I SA/Wr 1017/09

Wrocław, dnia 06 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 06 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odmowie rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] B. S. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...], nr [...] odmawiającą rozłożenia na raty zaległości podatkowych skarżącej z tytułu podatku od towarów i usług powstałych w 2006 i 2008 r. Decyzja ta została doręczona stronie skarżącej w dniu [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...], B. S. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia. Odpis zarządzenia został doręczony skarżącej z dniem [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga B. S. podlega odrzuceniu. Art. 220 § 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) stanowi, że sąd nie podejmuje żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W razie nie uiszczenia opłaty (wpisu) od skargi, przewodniczący wzywa stronę skarżącą, na mocy art. 220 § 1 zd. drugie w zw. z § 3 p.p.s.a., aby uiściła opłatę pod rygorem odrzucenia skargi w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania. Z kolei zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., jeżeli pomimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu od skargi, podlega ona odrzuceniu. Siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a., oblicza się na podstawie art. 83 § 1 p.p.s.a. według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zgodnie z art. 111 § 1 k.c., termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym na podstawie § 2 tego przepisu, jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się go przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. W niniejszej sprawie, zdarzeniem stanowiącym początek biegu siedmiodniowego terminu na uiszczenie wpisu od skargi było doręczenie w dniu [...] skarżącej odpisu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...]. Natomiast termin ten upłynął w dniu [...] (wtorek). W wyznaczonym czasie strona nie uiściła należnego wpisu. Doręczenie skarżącej odpisu zarządzenia nastąpiło w trybie art. 73 § 4 w zw. z § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, w przypadku braku możliwości doręczenia pisma stronie osobiście lub jednej z osób, wymienionych w art. 72 p.p.s.a. (domownik, administracja domu, dozorca), pismo uważa się za doręczone, jeżeli w ciągu czternastu dni od złożenia go w placówce pocztowej nie zostanie podjęte. Zgodnie z art. 72 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma (awizo) wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Natomiast w przypadku niepodjęcia pisma w ciągu siedmiu dni, § 3 art. 73 p.p.s.a przewiduje pozostawienie powtórnego zawiadomienia (powtórne awizo) o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Jak wynika z akt sprawy, próby doręczenia skarżącej pisma miały miejsce w dniach [...] i [...]. Czternastodniowy termin na odbiór pisma, liczony od dnia [...], upłynął [...]. Z tym dniem należało uznać jego doręczenie za skuteczne. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak na wstępie.