I SA/Wr 1027/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Świetlikowski, Sędziowie Sędzia WSA - Anetta Chołuj, Sędzia WSA - Marek Olejnik (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Gierczak, po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 27 września 2013 r. sprawy ze skargi: Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2013 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymał w mocy decyzję decyzją Dyrektora Wydziału Podatków i Opłat w Urzędzie Miejskim W. z dnia [...] 2013 r. w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. dla Z. K. (dalej: Podatnik, Strona, Skarżący). Opodatkowaniem objęto następujące przedmioty: - podatkiem rolnym: z ogólnej powierzchni użytków rolnych 0,5563 ha fizycznych, do opodatkowania przyjęto powierzchnię 1.0014 ha, co przy stawce 75,86 zł/1 ha przeliczeniowego dało podatek w wysokości 189,90 zł, a po zaokrągleniu - 190 zł, - podatkiem od nieruchomości: grunty pozostałe, o powierzchni użytkowej 441 m2, co przy stawce 0,45 zł/1m2, dało podatek w wysokości 198,45 zł, a po zaokrągleniu 198 zł. Wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego ustalona została na kwotę 388 zł. Decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona Podatnikowi w dniu 19 lutego 2013 r. Od ww. decyzji Podatnik wniósł odwołanie zarzucając w nim, że błędnie naliczono podatek rolny, a dalej: "Chodzi o poz. Podatek od nieruchomości, a dotyczącej wody stojącej o pow. 441 m2". Wskazał: "Podatek rolny od wielu lat w moim przypadku naliczany był niewłaściwie", a pisemne interwencje pozostawały bez odpowiedzi. Kwota podatku od nieruchomości w 2013 r. (198 zł) znacznie wzrosła w stosunku do 2007 r. (55,13 zł). Ponadto "Określenie na nakazie płatniczym "wody stojącej" jako nieruchomości jest błędem, bo woda stojąca, będąca integralną częścią działki nie jest nieruchomością". W pisemnej polemice z treścią pisma przewodniego organu pierwszej instancji, przy którym przekazano odwołanie Strony, wraz a aktami sprawy, Podatnik podtrzymał swoją ocenę o błędnym naliczaniu podatku od nieruchomości od pow. 441 m2, zajmowanej przez wodę stojącą, oznaczoną symbolem Ws. Dalej opisał swoje bezskuteczne, pisemne interwencje skierowane do Kierownika Działu Podatku od Nieruchomości w Urzędzie Miejskim W., kończąc konkluzją, że pracownicy Urzędu "...nic nie rozumieją, bowiem nie chodzi o oznaczenie gruntu pod wodami stojącymi..." ale o nieopodatkowywanie wody. Do pisma tego Strona załączyła kserokopie swoich wystąpień do organu pierwszej instancji, z dnia 29 grudnia 2008 r. i z dnia 12 marca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji pierwszej instancji, wskazując, że jest ona prawidłowa i nie narusza obowiązujących przepisów prawa i odzwierciedla stan faktyczny sprawy. Zauważyło, że przedmiotem sporu w sprawie nie jest, jak podnosi w odwołaniu Strona, podatek rolny ale jak zdecydowanie akcentuje, podatek od nieruchomości, którym opodatkowano grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi, o symbolu Ws. Zdaniem Podatnika nieprawidłowo opodatkowywana jest woda, która nieruchomością nie jest. Kolegium wskazało na art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz.1287 ze zm.), dalej: p.g.k., w którym stanowi się, że dla wymiaru podatku od gruntu decydujące znaczenie mają dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, bowiem określają i charakteryzują one podstawę wymiaru podatków. Do ewidencji gruntów i budynków, przy wymiarze podatków, odwołują się przepisy materialnego prawa podatkowego tj. ustawa o podatku rolnym - art. 1 (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), dalej: u.p.r., ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, w części dotyczącej opodatkowania podatkiem od nieruchomości - art. 1a ust. 3, art. 7a ust. 2 i ust. 3 (Dz. U. z 2010 r nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej: u.p.o.l. W kontekście powyższego wskazać należy, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o jakim mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz.749), dalej o.