I SA/Wr 1023/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska, Sędziowie: sędzia WSA Piotr Kieres, sędzia WSA Maria Tkacz - Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant: starszy specjalista Paulina Wódka, po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 27 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości na 2018 r. oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z [...] r. nr [...] ustalająca A. N. wysokość podatku od nieruchomości na 2018 r. za nieruchomości położone w W. przy ul. [...] nr [...], przy ul. [...] nr [...], nr [...] i nr [...] w kwocie 15.276 zł. Prezydent Miasta W. ustalił A. N. (dalej: Strona, Skarżący) podatek od nieruchomości za 2018 r., przyjmując do opodatkowanie : (1) w nieruchomości położanej w W. przy ul. [...] nr [...]: budynek mieszkalny o powierzchni 57,80 m2 podatek 44,51 zł, grunty pozostałe powierzchni 16,39 m2 podatek 7,97 zł; (2) w nieruchomości położanej w W., ul. [...] [...] budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 43 m2 podatek, 334,11 zł i grunty pozostałe o powierzchni 66,63 m2 podatek 31,98 zł; (3) w nieruchomości położanej w W. ul. [...] [...] budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 37,30 m2 podatek 289,82 zł i grunty pozostałe o powierzchni 76,01 m2 podatek 36,48 zł; (4) w nieruchomości położanej w W. ul. [...] [...] : - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 457,16 m2 podatek 10.976 zł, - budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 72,35 m2 podatek 562,16 zł; - budynki mieszkalne lub ich części o powierzchni użytkowej 212,13 m2 podatek 163,34 zł ; - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 56,50 m2 podatek 511,88 zł; - grunty pozostałe o powierzchni 4.565,50 m2 podatek 2.191,44 zł; - budowle o wartości 6.307,23 zł podatek 126,14 zł . W toku postępowania ustalono, że na nieruchomość przy ul. [...] [...] składają się działka gruntu nr [...] o powierzchni 5.128 m2 sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako Bi – inne tereny zabudowane (dane wg stanu na dzień 1.01.2018 i na dzień 31.12.2018 r.) oraz posadowione na tej działce budynki o łącznej powierzchni 759,64 m2, w tym budynek portierni - budynek nr [...], budynek nieszklany nr [...], budynek handlowo-usługowy nr [...], budynek garażowy nr [...], budynek handlowo-usługowy nr [...], budynek usługowy nr [...], budynek garażowy nr [...]. W wyniku przeprowadzonych oględzin w dniu 26.03.2018 r., także innych dokumentów ustalono, że budynki nr [...], [...], [...] i [...] położone na ww. nieruchomości zostały w 2011 r. wycofane z ewidencji środków trwałych i przeznaczone na cele prywatne podatnika. Z tych powodów organ I instancji zastosował do budynków nr [...], [...], [...] i [...] stawki podatku od nieruchomości właściwe jak dla budynków pozostałych. Ponieważ ustalono, że klasyfikacja działki nr [...] nie uległa zmiana w całości i jest oznaczona jako Bi – inne tereny zbudowane, zatem podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem rolnym, jak wskazywał podatnik. Opodatkowanie tych gruntów podatkiem rolnym wymaga bowiem aby grunty były sklasyfikowane jako użytki rolne. Ustalono też, na podstawie prowadzonej ewidencji podatkowej podatku rolnego, że podatnik nie jest właścicielem ani posiadaczem żadnych użytków rolnych położnych na terenie gminy W.. Dlatego część tej działki (562,50 m2 ) zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej opodatkowano według stawki właściwej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, powstałą część stawką jak dla gruntów pozostałych. W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta W. Strona kwestionowała prawidłowość opodatkowania działki nr [...]. Uważa bowiem, że tylko część tej działki podlega podatkowi od nieruchomości i to przy zastosowanie różnych stawek (tj. stawek właściwej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą oraz funkcją mieszkalną budynku) pozostały grunt jest gruntem rolnym, w związku z którym Strona otrzymuje dopłaty w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Strona zarzuciła także, że postępowanie podatkowego dotyczące podatku od nieruchomości za 2018 r. nie zostało zawieszone mimo istnienia zagadnienia wstępnego, które dotyczy wyjaśnienia kwestii klasyfikacji działki nr [...] w ewidencji gruntów i budynków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po ponownym rozpoznania sprawy w wyniku wniesionego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie Kolegium wyjaśniło, że Strona kwestionuje prawidłowość opodatkowania nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] [...] składającej się z działki gruntu nr [...] o powierzchni 5.128m 2, sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako Bi (inne tereny zabudowy) wg stanu na 1 stycznia i 31 grudnia 2018 r. oraz posadowionych