I SA/Wr 1009/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. E. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. postanawia: przyznać pełnomocnikowi, adw. E. S., wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, w kwocie 2.952 (słownie: dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa) złote, w tym 23% VAT. Postanowieniem z dnia 9 listopada 2015 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika J.M. została wyznaczona adw. E. S., która zastępowała skarżącego przed tutejszym Sądem. Na rozprawie pełnomocnik wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W pierwszej kolejności powołać należy przepis przejściowe i końcowe rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801 ze zm.). Na podstawie § 23, rozporządzenie to weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., przy czym zgodnie z § 22, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie postępowanie w pierwszej instancji wszczęte zostało jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującego rozporządzenia i zakończyło się wyrokiem z dnia 19 maja 2016 r. W związku tym stawkę wynagrodzenia za zastępowanie skarżącego przed tutejszym Sądem określają dotychczasowe przepisy. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynoszą: w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawka minimalna obliczona na podstawie § 6 (lit. a), za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł (lit. b), a w innych sprawach – 240 zł (lit. c). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja organu podatkowego określająca zobowiązanie podatkowe, a wartość przedmiotu zaskarżenia ustalono na kwotę 27.354 zł. Wobec tego stawkę minimalną określa w sprawie § 6 pkt 5 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia i wynosi ona 2.400 zł. Tym samym działającej w niniejszej sprawie pełnomocnik z urzędu przyznać należało wynagrodzenie w powyższej kwocie, która podlega podwyższeniu o kwotę 552 zł, stanowiącą wartość podatku od towarów i usług według stawki 23% - na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia. Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia oraz art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.