I SA/Wr 1003/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Dagmara Dominik po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r. postanawia: sprostować wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 1003/08 w ten sposób, że datę wydania i numer decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. tj. "z dnia [...] nr [...]" w sentencji zastąpić datą i numerem " z dnia [...] nr [...]". Wyrokiem z dnia 16 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 1003/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...]. W sentencji wyroku błędnie wskazano datę wydania i numer decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. tj. "z dnia [...] Nr [...]" zamiast "z dnia [...] nr [...]". Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze p.s.a.). Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym (por. T. Woś i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis, s. 486 i nast.) Powołanie zatem w sentencji błędnej daty wydania i numeru decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. miało charakter oczywistej omyłki pisarskiej, co znajduje potwierdzenie w aktach sądowych, jak i administracyjnych. Stąd też omyłka ta wymagała sprostowania z urzędu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.s.a.