na tej działce 7 budynków. Skarżący jest wieczystym użytkownikiem tej działki gruntu oraz właścicielem posadowionych na tej działce budynków o łącznej powierzchni 759,64 m2 (co nie jest sporne). Powołując przepisy art. 2 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm. dalej: u.p.o.l.) Kolegium stwierdziło, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części. Wyłączone z opodatkowania tym podatkiem, stosownie do art. 2 ust. 2 u.p.o.l., są użytki rolne i lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a ust. 3 u.p.o.l. przez użytki rolne, lasy, nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, grunty pod wodami powierzchniowymi stającymi oraz wodami płynącymi, grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Uwzględniając te uregulowania organ odwoławczy stwierdził, że decydujące dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości, podatkiem rolnym i podatkiem leśnym są dane wynikające z klasyfikacji gruntów i budynków. Ponieważ wypisy z tego rejestru dotyczące działki grunty nr [...], według stanu na dzień 1.01.2018 r. oraz na dzień 31.12.2018 r., potwierdzają klasyfikację tego gruntu jako Bi - tereny zabudowane, a nie jako użytki rolne. Kolegium uznało za prawidłowe opodatkowanie tych gruntów podatkiem od nieruchomości a nie podatkiem rolnym, czy leśnym. Organ odwoławczy wskazał także na decyzję Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...] r. utrzymaną w mocy decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W. z dnia [...] r., w których odmówiono wykreślenia z ewidencji gruntów i budynków użytku gruntowego o symbolu Bi i wpisania na to miejsce użytków gruntowych o symbolach B/RIIIb i B/RIVa. Jakkolwiek ww. decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7.03.2017 r. sygn. akt II SA/Wr 818/16, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9.01.2018 r. sygn. akt I OSK 1554/17 oddalił skargę kasacyjną organu, to na dzień wydawania decyzji w obrocie prawnym znajduje się nadal decyzja Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta W. związany jest zatem zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem Kolegium twierdzenie podatnika co do faktycznego wykorzystania gruntu, także protokół oględzin nieruchomości nie mogą być traktować jako przeciwdowód w odniesieniu do danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, rozumieniu art. 194 § 3 O.p., z uwagi na bezwzględnie wiążący charakter danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Nie wpływa też na określenie przedmiotu opodatkowania, eksponowane przez podatnika, postępowanie administracyjne w sprawie zmiany zapisów w ewidencji gruntów i budynków dotyczące spornej działki (nr [...]), które toczy się od 2012 r., organy podatkowe nie mogą bowiem dokonywać samodzielnej klasyfikacji gruntów. Jednocześnie Kolegium podkreśliło, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w ww. wyroku z dnia 7.03.2017 r. (sygn. akt II SA/Wr 818/16) nie wypowiedział się co do meritum sprawy, a przyczyną uchylenia decyzji były uchybienia procesowe. Ponadto, powołując się na § 49 ust.1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. : Dz. U. z 2015 r., poz. 542 ze zm. – dalej rozporządzenie) Kolegium wskazała, że zmiany w ewidencji gruntów i budynków są dokonywana na przyszłość, a nie wstecz, zagadnieniem wstępnym w niniejszej sprawie, o jakim mowa w art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. z 2018 r., poz. 800 ze zm. – dalej: O.p.) nie jest zatem sprawa dotycząca zmiany klasyfikacji spornej działki w ewidencji gruntów i budynków. Przyjęte stawki podatku od nieruchomości w decyzji pierwszoinstancyjnej do opodatkowania działki nr [...] organ odwoławczy uznał za prawidłowe (tj. stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą do powierzchni 562,50 m2 i stawki właściwej dla gruntów pozostałych o powierzchni 4565,50 m2) zaznaczając, że podział taki nie jest przez Stronę kwestionowany. Za prawidłowe Kolegium uznał wynikające z decyzji organu I instancji opodatkowanie 7 budynków posadowionych na działce nr [...], (tj. budynków nr [...], [...] i [...] wg stawek dla budynków związanych z prowadzoną działalności gospodarczą, budynków nr [...], [...] i [...] wg stawek jak dla budynków pozostałych i budynku nr [...] wg stawek jak dla budynku mieszkalnego). Za prawidłowe Kolegium uznało też opodatkowanie pozostałych nieruchomości oraz budowli, które nie było sporne w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego we Wrocławiu A. N., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu organów instancji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, zarzucił naruszenie: - art. 247 §1 pkt 1 i 3 O.p. i nieważność obu decyzji, gdyż istnieją podstawy do uznania, że decyzje te obarczone są wadą nieważności z powodu niewłaściwości miejscowej Kolegium do rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta Miasta W. i ukształtowania de lege lata postępowania podatkowego przed Prezydentem jako jednoinstancyjnego; - art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 194 § 1 i § 4 w zw. z art. 122 O.p., przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i nie uwzględnienie obalenia domniemania prawidłowości wpisu w ewidencji gruntów i budynków i bezpodstawne przyjęcie, że działka gruntu nr [...] położona przy ul. [...] [...], podlega w całości opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podczas gdy tylko część tej działki podlega opodatkowaniu tym podatkiem i to przy zastosowaniu różnych stawek (związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej około 11%, związanej z funkcją mieszkalną) w pozostałym zakresie jest gruntem rolnym, w związku z którym otrzymywane są dopłaty w ramach systemu wsparcia bezpośredniego; - art. 145 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. przez nie zawieszenie postępowania podatkowego, podczas gdy było to konieczne z uwagi na wystąpienie w sprawie kwestii prejudycjalnej związanej z klasyfikacją gruntu w ewidencji gruntów i budynków; - art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w związku z jego niezastosowaniem, podczas gdy przepis ten w związku z wykorzystaniem części działki jako gruntu rolnego, na którym prowadzona jest działalność sadownicza powinien znaleźć zastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu skargi Strona wyjaśniała, że zgodnie z obowiązującymi przepisami Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. jest właściwe miejscowo do rozpoznania odwołania dla Powiatu W., obejmującego gminy wymienione w § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lipca 2017 r. w sprawie przywrócenia miastu W. statusu miasta na prawach powiatu oraz ustalenia granic powiatu w. (Dz. U. z 2012 r, poz. 853), ale nie dla miasta na prawach powiatu – W.. Oznacza to, że nie ma właściwego miejscowo Samorządowego Kolegium Odwoławczego do którego możliwe jest wniesienie odwołania od wydanych decyzji przez Prezydenta Miasta W., organem takim nie jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.. W związku z tym zdaniem Skarżącego decyzja Prezydenta Miasta W. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem stosowanie do art. 78 Konstytucji RP każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wszczynanie i prowadzenie postępowania podatkowego w sytuacji gdy de iure strona jest pozbawiona prawa do wniesienia odwołania z uwagi na brak właściwego miejscowo organu II instancji z powodu zaniechania legislacyjnego, jest nie do pogodzenia z wartościami konstytucyjnymi. Wydanie decyzji w takim przypadku zawsze musi być ocenione jako wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący podnosi także, że toczy się postępowanie w przedmiocie zmiany wpisów w ewidencji gruntów i budynków, które dotyczy klasyfikacji działki gruntu nr [...] i wynik tego postępowania ma charakter zagadnienie wstępnego w sprawie wymiaru podatku od tego gruntu (tj. podatku od nieruchomości albo podatku rolnego), w związku z tym uważa, że postępowanie winno być zawieszone na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. do czasu zakończenia postępowania w sprawie zmiany wpisów w ewidencji gruntów i budynków. Wydanie decyzji ustalającej podatek od nieruchomości, mimo toczącego się postępowania w sprawie zmiany wpisu w ewidencji gruntów i budynków, także narusza w sposób rażący obowiązujące przepisy. Za niedopuszczalny Skarżący uważa pogląd, że nie jest możliwe przeprowadzenie przeciwdowodu w postępowaniu podatkowym przeciwko klasyfikacji gruntu wynikającej z ewidencji gruntów i budynków. Za niedopuszczalne uważa także, aby zmiana klasyfikacji gruntów obowiązywała organ podatkowy dopiero od momentu wprowadzenia takiej zmiany do ewidencji gruntów. Zauważa, że sporne grunty były traktowane jako rolne przez organ przyznający środki pochodzące z dopłat. Podkreśla, że Starostwo Powiatowe w W. zmieniło z urzędu w 2004 r. przeznaczenie użytku gruntowego B/R IIIb i B/R IVa na Bi, a od 2012 r. toczy się postępowanie przywrócenie wcześniejszych zapisów dotyczących klasyfikacji gruntu w ewidencji gruntów i budynków. W odpowiedzi na skargę Samorządne Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto, odnosząc się do zarzutu stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji na podstawie art. 247 § 1 pkt 1 i 3 O.p. z powodu niewłaściwości miejscowej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. i ukształtowania podstępowania podatkowego przez Prezydenta W. jako postępowania jednoinstancyjnego, stwierdziło bezzasadność tego zarzutu i powołało się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrażone w wyrokach z dnia 24 20.2017 r. sygn. akt I SA/Wr 552/17 i sygn. akt I SA/Wr 406-410/17 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazało także, że prezentowane przez Skarżącego stanowisko pojawiło się w orzecznictwie sądów, ale dotyczyło sytuacji gdy organy administracji pozbawiły stronę prawa do odwołania, co niewątpliwie godziło w podstawowe prawa i gwarancje procesowe strony. W piśmie procesowym z dnia 30 lipca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze 2020 r. poinformowało, że Prezydent Miasta W. decyzją z [...] r. odmówił wprowadzenia zmian w rejestrze gruntów i budynków dla działki nr [...]