VIII SO/Wa 14/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku Stowarzyszenia Obrony Zwierząt z siedzibą w J. o wymierzenie Burmistrzowi M. grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: postanawia: 1. wymierzyć Burmistrzowi M. grzywnę w wysokości 500 (słownie: pięćset) złotych za nieprzekazanie w terminie skargi Stowarzyszenia Obrony Zwierząt z siedzibą w J.; 2. zasądzić od Burmistrza M. na rzecz Stowarzyszenia Obrony Zwierząt z siedzibą w J. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 28 listopada 2025 r. Stowarzyszenie Obrony Zwierząt z siedzibą w J. (dalej: Stowarzyszenie, skarżący) wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Burmistrzowi M. , w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę na bezczynność Burmistrza M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca podniosła, że 25 czerwca 2025 r (za pośrednictwem ePUAP) wniosła do organu skargę na bezczynność Burmistrza M. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Dnia 25 listopada 2025r. Wojewódzki Sąd Administracyjnych w Warszawie Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu poinformował, że do Sądu nie wpłynęła przedmiotowa skarga (VIII KO/Wa 12/25). Wobec niezastosowania się przez Burmistrza M. do obowiązku wynikającego z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; dalej "u.d.i.p."), Stowarzyszenie wniosło o wymierzenie organowi grzywny, jak i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na wniosek Burmistrz M. (dalej: organ, Burmistrz) wyjaśnił m.in., iż odpowiedź na skargę został sporządzona w dacie 18 lipca 2025r., jednakże z przyczyn niezależnych doszło do niezamierzonego nienadania korespondencji. Uchybienie miało charakter incydentalny i wynikało z błędu ludzkiego po stronie pracownika służącego pomocą w zakresie adresowania i nadawania korespondencji urzędowej. Przedmiotowa skarga wraz z aktami i odpowiedzią została przesłana do tut. Sądu 19 grudnia 2025 r. (data stempla pocztowego k. 23 akt sądowych i zarejestrowana po sygn. akt VIII SAB/Wa 114/25). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Stosownie do treści art. 21 u.d.i.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a., jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06). Oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (tak też przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09). Sąd orzeka o grzywnie według swego uznania i wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, z uwzględnieniem okresu w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. W przedmiotowej sprawie skarga na bezczynność została wniesiona do organu (za pośrednictwem ePUAP) w dniu 25 czerwca 2025 r. Burmistrz był zobowiązany przekazać Sądowi skargę na bezczynność wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy, najpóźniej do dnia 10 lipca 2025 r., jednak tego nie uczynił. Co istotne, skarga na bezczynność Burmistrza w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 8 marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dopiero w dniu 19 grudnia 2025 r. W świetle powyższych okoliczności oraz z uwagi na to, że w sprawie nie zaszły żadne szczególne okoliczności, które uniemożliwiły przekazanie skargi na bezczynność w ustawowym terminie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaistniała podstawa do wymierzenia grzywny. Przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest bezwzględnym obowiązkiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono. Nieprzekazanie skargi ogranicza stronie skarżącej możliwość realizacji jej konstytucyjnego prawa do sądu. Wymierzając grzywnę we wskazanej wyżej wysokości Sąd wziął pod uwagę zwłokę w przekazaniu skargi oraz przedmiot sprawy (udostępnienie informacji publicznej). Podkreślenia wymaga ponadto, że w sprawach z zakresu informacji publicznej szczególnie istotne jest przekazywanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy w ustawowym terminie, bowiem ustawodawca w art. 21 pkt 2 u.d.i.p. przewidział 30 – dniowy termin na rozpatrywanie tych skarg. W związku z powyższym Sąd uznał, że grzywną adekwatną w przypadku niniejszej sprawy jest kwota 500 zł. Przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku poprzednim wyniosło 8.181,72 zł (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 11 lutego 2025 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2024 r. – M.P. z 2025 r. poz. 125). Podkreślić należy, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Z przyczyn wskazanych wyżej, w ocenie Sądu, wymierzenie grzywny w wysokości 500 zł pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w pkt 2 sentencji orzeczenia na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.