VIII SO/Wa 13/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w formie usług opiekuńczych postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata 2. w pozostałym zakresie wniosek oddalić 3. zwrócić się do właściwej Okręgowej Rady Adwokackiej o wyznaczenie adwokata do J.G. zam. ul. [...], [...]. Wnioskiem z dnia 10 października 2008 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF J.G. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 13 listopada 2008 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy wobec niewykazania okoliczności uzasadniających wniosek. Pismem z dnia 14 listopada 2008 r. uzupełnionym w dniu 20 listopada 2008 r. skarżący zwrócił się do Sądu o ponowne rozpoznanie prośby "o zwolnienie od opłat". Pismo to zostało uznane za prawidłowo wniesiony sprzeciw od postanowienia referendarza. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako p.p.s.a) wniesienie w terminie sprzeciwu od wyżej wymienionego postanowienia spowodowało, iż utraciło ono moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. W wyniku rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wyjaśnił, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe (ma dwóch synów, którzy studiują poza granicami kraju) i utrzymuje się z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego w wysokości [...] zł. We wniesionym sprzeciwie J.G. wyjaśnił, że jest bez środków do życia. W myśl przepisu art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2002r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej jako p.p.s.a) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie natomiast z art. 245 § 1 – 3 p.p.s.a prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów Mając na uwadze wyjaśnienia skarżącego, co do jego sytuacji materialnej znajdujące potwierdzenie w aktach sprawy VIII SA/Wa 606/08 Sąd stwierdził, że uzasadnia ona przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Brak stałych dochodów wnioskodawcy za wyjątkiem świadczeń z pomocy społecznej wskazuje na to, że nie jest on w stanie samodzielnie ponieść kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie podkreślić należy, że Sąd nie orzekał w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, bowiem skarżący zwolniony jest z mocy ustawy z obowiązku ich uiszczenia. Zwolnienie to wynika z przepisu art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a, zgodnie z którym strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej (taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie) nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 p.p.s.a postanowiono, jak w sentencji.