. Skarżący odwołanie od tej decyzji wniósł z uchybieniem terminu. D. Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego odmówił Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wniesiona od tego orzeczenia skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrokiem z dnia 23.12.2019 (sygn. akt II SA/Wr 641/19 i 500/19) została oddalona. Wyrok jest prawomocny, zatem decyzja Prezydent Miasta W. z [...] r. jest ostateczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019, poz. 2107 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019, poz. 2325 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób prawidłowy ustaliły podatek od nieruchomości, w tym podatek od działki gruntu nr [...] (W., ul. [...] [...]) i ustając wysokość tego podatku nie naruszyły ani przepisów procesowych, ani przepisów prawa materialnego, w tym przepisów wskazanych w skardze. Odnosząc się na wstępie do najdalej idącego zarzutu, tj. nieważności decyzji organów obu instancji z powodu braku organu uprawnionego do rozpoznania odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej i uksztaltowania przez Prezydenta Miasta W. postępowania podatkowego jako postępowania jednoinstancyjnego (art. 247 §1 pkt 1 i 3 O.p.), należy stwierdzić, że nie mają one usprawiedliwionych podstaw. Kwestę tę, jak wskazał w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, rozstrzygał już tut. Sąd, rozpoznając skargi Strony na decyzje w zakresie podatku od nieruchomości za lata 2011 – 2016, wyrokami z dnia 24.10.2017 r. sygn. akt I SA/Wr 552/17 oraz I SA/Wr 406-410/17 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości wyrażone w uzasadnieniach ww. wyroków stanowisko. Powołany przez Skarżącego przepis art. 247 § 1 pkt 1 i 3 O.p. stanowi, że organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która: została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (pkt 1), została wydana z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3). Z treści art. 2a ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015r., poz. 1659 ze zm.; dalej: ustawa o SKO) wynika, że obszar właściwości miejscowej kolegium określa, w drodze rozporządzenia, Prezes Rady Ministrów, na wniosek Krajowej Reprezentacji Samorządowych Kolegiów Odwoławczych. Na mocy powołanego przepisu wydano rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003r., Nr 198, poz. 1925; dalej: rozporządzenie Prezesa RM w sprawie SKO), zgodnie z którym w § 1 pkt 1 lit. c) obszar właściwości miejscowej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., obejmuje powiat: d., k., s., w. i z.. Po reformie administracyjnej w 1999 r. W. był miastem na prawach powiatu (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie utworzenia powiatów – Dz. U. z 1998r. Nr 103, poz. 652). Od 1 stycznia 2003 r. W. włączony został do powiatu w. (§ 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie połączenia miasta na prawach powiatu W. z powiatem w. oraz ustalenia granic niektórych powiatów – Dz. U. z 2002r., Nr 93, poz. 821). Zgodnie zaś z § 2 pkt 1 ww. rozporządzenia, w województwie d., ustalono granice powiatu w. z siedzibą władz w W., który obejmuje gminy o statusie miasta: B., J., S. i W. oraz gminy: C., G., M., S. i W.. Z kolei, od 1 stycznia 2013 r. został przywrócony stan prawny sprzed 2003 r. na mocy § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lipca 2012 r. w sprawie przywrócenia miastu W. statusu miasta na prawach powiatu oraz ustalenia granic powiatu w. (Dz. U. z 2012r., poz. 853), tzn. przywrócono miastu W. status miasta na prawach powiatu. Natomiast, zgodnie z jego § 2 ww. rozporządzenia z dniem 1 stycznia 2013 r. w województwie d. ustalono granice powiatu w. z siedzibą władz w W., który obejmuje gminy o statusie miasta: B., J. i S. oraz gminy: C., G., M., S. i W.. Należy tym samym stwierdzić, że na moment wydania rozporządzenia Prezesa RM w sprawie SKO nie ma wątpliwości, że obszar właściwości miejscowej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. obejmował powiat w. do którego został włączony W. jako gmina o statusie miasta. Fakt zaś nadania W. statusu miasta na prawach powiatu na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lipca 2012 r. spowodował, że użyty w treści § 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Prezesa