I SA/Wr 1019/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi L. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania podania w sprawie rozłożenia na raty zaległości w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wraz ze skargą na oznaczone w sentencji postanowienie L. B. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności przede wszystkim wskazać należy, że rozstrzygnięcie, objęte skargą jest postanowieniem, a nie decyzją, dlatego Sąd potraktował wniosek skarżącego jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Warunkiem niezbędnym przyznania ochrony tymczasowej jest możliwość wykonania tego aktu, który został zaskarżony i którego dotyczy wniosek. Wstrzymanie wykonania aktów administracyjnych może dotyczyć tylko tych aktów, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Brak możliwości wykonania aktu objętego wnioskiem powoduje, że niemożliwe jest zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżone postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu podatkowego I instancji w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia podania w sprawie rozłożenia na raty zapłaty zaległości z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych ma charakter procesowy i nie nakłada na skarżącego żadnych nowych obowiązków, nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych. Nie posiada zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jego wykonania. W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.