I SA/Wr 1014/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 12 listopada 2019 r. "A" R. (zwany dalej: Strona, Skarżący, Wnioskodawca) wniosło o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 537.839,00 zł. Uzasadniając treść żądania Wnioskodawca wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia płynności finansowej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Dalej Strona podkreśliła, że ewentualne wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji nie stoi w sprzeczności z interesem publicznym z uwagi na podejmowanie przez nią wszelkich działań prowadzących do weryfikacji prawidłowości danej decyzji, co w konsekwencji pozwoli jej na uregulowanie zobowiązania. Co więcej, zdaniem Skarżącego nie zachodzą negatywne przesłanki określone w art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 t.j, dalej: "p.p.s.a."). Kontynuując Strona wskazała na kryzysową sytuację gospodarczą związaną z zamieraniem drzewostanów świerkowych i sosnowych na terenie zarządzanym przez "A" R. Tym samym Skarżący opierając się na ważnym interesie publicznym na art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2019 r poz. 747, dalej: " O.p") wniósł o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Kończąc Skarżący wskazał na działania podejmowane przez "A" mające na celu zminimalizowanie ochronę lasu, które jednocześnie powodują generację kosztów te z kolei powodują wyczerpanie zasobów finansowych "A". Dodatkowo zamieranie drzewostanów świerkowych na terenie Niemiec i Czech spowodowało trudności w sprzedaży prowadzonej przez jednostki Lasów Państwowych na terenie min. "A" R. Strona podkreśliła, że powiększające się zapasy drewna oraz odpływ klientów powodują zachwianie się sytuacji ekonomicznej "A" tym samym powodując utratę płynności finansowej oraz brak możliwości uregulowania zobowiązań podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej lub jego lakoniczne uzasadnienie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04). W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Trzeba też zaznaczyć, że wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie ocenia się przez pryzmat zarzutów zawartych w skardze. Dokonując analizy wniosku należy stwierdzić, że powołanie się przez Skarżącego na trudne do odwrócenia skutki oraz potencjalne konsekwencje wykonania decyzji nie stanowią uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za udzieleniem ochrony tymczasowej. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych informacji o jego rzeczywistej sytuacji majątkowej, a zatem brak jest jakiegokolwiek materiału, na podstawie którego można by dokonać analizy, czy zasadne są twierdzenia Skarżącego, dotyczące utraty płynności finansowej a co za tym idzie zachwianie sytuacji ekonomicznej "A". Z kolei powoływanie się na przepisy Ordynacji podatkowej oraz na "ważny interes publiczny" jest bezzasadne z uwagi na fakt, iż przytoczony przez Stronę przepis w żaden sposób nie odnosi się do instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Co za tym idzie, Sąd nie widzi związku między miedzy instytucją odroczenia terminu płatności podatku uregulowaną w art. 67a O.p a instytucją wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uregulowaną w art. 61 § 1 oraz § 3 p.p.s.a. Reasumując, Skarżący nie uprawdopodobnił, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty. Ubocznie dodać należy, że jakkolwiek wykonanie decyzji zawsze powoduje pewne konsekwencje finansowe, to jednakże nie w każdym przypadku związane one będą z wystąpieniem skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Sąd postanowił jak w sentencji.