RM w sprawie SKO - termin "powiat w." należy rozumieć w sposób jaki wynika wyraźnie z treści § 2 rozporządzenia RM z dnia 10 lipca 2012r., a zatem wykluczający W. z granic powiatu w.. Skoro rozporządzenie to w celu określenia obszaru właściwości miejscowej odwołuje się do pojęcia "powiatu w.", to w celu jego zrozumienia koniecznym jest ustalenie jego zakresu znaczeniowego, to zaś zostało wyraźnie unormowane najpierw w treści § 2 pkt 1 rozporządzenia RM z dnia 25 czerwca 2002 r. a następnie w treści § 2 rozporządzenia RM z dnia 10 lipca 2012 r. Uzgadniając powyższe należy uznać, że mamy do czynienia z luką prawną w postaci braku określenia w rozporządzeniu Prezesa RM w sprawie SKO obszaru właściwości miejscowej Samorządowego Kolegium Odwoławczego dla W. jako miasta na prawach powiatu, jak to uczyniono wyraźnie w stosunku do J., L. i W., stosownie do treści § 1 pkt 1 lit. a), b) i d) rozporządzenia RM w sprawie SKO. Wobec powyższego należy stwierdzić że powstała tzw. luka rzeczywista albowiem przepisy nie zawierają normy prawnej niezbędnej do rekonstrukcji instytucji odwołania od decyzji prezydenta miasta. Instytucja ta nie może w tej sytuacji prawidłowo funkcjonować skoro nie ma wyraźnie określonego właściwego miejscowo organu odwoławczego. Niezbędnym zaś stało się w przedmiotowej sprawie zamknięcie wspomnianej luki w oparciu o analogię legis. Metodą tą sąd może się posłużyć dla usunięcia ewidentnych naruszeń porządku konstytucyjnego (por. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 235 i nast.). W sprawie, zdaniem Sądu, właściwość miejscową SKO w W. należy wywieść z innych – kompetencyjnych przepisów prawa przy zastosowaniu prokonstytucyjnej wykładni prawa. Takim przepisem nie może być treść art. 2a ust. 2 ustawy o SKO albowiem jego rolą jest eliminacja wątpliwości, co do tego, które z SKO jest organem wyższego stopnia w sytuacji, gdy w pierwszej instancji orzekał organ samorządu województwa. Prezydent miasta W. nie jest organem samorządu województwa w myśl art. 15 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1590 ze zm.). Zatem przepis ten nie może mieć w sprawie zastosowania. Niezbędnym staje się zatem odwołanie do przepisów przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 15 § 1 O.p. organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Właściwość rzeczowa i miejscowa jest ustalana z uwzględnieniem również zakresu zadań i terytorialnego zasięgu działania organów podatkowych, określonych na podstawie odrębnych przepisów (art. 15 § 2 O.p.). Artykuł 15 O.p. wyróżnia dwie kategorie właściwości: rzeczową i miejscową, ale tych pojęć nie definiuje. Należy przyjąć, że właściwość rzeczowa to zdolność organu podatkowego do załatwienia określonego rodzaju spraw podatkowych. Natomiast właściwość miejscowa organu podatkowego to zdolność realizowania właściwości rzeczowej na określonym obszarze (np. gminy, miasta, województwa) (por. S. Babiarz i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. IX, LEX/el. 2015). Zgodnie z art. 17 § 1 O.p. jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 17 O.p. właściwość miejscową organów podatkowych powinny określać poszczególne ustawy podatkowe. Przepisy ustaw materialnoprawnych w tym zakresie mają charakter lex specialis względem art. 17 O.p. Dopiero wskutek braku odpowiednich regulacji w przepisach materialnoprawnych zastosowanie ma ogólna reguła wskazana w Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub innego podmiotu mogącego być stroną w postępowaniu podatkowym (art. 133 § 2 O.p.). Miejsce zamieszkania lub siedziba podmiotu zobowiązanego jest więc kryterium podstawowym (L. Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX/el. 2017). Stosownie do treści art. 1c u.p.o.l. organem podatkowym właściwym w sprawach podatków i opłat unormowanych w niniejszej ustawie jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Przepis ten określa właściwość rzeczową organów podatkowych w sprawach podatków i opłat lokalnych. Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawierają regulacje dotyczące właściwości miejscowej. W przypadku podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 6 ust. 7 u.p.o.l., jest to organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Nie ma zatem wątpliwości, że właściwym miejscowo do ustalenia w drodze decyzji podatku od nieruchomości był Prezydent Miasta W. z uwagi na miejsce położenia nieruchomości skarżącego. Niewątpliwym jest, że stosownie do treści art. 78 Konstytucji RP każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Treścią art. 78 Konstytucji RP jest – w najogólniejszym wymiarze – ustanowienie prawa stron każdego postępowania do uruchamiania procedury weryfikującej prawidłowość wszelkich rozstrzygnięć indywidualnych wydawanych przez organ działający w charakterze pierwszej