I SA/Wr 1025/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 października 2008 r. w sprawie ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji organu I instancji określającej podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 11 marca 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 20 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji organu I instancji określającej podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 11 marca 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ z powodu nie uiszczenia przez profesjonalnego pełnomocnika wpisu stałego w odpowiedniej wysokości. Na powyższe postanowienie strona - działając za pośrednictwem adwokata – wniosła w terminie "zażalenie". Pełnomocnik, pomimo ustawowego wymogu w tym zakresie, nie uiścił należnego wpisu stałego od powyższego środka zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że pełnomocnik strony skarżącej w rozpatrywanej sprawie wniósł błędny środek zaskarżenia w postaci zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 października 2008 r. odrzucające skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] r. Zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej upsa; od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W związku z powyższym Sąd potraktował środek odwoławczy wniesiony przez pełnomocnika strony nazwany "zażaleniem", jako skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odrzucającego skargę. Zgodnie z regulacją art. 220 § 1 zdanie pierwsze upsa sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Natomiast w myśl przepisu art. 221 w zw. z art. 176 upsa skargę kasacyjną wnoszoną przez adwokata lub radcę prawnego, która nie jest należycie opłacona, odrzuca się bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli skarga ta podlega opłacie stałej. Stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12) w związku z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały od skargi kasacyjnej - w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych - wynosi połowę wpisu od skargi tj. w rozpatrywanej sprawie 250 zł. Z akt sprawy wynika, iż profesjonalny pełnomocnik strony uiścił wpis stały od wniesionego środka odwoławczego w wysokości 100 zł, a zatem w kwocie niższej niż należna. Tym samym adwokat uchybił wymogowi formalnemu, ustanowionemu dla pism, w tym i skarg kasacyjnych wnoszonych przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego – z racji jego zawodowej znajomości regulacji postępowania sądowoadministracyjnego – oczekuje się realizacji dyspozycji wyrażonych w stosownych przepisach prawa procesowego, bez konieczności wzywania do uzupełnienia braków. Wobec niewykonania ciążącego na reprezentującym stronę skarżącą adwokacie obowiązku - działając na podstawie art. 221 w związku z art. 220 § 1 zdanie pierwsze upsa - Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.