I SA/Wr 1018/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r. pr. R. P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi B. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od marca do maja, lipiec, wrzesień i październik 2000 r. postanawia: przyznać pełnomocnikowi, r. pr. R. P., wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji w kwocie 442,80 (słownie: czterysta czterdzieści dwa 80/100) złotych, w tym 23% VAT. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 2 stycznia 2018 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na pełnomocnika B. T. został wyznaczony r. pr. R. P., który – działając za pośrednictwem aplikanta radcowskiego – zapoznał się z aktami sprawy i zastępował skarżącego przed tutejszym Sądem. W piśmie procesowym złożonym przed rozprawą pełnomocnik podniósł dodatkowe zarzuty odnośnie zaskarżonej decyzji, które rzetelnie uzasadnił. Jednocześnie wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści art. 21 § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715 ze zm.), za działanie radcy prawnego ustanowionego z urzędu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji opłaty wynoszą: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł, c) w innej sprawie - 240 zł; W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja organu podatkowego dotycząca zastosowania ulgi podatkowej. W związku z tym stawkę maksymalną określa § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i wynosi ona 240 zł. Przy czym referendarz rozpoznający przedmiotowy wniosek wziął pod uwagę regulację prawną zawartą w § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, który stanowi, że ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określone w kolejnych przepisach rozporządzenia, a nieprzekraczającej 150% tych opłat, następuje z uwzględnieniem m.in. nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu. Referendarz na tej podstawie uwzględnił fakt rzetelnego zapoznania się z aktami sprawy i uzupełnienie treści skargi przez złożenie obszernego pisma procesowego. Mając zatem na uwadze powyższe, wnioskującemu pełnomocnikowi za pomoc prawną udzieloną w postępowaniu przed tutejszym Sądem należało przyznać wynagrodzenie w kwocie 360 zł, która podlega podwyższeniu o wartość podatku od towarów i usług według stawki 23%, to jest 82,80 zł na podstawie § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia. Tym samym postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.