instancji (zob. A. Błaś, [w:] Konstytucje Rzeczypospolitej oraz komentarz do Konstytucji RP z 1997 roku, red. J. Boć, Wrocław 1998, s. 140). Zarówno sposób sformułowania art. 78 Konstytucji RP, jak i miejsce tego przepisu w systematyce konstytucyjnej nie pozostawiają wątpliwości, że wyraża on samoistne prawo podmiotowe jednostki (np. wyrok TK z dnia 18 października 2004 r., P 8/04, OTK-A 2004/9/92). Konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania respektuje Ordynacja podatkowa w zakresie postępowania podatkowego. W art. 127 O.p. przyjęto ogólną zasadę, że postępowania podatkowe jest dwuinstancyjne, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia ochrony interesu prawnego adresata decyzji podatkowej. Oznacza bowiem, że przysługuje mu środek zaskarżenia w stosunku do rozstrzygnięcia wydanego po raz pierwszy w konkretnej sprawie podatkowej, który spowoduje ponowne jej rozpatrzenie przez inny organ podatkowy (por. J. Zimmermann, Ordynacja podatkowa. Komentarz. Postępowanie podatkowe, s. 31). Odniesienie do zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego zawiera także art. 220 § 2 O.p., stanowiąc, że właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia. Za istotę zasady dwuinstancyjności uważa się takie ukształtowanie toku instancji w postępowaniu podatkowym, które właściwość do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji przyznaje organowi wyższego stopnia (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2003, Wrocław 2003, s. 454). Kształt toku postępowania podatkowego wyznaczony przez tę zasadę powoduje nadanie właściwemu organowi pierwszej instancji prawa do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Organ drugiej instancji (odwoławczy) staje się właściwy do rozpoznania i rozstrzygnięcia wyłącznie w przypadku wniesienia odwołania. Tym samym powstaje obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Organ drugiej instancji jest nie tylko organem kontrolującym i weryfikującym decyzję pierwszoinstancyjną, ale także dokonującym ponownego rozstrzygnięcia, stosując odpowiednią normę prawa materialnego (Dwuinstancyjność postępowania podatkowego jako element różnicujący organy podatkowe, [w:] K. Teszner, Administracja podatkowa i kontrola skarbowa w Polsce, LEX/el 2012). Właściwość instancyjna jest określona zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 13 § 1 pkt 1 O.p. organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest: (...) wójt, burmistrz, prezydent miasta (...) - jako organ pierwszej instancji. Natomiast zgodnie z przepisem art. 13 § 1 pkt 3 O.p. organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest: samorządowe kolegium odwoławcze jako organ odwoławczy od decyzji wójta, burmistrza (prezydenta miasta) (...). Artykuł 13 § 3 O.p. stanowi, że organami podatkowymi wyższego stopnia są organy odwoławcze. Ustawa o samorządowych kolegiach odwoławczych przewiduje w art. 1 ust. 1, że samorządowe kolegia odwoławcze (...) są organami wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów (...) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W sprawach, o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o SKO, kolegia są organami właściwymi w szczególności do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, ponagleń, żądań wznowienia postępowania lub stwierdzania nieważności decyzji (art. 2 ustawy o SKO). Mając na względzie powyższe przepisy oraz wynikające z art. 78 Konstytucji RP gwarancje zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji i jednocześnie gwarancje z art. 31 ust 3 Konstytucji RP, że ograniczenie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw może wynikać tylko z ustawy i może być ustanowione tylko wówczas, gdy konieczne jest dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, Sąd stwierdził, że w sytuacji, gdy mamy do czynienia z pominięciem legislacyjnym zaistniałym na skutek nadania w drodze aktu wykonawczego W. statusu gminy miejskiej na prawach powiatu to przepisy rozporządzenia RM z dnia 17 listopada 2003 r. należy zmodyfikować tak aby ową kompetencję SKO w W. mógł zachować. Należy tym samym uznać, uwzględniając art. 1 ust. 1 ustawy o SKO w zw. z art. 6 ust. 7 u.p.o.l. i art. 1c u.p.o.l., art. 13 § 1 pkt 3 O.p., art. 13 § 3 O.p., art. 127 O.p., art. 220 § 2 O.p. i art. 78 Konstytucji RP oraz § 1 pkt 1 lit. a) – d) rozporządzenia Prezesa RM, że skoro właściwość instancyjna SKO w W. jest uzależniona od właściwości Prezydenta Miasta W., którego właściwość miejscowa w zakresie podatku od nieruchomości uzależniona jest od miejsca położenia nieruchomości (W.), to należy uznać, że SKO w W. jest właściwe do rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta Miasta W.. Rozwiązanie to z racji obejmowania swym obszarem właściwości przez SKO w W. powiatu w. najlepiej zapewni odpowiedni standard ochrony interesów uprawnionych wnoszących odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta W. w zakresie podatku od nieruchomości. