I SA/Wr 10/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: wstrzymać wykonanie. Pismem z dnia 2 grudnia 2016 r. skarżąca wniosła skargę na decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję organu kontroli skarbowej określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. ze źródła kapitały pieniężne w kwocie 341.790 zł. Jednocześnie skarżąca wystąpiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że nie jest zatrudniona, nie prowadzi działalności gospodarczej i zajmuje się opieką nad dziećmi. Podała, że dochód uzyskany ze sprzedaży udziałów w spółce przeznaczyła na wybudowanie domu jednorodzinnego, specyficznie zaprojektowanego i wyposażonego dla osoby niepełnosprawnej, w którym mieszka wraz z mężem i dwójką nieletnich dzieci, z których jeden jest niepełnosprawnym w stopniu znacznym i potrzebuje stałej opieki. Wskazała, że obecnie jej udział w nieruchomości został zajęty przez organ podatkowy celem zabezpieczenia roszczenia Skarbu Państwa na kwotę 839.480,90 zł. Zaznaczyła, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, zwłaszcza utratę domu przystosowanego do opieki nad niepełnosprawnym chłopcem. Do wniosku strona dołączyła orzeczenie o niepełnosprawności syna skarżącej – W. W., jego akt urodzenia i wydruk z elektronicznej księgi wieczystej obciążonej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej podlegał uwzględnieniu. Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, CBOSA). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, CBOSA). We wniosku strona podniosła, że wykonanie decyzji organu odwoławczego może spowodować trudne do odwrócenia skutki oraz znaczną szkodę. Analiza przedłożonych przez skarżącą dokumentów oraz jej sytuacji rodzinnej oraz finansowej – według Sądu – potwierdza zasadność twierdzeń skarżącej. Sąd miał na uwadze m.in. wysokość zaległości podatkowych, które ciążą obecnie na skarżącej. W rozpoznawanej sprawie jest to ponad 300.000 zł. O dużej ilości zobowiązań wobec Skarbu Państwa świadczy także wysokość hipoteki przymusowej, która została ustanowiona na kwotę ponad 800.000 zł. Dodatkowo Sąd zauważa, że sytuacja rodzinna skarżącej jest trudna, gdyż jeden z jej synów wymaga stałej i długotrwałej opieki z uwagi na znaczną niepełnosprawność, co potwierdza przedłożone przez stronę orzeczenie lekarskie. Skuteczne wyegzekwowanie należności pieniężnej, w tym sprzedaż egzekucyjna nieruchomości skarżącej, niewątpliwie pogorszy sytuację życiową strony oraz jej rodziny. W omawianej sprawie istnieje przy tym ryzyko pogorszenia egzystencji niepełnosprawnego dziecka skarżącej. Należy zaś wskazać, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP). Odzwierciedla to także art. 69 Konstytucji RP, zgodnie z którym osobom niepełnosprawnym władze publiczne udzielają, zgodnie z ustawą, pomocy w zabezpieczaniu egzystencji, przysposobieniu do pracy oraz komunikacji społecznej. W świetle powołanych przepisów Konstytucji RP Sąd uznał, że to obowiązkiem Sądu jest zagwarantowanie dalszego bytu niepełnosprawnego dziecka skarżącego na czas trwania postępowania sądowego, w szczególności poprzez udzielenie ochrony tymczasowej skarżącej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pogorszenie sytuacji życiowej strony skarżącej będzie miało wpływ na dalsze funkcjonowanie niepełnosprawnego dziecka. Mając zatem powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że w sprawie istnieje ryzyko powstania trudnych do odwrócenia skutków w zakresie sytuacji życiowej niepełnosprawnego dziecka skarżącej i z tego względu należało wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a.