I SA/Wr 1024/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Cz. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...] Nr [...] określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. postanawia 1. umorzyć postępowanie 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 255 zł (dwieście pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W rozpatrywanej sprawie skarżąca J. Cz. (działając przez swojego pełnomocnika) pismem z dnia [...] oświadczyła, że w związku z uwzględnieniem skargi i uchyleniem przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. postanowienia z dnia [...] nr [...] stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, cofa skargę na wyżej wymienione postanowienie. W uzasadnieniu strona podniosła, że w dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. wydał postanowienie nr [...] uchylające w całości zaskarżone postanowienie, w związku z czym skarga stała się bezprzedmiotowa. W tej sytuacji strona wniosła o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu oraz orzeczenie na jej rzecz kosztów postępowania w łącznej kwocie 255 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Czynność procesową strony skarżącej – w świetle materiału sprawy – należy uznać za dopuszczalną i skuteczną. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy procesowej, postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlega umorzeniu. Zgodnie z wyrażoną w art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasadą, w razie uwzględnienia skargi, skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei art. 201 § 1 ustawy procesowej stanowi, iż zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Jednocześnie przepis art. 205 § 2 stanowi, iż do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepis ten zgodnie z art. 205 § 4 stosuje się odpowiednio do strony reprezentowanej przez doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego. Z uwagi na fakt, iż skarżąca była w rozpoznawanej sprawie reprezentowana przez pełnomocnika (doradcę podatkowego), Sąd uwzględniając jej wniosek, zasądził stronie koszty zastępstwa procesowego. Zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075 ze zm.) stawka minimalna wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach innych, niż w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna wynosi 240 zł. W związku z powyższym uzasadnione koszty poniesione przez stronę skarżącą w niniejszej sprawie wyniosły łącznie 255 zł (240 zł kosztów zastępstwa + 15 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa). W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych wyżej przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.