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 1 i 3 O.p. Sąd uznał za bezpodstawny. Należy przypomnieć, że w rozpoznawanej sprawie SKO w W. uznało swoją właściwość i rozstrzygnęło odwołanie wniesione przez Skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta W. określającej Skarżącemu podatek od nieruchomości za 2018 r. Nie jest także zasadny, podnoszony w skardze, zarzut nieuwzględnienia kwestii prejudycjalnej (zagadnienie wstępne), za jaką zostało uznane w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości orzeczenie w przedmiocie przywrócenia w ewidencji gruntów i budynków klasyfikacji spornych gruntów (tj. działki gruntu nr [...] W. ul. [...] [...]) takiej jaka obowiązywała przed jej zmianą, zdaniem Skarżącego, dokonaną w sposób bezprawny. O tym czy w niniejszej sprawie należy przyjąć, że rozstrzygnięcie dotyczące klasyfikacji spornego w niniejszej sprawie gruntu (działka nr [...]) ma charakter zagadnienia wstępnego dla ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r. od tego gruntu wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 27 maja 2020 r. sygn. akt I SA/Wr 61/20. W wyroku tym Sąd stwierdził naruszenie art. 201 § 1 pkt 2, w związku z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. przez brak wyjaśnienia przedmiotu postępowania, które Skarżący wskazał jako zagadnienie wstępne Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 pkt 1 lit. c) i art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające postanowienie Prezydenta Miasta W., uznał bowiem, że stwierdzone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż mogło zadecydować o błędnej odmowie zawieszenia postępowania wymiarowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. Ponieważ powyższy wyrok tut. Sądu zapadł już po wydaniu decyzji w podatku od nieruchomości za 2018 r., obejmującej także wymiar podatku od spornej między stronami działki nr [...], konieczne jest dokonanie przez Sąd oceny czy fakt braku zawieszenia postępowania w sprawie wymieniu Skarżącemu podatku od nieruchomości za 2018 r. do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie zmiany klasyfikacji spornego gruntu w ewidencji gruntów i budynków miał istotny wpływ na wynik w sprawie wymiaru podatku. Należy przypomnieć, że stosownie do art. 145 §1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. stwierdzone uchybienia proceduralne w prowadzonym przez organy podatkowe postępowaniu dają podstawę do uchylenie decyzji jedynie wówczas, gdy uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając zebrany w tym zakresie materiał dowodowy Sąd stwierdził, że Prezydent Miasta W. ostateczną decyzja z [...] r. nr [...] odmówił wprowadzenia zmian w rejestrze gruntów i budynków prowadzonym dla działki nr [...] o pow. 0,5128 ha, położonej w W. w obrębie nr [...] S. przy ul. [...] nr [...], polegającej na wykreśleniu użytków gruntowego o symbolu Bi (inne tereny zbudowane) i wpisaniu w to miejsce użytków gruntowych o symbolach B-RIIIb o pow. 0,3956 ha i B-RIVa o pow. 0,1172 ha (tereny rolne). Kserokopia tej decyzji znajduje się w aktach sądowych (dopuszczona jako dowód w sprawie na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a.). Zaskarżona decyzja, w której określono Skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości za 2018 r. uwzględnia dla spornej między stronami działki nr [...] klasyfikację Bi (tereny zabudowane). Jakkolwiek postępowanie w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2018 r. nie zostało zawieszone na czas postępowania dotyczącego ustalenia prawidłowej klasyfikacji tego gruntu w ewidencji gruntów i budynków, to zaskarżona decyzja zapadła już po ostatecznym rozstrzygnięciu w sprawie klasyfikacji spornego gruntu i jest zgodna z tym rozstrzygnięciem. Należy zwrócić uwagę, że to rozstrzygniecie w sprawie klasyfikacji gruntu zapadło (decyzja z dnia [...] r.) przed wydaniem decyzji przez Prezydenta Miasta W. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2018 r. (decyzja z dnia [...] r.) i stało się ostateczne przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy (decyzja z dnia [...] r.). Z zebranego w sprawie materiału dowodnego, także z okoliczności znanych Sądowi z urzędu wynika, że Skarżący odwołała się od decyzji Prezydenta Miasta W. z [...] r. nr [...] w sprawie klasyfikacji działki nr [...] do D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, który postanowieniem z [...] r. [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta W. w sprawie klasyfikacji gruntu oraz postanowieniem z [...] r. nr [...] odmówił przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Skargi wniesione na ww. postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zostały