I SA/Wr 1004/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Zborzyński Sędziowie: WSA Grzegorz Gocki Asesor sądowy Anna Wójcik (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2004 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zarządzić zwrot na rzecz skarżącego kwoty 5 zł (pięć) tytułem połowy uiszczonego wpisu sądowego. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Izba Skarbowa w Opolu pozostawiła bez rozpatrzenia zażalenie wniesione przez M. M. na postanowienie Urzędu Skarbowego w Namysłowie z dnia [...] nr [...] odmawiające podatnikowi wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach, albowiem według poczynionych przez nią ustaleń zostało ono wniesione z uchybieniem 7-dniowego terminu, określonego w art. 236 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 136 poz. 926 ze zm./. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia wskazała art. 228 § 1 pkt 2 tej ustawy. Organ odwoławczy ustalił, że postanowienie zaskarżone zażaleniem zostało stronie doręczone w dniu 6 lutego 2003 r. i zawierało wymagane pouczenie o sposobie i terminie wniesienia zażalenia. Ponadto doręczenie było skuteczne, jako odpowiadające wymogom art. 148 Ordynacji podatkowej, a data i fakt doręczenia wynikały jednoznacznie ze zwrotnego poświadczenia odbioru tego postanowienia. Zatem ustawowy termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 13 lutego 2003 r. Wobec wniesienia go przez stronę za pośrednictwem poczty w dniu 17 lutego 2003 r. /data stempla pocztowego na kopercie zawierającej to zażalenie/ uchybienie terminowi było oczywiste i skutkowało rozstrzygnięciem opartym na treści art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Postanowienie powyższe zaskarżył M. M. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z we Wrocławiu wskazywał na okoliczności podważające jego zdaniem prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji, polemizując z jego ustaleniami dotyczącymi wymienionych w uzasadnieniu zaległości podatkowych. Co do uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia wskazywał on, że nastąpiło ono z jego niewiedzy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i przytoczoną w nim argumentację. Na rozprawie w dniu 15 października 2004 r. skarżący cofnął skargę przyznając, ze zażalenie zostało istotnie wniesione z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm./, sprawy ze skarg wniesionych przed dniem 1 stycznia 2004 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/. Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1 tej ustawy Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Cofnięcie skargi jest uprawnieniem strony i co do zasady wiąże Sąd. Sąd uzna jednak cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności /art. 60 wskazanej ustawy/. Okoliczności rozpatrywanej sprawy nie dają podstaw do ustaleń co do wystąpienia wyżej podanych przesłanek negatywnych cofnięcia skargi, albowiem nie zachodzi żaden z przypadków wymienionych w art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm./, skutkujący ewentualną nieważnością zaskarżonej decyzji, jak również stan faktyczny sprawy nie wskazuje na istnienie po stronie skarżącego zamiaru obejścia prawa. W tych warunkach należy uznać, że nastąpiło skuteczne cofnięcie skargi, a wobec tego Sąd jest nim związany. Jego następstwem jest konieczność umorzenia postępowania stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie o zwrocie wpisu dla skarżącego wynika z unormowania zawartego w art. 46 ust 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm./ w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm/.