I SA/Wr 1/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wskazaną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego. Wniosek ten nie został przez skarżącą uzasadniony, jednak w treści skargi strona podkreślała, iż znajduje się w trudnej, zagrażającej egzystencji, sytuacji materialnej. Wskazywała również, że zarówno ona jak i jej syn znajdują się w krytycznym stanie zdrowotnym wymagającym leczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreśla się w orzecznictwie, wskazane w tym przepisie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. (sygn. akt FZ 496/204), uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. W stanie faktycznym sprawy, skarżąca, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie wyjaśniła, na czym polegać by miały negatywne skutki związane z odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, poza – co wynika z treści skargi – koniecznością uregulowania zobowiązania podatkowego, określonego w stosunku do strony na mocy decyzji, stanowiącej przedmiot skargi w sprawie. W tym miejscu należy podnieść, że jedynymi kryteriami jakie Sąd bierze pod uwagę przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania aktu jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę przesłanek o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że dla przyjęcia zasadności złożonego w sprawie wniosku nie wystarcza powołanie się – jak to miało miejsce w sprawie – na trudną sytuację materialną, ale niezbędnym warunkiem jest przede wszystkim wskazanie, na ile odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wpłynie na sytuację strony w kontekście ujemnych następstw o jakich mowa w powołanym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnieniem dla pozytywnego rozpoznania wniosku nie zawsze będzie przy tym sama tylko sytuacja majątkowa strony. Jak wynika bowiem z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r., Dz. U. 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), ustawodawca celem zapewnienia zobowiązanemu minimum egzystencji przewiduje szereg ograniczeń w prowadzeniu egzekucji, w tym m.in. w treści art. 8 § 1 pkt 6 w/w ustawy, wprowadzając zapis, że wolna od egzekucji jest kwota 760 zł na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych. Reasumując, skoro złożony przez stronę wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał żadnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a., to niemożliwe było jego merytoryczne rozpoznanie w myśl ustawowych kryteriów wstrzymania aktów administracji państwowej. Wskazana okoliczność uzasadniała odmowne rozpoznanie wniosku. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.