VIII SO/Wa 9/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Rady [...] w [...] o ukaranie Ministra Finansów grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanawia: 1. wymierzyć Ministrowi Finansów grzywnę w kwocie [...] ([...]) złotych; 2. zasądzić od Ministra Finansów na rzecz skarżącego Rady [...] w [...] kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 6 listopada 2013 r. na biuro podawcze Sądu wpłynął wniosek Sekcji [...] w [...] (skarżąca) o wymierzenie Ministrowi Finansów (Minister, organ) grzywny z tytułu nieterminowego przekazania do Sądu jej skargi z dnia 2 sierpnia 2013 r. (data wpływu do organu) w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie przekazania projektu rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie uprawnień szczególnych przysługujących niektórym kategoriom członków korpusu służby cywilnej oraz wszelkich posiadanych dokumentów związanych z opiniowaniem i wdrażaniem tego projektu. W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek Minister wniósł o jego oddalenie wyjaśniając, iż uchybienie terminu w przekazaniu skargi nie było wynikiem celowych i świadomych działań organu, a wynikało z konieczności udzielenia odpowiedzi na licznie złożone wnioski o udzielenie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia. Natomiast zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., zwana dalej u.d.i.p.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. W razie niezastosowania się przez organ administracji publicznej do wskazanego obowiązku, sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. stwierdzenie "w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny" oznacza, że wyłączną przesłanką materialnoprawną takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków wymienionych w art. 54 § 2 p.p.s.a., czyli nieprzekazanie przez organ skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz przekroczenie ustawowego terminu przekazania sądowi tych wszystkich dokumentów, a termin ten liczony jest od dnia doręczenia skargi organowi. Datą wszczęcia postępowania sądowo-administracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. Wprawdzie skargi nie ma jeszcze w tym momencie w sądzie, ale z tym faktem należy wiązać określone skutki prawne. Wniesienie skargi nakłada na organ administracyjny obowiązek udzielenia odpowiedzi oraz przesłania do sądu akt sprawy, a ponadto uprawnia organ do dokonania autokontroli zaskarżonego aktu lub czynności. W związku z tym, rozpoznając wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności jest zobowiązany ustalić, czy skarga została wniesiona za pośrednictwem organu, a jeśli tak - czy organ ten przekazał skargę do sądu. Z akt sprawy zarejestrowanej pod sygn. akt VIII SAB/Wa 42/13 wynika jednoznacznie, że skarga skarżącej na bezczynność Ministra w sprawie udostępnienia informacji publicznej, oznaczona datą 31 lipca 2013 r., wpłynęła do Ministra w dniu 2 sierpnia 2013 r. (data złożenia skargi bezpośrednio w organie); potwierdza to prezentata organu, którą opatrzono skargę. Ww. skarga wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę została przez organ przekazana do Sądu w dniu 3 września 2013 r. Powyższa okoliczność uzasadnia stwierdzenie, że wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. W sprawie bezsporne jest, iż organ zobowiązany był do przekazania skargi do Sądu w terminie 15 dni, określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., który upływał w dniu 17 sierpnia 2013 r.,tj. w sobotę. Z uwagi na regulację art. 82 § 2 p.p.s.a. termin ten uległ przesunięciu do dnia 19 sierpnia 2013 r., tj. do poniedziałku (następny dzień po dniach wolnych od pracy). Bezsporną jest także okoliczność, iż swój obowiązek organ wykonał dopiero w dniu 3 września 2013 r., tj. z piętnastodniowym uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Wymaga podkreślenia, że grzywna wymierzana organowi, o jakiej mowa w przepisie art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany: dyscyplinująco - restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Ponadto wymierzenie grzywny pełni funkcję prewencyjną i ma służyć zapobieganiu naruszania przez organ administracji przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a. w przyszłości. W zakresie wymiaru grzywny, którą można orzec za niewypełnienie przez organ administracji publicznej obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a., unormowanie art. 55 § 2 p.p.s.a. odsyła do przepisu art. 154 § 6 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2012 r. wyniosło 3.521,67 zł (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 11 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2012 r., M.P. z 2013 r. poz. 89). Rozstrzygając o wymiarze grzywny ze względu na użycie przez ustawodawcę w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowania "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", Sąd brał pod uwagę wszystkie okoliczności mniejszej sprawy, a mianowicie przyczynę niewypełnienia obowiązku, czas, jaki upłynął od wniesienia skargi oraz czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Biorąc pod uwagę okoliczność, iż przekazanie skargi do Sądu nastąpiło z piętnastodniowym uchybieniem terminu, Sąd stoi na stanowisku, że orzeczona kwota grzywny 200 zł stanowić będzie sankcję na tyle dotkliwą, że zapobiegnie w przyszłości niewywiązywaniu się organu z obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, nałożenie grzywny we wskazanej wysokości było celowe dla realizacji funkcji represyjnej i prewencyjnej. Uwzględnienie wniosku uzasadniało zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu poniesionych kosztów postępowania (wpis w kwocie 100 zł), zgodnie z art. 200 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 55 § 1 oraz art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.