podmiotu) oraz informacji o ilości i jednostkowym koszcie napraw dokonywanych od dnia 1 lipca 2017 (włącznie) do dnia udzielenia odpowiedzi; 4) uzasadnienia twierdzenia wyrażonego w piśmie z [...] lipca 2017 r. znak [...] jakoby "całkowicie bezzasadnym" było stanowisko wyrażone w piśmie wnioskodawcy z 2 lipca 2017 r. (błędnie oznaczone przez organ datą 4 lipca) o nierównym traktowaniu pasażerów oraz niedostatecznie rozwiniętej i niedostosowanej do rozmiarów działalności przewozowej sieci dystrybucji biletów komunikacji miejskiej. W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w R., pismem znak [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. (doręczonym w dniu 23 sierpnia 2017 r.), udzielił wnioskodawcy żądanej informacji. Pismem z 23 sierpnia 2017 r. wnioskodawca (dalej jako "skarżący") wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta R., reprezentowanego przez Miejski Zarządu Dróg i Komunikacji. Zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez nieudzielenie informacji publicznej. Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Prezydenta Miasta R. - Miejski Zarządu Dróg i Komunikacji do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty zwrotu akt organowi, 2) stwierdzenie że nieudostępnienie informacji publicznej miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w wysokości [...] zł, 4) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według załączonego spisu. Uzasadniając złożony środek zaskarżenia skarżący podał, że w dniu 6 sierpnia 2017 r., godz. 11:44 za pośrednictwem portalu ePUAP wystąpił do Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w R., jednostki budżetowej Miasta [...], z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Pismo zostało odebrane przez organ w tym samym dniu. Wniosek dotyczył realizacji ustawowych obowiązków gminy w zakresie organizacji transportu miejskiego. Żądaną formą odpowiedzi była forma elektroniczna. Wykorzystanie platformy ePUAP zobowiązywało zatem organ do załatwienia sprawy w tej samej formie w ciągu 14 dni. Do dnia 23 sierpnia 2017 r. organ nie wywiązał się ze swojego ustawowego obowiązku udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie. Z tego też względu celowym jest, w ocenie skarżącego, stwierdzenie przez Sąd bezczynności organu w zakresie udzielenia odpowiedzi na wniosek, która to bezczynność ta miała charakter rażącego naruszenia prawa. Skarżący podniósł, że w treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej zwrócił uwagę na treść przepisu art. 39 (1) Kpa. Pomimo tego, nie udzielono mu odpowiedzi w formie do której MZDiK był zobowiązany, co stanowi zaprzeczenie sensu elektronizacji postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę (pismo z 11 września 2017 r.) Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w R. wniósł o oddalenie skargi w całości, jako bezzasadnej. Wyjaśnił, że pismem znak: [...] udzielił odpowiedzi na ww. wniosek w terminie ustawowym oraz zgodnie z treścią wniosku, tj. odpowiedział na zadane pytania przez skarżącego. Pismo zostało wysłane na adres zamieszkania skarżącego w dniu 21 sierpnia 2017 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Skarżący pokwitował odbiór ww. pisma w dniu 23 sierpnia 2017 r. W związku z powyższym Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w R. nie pozostaje w jakiejkolwiek bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu uproszczonym zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Przy czym wyjaśnić należy, że skarga na bezczynność organu na gruncie u.d.i.p. nie przysługuje, gdy przedmiot wniosku nie stanowi informacji publicznej lub gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji wyda decyzję o odmowie jej udostępnienia. Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w u.d.i.p., następuje w formie czynności materialno – technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, zaś w razie odmowy udzielenia informacji publicznej – w formie decyzji. Na podstawie art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku w zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że skarżący wystąpił z wnioskiem z 6 sierpnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Poza sporem jest, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej udostępnił ją w piśmie z 21 sierpnia 2017 r. Zachowany więc został termin 14 dni o którym mowa w art. 13 u.d.i.p. Bezspornym jest też, że podmiot zobowiązany, zgodnie z treścią wniosku, odpowiedział na wszystkie zadane przez skarżącego pytania. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że ww. pismo zostało wysłane na adres zamieszkania skarżącego w dniu 21 sierpnia 2017 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Skarżący pokwitował zaś jego odbiór w dniu 23 sierpnia 2017 r. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie można więc zgodzić się ze skarżącym, że skoro podmiot zobowiązany nie udostępnił żądanej informacji w drodze elektronicznej, tylko w zwykłej formie pisemnej, zachowując przy tym ustawowy termin 14 dni, to pozostaje on w związku z tym w bezczynności. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.