I SA/Wr 10/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [---] nr [---] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając w piśmie z dnia 5 lutego 2008 r. oraz na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, że od dzieciństwa jest inwalidą i utrzymuje się ze stałej renty w wysokości 525,69 zł. Ma 44 lata, nie posiada nikogo na utrzymaniu. Nie ma mieszkania – mieszka u brata i nie ponosi w związku z tym żadnych kosztów. Brat natomiast prowadził w lokalu będącym własnością skarżącego, na zasadzie użyczenia (nieodpłatnie), działalność gospodarczą. Działalność ta została zlikwidowana z dniem 11 stycznia 2008 r., a lokal nie przynosi obecnie żadnych dochodów. Do pisma z dnia [---] załączone zostało orzeczenie Obwodowej Komisji Lekarskiej z 1991 r., z którego wynika, że skarżący został zaliczony do II grupy inwalidzkiej i stwierdzono, że jest niezdolny do żadnej pracy, z wyjątkiem "pracy w domu pod opieką osoby drugiej". Dodatkowo skarżący wskazał, że ponosi koszty stałego leczenia. Na wezwanie Sądu do przedłożenia dodatkowych dokumentów dotyczących stanu majątkowego i finansowego, wnioskodawca podał, że od marca 2008 r. jego renta 636,29 zł brutto. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania własnego i rodziny. Zwrócić trzeba uwagę, że postępowanie w zakresie prawa pomocy jest podejmowane tylko na wniosek, zatem to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania występowania przesłanek przyznania tego prawa w żądanym zakresie. W związku z tym winien on dochować szczególnej staranności składając oświadczenia i dokumenty mające na celu uwiarygodnienie okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie przedmiotowego wniosku. W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, ze skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Zwrócić należy bowiem uwagę, że wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów – zgodnie z treścią art. 255 p.p.s.a. – ma miejsce w sytuacji, gdy oświadczenie strony zawarte na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości. Wezwany jest wtedy obowiązany złożyć, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe. Wnioskodawca tymczasem, wezwany do przedłożenia m.in. ostatniego odcinka z otrzymywanej renty, wyciągów z posiadanych rachunków bankowych, szczegółowego zestawienia miesięcznie ponoszonych wydatków, poinformował jedynie, że wysokość jego renty od marca 2008 r. wynosi 636,29 zł brutto. Nie załączył ani żądanych dokumentów, ani oświadczeń, że takowych nie posiada. Trudno również ocenić możliwości płatnicze strony dezinformacji o jej stałych miesięcznych wydatkach. Pozostawanie natomiast przez Sąd w wątpliwości co do realnych możliwości finansowych wnioskodawcy uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.