I SA/Wr 1014/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA Marek Olejnik (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" SA z siedzibą w B. (dawniej "A" SA w B.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie : stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia do maja 2006r. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy orzeczenie Naczelnika Urzędu Celnego w L. odmawiające skarżącej "A" S.A. (obecnie "A" S.A. z siedzibą w B.), stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za okres od stycznia 2006 r. do maja 2006 r. Jak wynikało z akt sprawy we wskazanych okresach skarżąca odprowadziła podatek akcyzowy z tytułu sprzedaży energii na rzecz podmiotów, które działają jako dystrybutorzy/redystrybutorzy. Pismem z dnia 13 lutego 2009 r. zwróciła się z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w tymże podatku, powołując się na sprzeczność regulacji krajowych w zakresie powstania obowiązku podatkowego przy sprzedaży energii elektrycznej z regulacjami prawa wspólnotowego - art. 21 ust. 5 Dyrektywy 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (DZ.UE.L.03.283.51) - dalej Dyrektywy energetycznej. Wniosek skarżącej organy podatkowe rozpatrzyły odmownie, powołując się na brak dostatecznej precyzyjności i bezwarunkowości przepisów Dyrektywy energetycznej, co uniemożliwia jej bezpośrednie zastosowanie z pominięciem regulacji krajowych, zauważyły także, że konstrukcja zwrotu nadpłaty winna uwzględniać element zubożenia, co oznacza, że zwrot możliwy jest tylko na rzecz podmiotu, który faktycznie poniósł ciężar nadpłaconego podatku, co w sytuacji spółki nie wystąpiło. W skardze strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając im naruszenie art.21 ust.5 Dyrektywy energetycznej, art.120 Ordynacji podatkowej i art.91 ust.3 Konstytucji RP w związku z art.2 Aktu dotyczącego przystąpienia Polski do UE oraz art.4 ust.3 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art.288 akapit 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jak również art.72§1 pkt Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, natomiast w dniu 19 października 2010 r. złożył wniosek o zawieszenie postępowania sądowego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt I FSK 240/08 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu zagadnienie prawne w przedmiocie oceny zgodności z Konstytucją przepisów Działu III, Rozdziału 9 Ordynacji podatkowej, regulującego instytucję nadpłaty, w szczególności art. 72 § 1 pkt 1 O.p., w zakresie jakim nie warunkują one stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym od tego kto poniósł ekonomiczny ciężar tego podatku. Mając na uwadze fakt, że toczony między stronami spór dotyczy tej właśnie kwestii, Sąd doszedł do przekonania, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), umożliwiająca fakultatywne zawieszenie postępowania. Zgodnie z treścią przywołanej normy prawnej Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Uznając, że ocena zgodności z Konstytucją RP ustawowej podstawy do wydania zaskarżonej decyzji dokonana przez Trybunał Konstytucyjny niewątpliwie będzie miała wpływ na wyrok sądu administracyjnego, którym dokonuje się kontroli legalności zaskarżonego aktu Sąd doszedł do przekonania o słuszności zawieszenia postępowania wszczętego skargą spółki (analogicznie NSA w postanowieniu z dnia 24 marca 2010r., sygn. akt I GZ 68/10). Wobec powyższego, na podstawie 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.