oddalone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokami z dnia 23 grudnia 2019 r. odpowiednio sygn. akt II SA/Wr 500/19 (wyrok prawomocny) i sygn. akt II SA/Wr 641/19 (wyrok nieprawomocny). Uwzględniając zatem, że decyzja w sprawie dotyczącej klasyfikacji spornego gruntu była ostateczna w dacie rozstrzygania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odwołania od decyzji ustalającej Stronie podatek od nieruchomości za 2018 r., Sąd stwierdził, że brak zwieszenia postępowania podatkowego z uwagi na toczące się postępowania w sprawie zmiany wpisów w ewidencji gruntów i budynków nie miało wpływu na treść zaskarżonej decyzji. W decyzji uwzględniono bowiem taki stan klasyfikacji spornego gruntu (działka nr [...]) jaki został potwierdzony decyzję Prezydenta Miasta W. z [...] r. tj. klasyfikację jako Bi (inne tereny zabudowane). Nie są też zasadne zarzuty skargi dotycząca naruszenia przepisów art. 187 §1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 194 § 1 i § 4 w zw. z art. 122 O. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i nieuwzględnienie obalenia domniemania prawdziwości wpisu w ewidencji gruntów budynków i przyjęcie, że cała działka nr [...] opodatkowana jest podatkiem od nieruchomości, podczas gdy tylko część tej działki opodatkowana powinna być tym podatkiem, a pozostała część jest gruntem rolnym i w związku z tym Skarżący otrzymuje dopłaty w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Okoliczność ta oraz oględziny działki i oświadczenia złożone przez osoby fizyczne uzasadniają zdaniem Skarżącego przyjęcie do opodatkowania danych innych niż wynikają z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.) podstawą planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Przez użyte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych użytki rolne, lasy, nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 1-5 u.p.o.l. rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Przywołane przepisy w sposób jednoznaczny wskazują, że zapisy w ewidencji gruntów i budynków w zakresie w jakim określają charakter gruntów są dla organów podatkowych wiążące. Stwierdzenie, że zapisy co do klasyfikacji gruntów wiążą organy podatkowe przy wymiarze podatków oznacza, że organy te nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń faktycznych co do klasyfikacji gruntów (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27.04.2009 r. sygn. akt II FPS 1/09, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Ewidencja gruntów i budynków stanowi niewątpliwie dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. Zgodnie z art. 194 § 3 O.p. (nie art. 194 §4 O.p. jak wskazano w skardze) możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu. Uwzględniając jednak brzmienia przepisów art. 2 ust. 2 i art. 1a ust. 3 u.p.o.l., także art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, z których wynika zasada bezwzględnego związania zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, możliwość przeprowadzenia przeciwdowodu, bez zmiany zapisów w tej ewidencji, jest znacznie zawężona. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1.08.2014 r., sygn. alt II FSK 1930/12 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) " (..) odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku. (..)". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela przywołane wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Skarżący nie wykazał aby dane z ewidencji gruntów co do klasyfikacji działki gruntu nr [...] były sprzeczne z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów. Nie stanowi takiego przeciwdowodu decyzje Agencji Restrukturyzacji Rolnictwa Biuro Powiatowe w W. dotycząca przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego w latach 2015-2018 oraz zaświadczenie z 26 stycznia 2018 r., ani oświadczenie 15 osób fizycznych. Decyzje te zostały bowiem wydane na podstawie złożonych przez Skarżącego wniosku o przyznanie płatności, tj. na podstawie oświadczenia składającego wniosek, protokół oględzin jest dokumentem potwierdzającym faktyczne wykorzystanie przez Skarżącego gruntu, podobnie jak przedstawione oświadczenia osób fizycznych. Żaden ze wskazanych przez Skarżącego dowodów nie odpowiada kryteriom wskazanym w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ponadto prawidłowość zapisów w ewidencji gruntów i budynków dotyczących klasyfikacji działki gruntu nr [...] potwierdziła także decyzja Prezydenta Miasta W. z [...] r., którą odmówiono zmiany tych zapisów. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy dokonał zatem prawidłowej oceny przedstawionych przez Skarżącego dowodów, jako niewystarczających do nieuwzględnienia, przy wymiarze podatku od nieruchomości, zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił, jako bezzasadną.