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Podkreślił, że jak wynika z materiału dowodowego w sprawie tj. wydruku z rejestru gruntów z dnia 8 marca 2013 r. oraz informacji IN-1 w sprawie podatku od nieruchomości i obiektach budowlanych złożonej przez Z. K. w Urzędzie Miejskim W. w dniu 26 listopada 2008 r., Podatnik wykazał m.in. w rubryce "grunty pozostałe" powierzchnię 441 m2, jako podstawę opodatkowania tym podatkiem. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości i obiekty budowlane, takie jak: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, które w rozpatrywanej sprawie nie występują. Nie podlegają natomiast opodatkowaniu tym podatkiem użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (ust. 2). W tych okolicznościach stwierdziło Kolegium, że "woda" nie jest przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, co też wskazuje Podatnik. Toteż nie budzi żadnych wątpliwości, że organ pierwszej instancji w kwestionowanej decyzji nie opodatkowywał wody, ale grunt (nieckę) pod wodami powierzchniowymi stojącymi (Ws), bo tak właśnie został ten grunt sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli na nieruchomości stanowiącej własność Z. K. znajduje się staw, to opodatkowaniu podlega powierzchnia grunty stanowiąca jego nieckę. Sam Podatnik zresztą słusznie wykazał taką właśnie powierzchnię (441 m2) w tzw. gruntach pozostałych, w informacji podatkowej IN-1 na podatek od nieruchomości, jako przedmiot opodatkowania tym podatkiem. Końcowo Kolegium wyjaśniło zasady corocznego wzrostu stawek podatku od nieruchomości. Na ww. decyzję Kolegium Podatnik wniósł skargę. Przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, że Kolegium błędnie odczytało Jego intencje bowiem nie twierdził, że chodzi mu " o nieopodatkowanie wody". Powołując się na komentarz Leonarda Etela "Podatek od nieruchomości, rolny i leśny" wydanie 2 wskazał, że "Ws nie podlegają one podatkowi rolnemu, a przez to są przedmiotem podatku od nieruchomości. W konstrukcji podatku od nieruchomości nie ma przewidzianych zwolnień od tego typu gruntów. W związku z tym grunty oznaczone symbolem Ws powinny być opodatkowane albo stawką przewidzianą dla gruntów pozostałych, albo gdy są w posiadaniu przedsiębiorcy stawką dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą". Skarżący podkreślił, że nie prowadzi działalności gospodarczej. Wniósł także o ukaranie osób biorących udział w wydaniu decyzji organów I i II instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie sporny grunt oznaczony jako Ws został opodatkowany podatkiem od nieruchomości według stawek jak grunty pozostałe, czyli zgodnie z przytoczonym przez Skarżącego komentarzem Leonarda Etela. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r. poz.270). Jak również wówczas gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy). Oceniając zaskarżoną decyzję, w świetle powyżej przywołanych kompetencji, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie stwierdził aby naruszała ona prawo w stopniu warunkującym jej uchylenie. Skarga nie może zostać uwzględniona a podnoszone w niej zarzuty nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonym materiale oraz przepisach prawa. Podatek od nieruchomości uregulowany w rozdziale 2 u.p.o.l. jest świadczeniem związanym z własnością lub posiadaniem określonych w ustawie nieruchomości. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych i na nich ciąży obowiązek podatkowy, który powstaje z mocy prawa od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania (art.6 ust.7 u.p.o.l.). Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości części gruntu o powierzchni 441 m2, oznaczonego symbolem Ws. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części i 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z treści ust. 2 powołanego artykułu wynika natomiast, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W art. 1a ust. 3 pkt 1 ustawy prawodawca doprecyzował, że przez użyte w ustawie określenia: 1) użytki rolne, 2) lasy, 3) nieużytki, 4) użytki ekologiczne, 5) grunty zadrzewione i zakrzewione, 6) grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, 7) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, 8) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi, rozumieć należy grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Wskazanie to koresponduje z regulacjami zawartymi w p.g.k., w szczególności z art. 21 ust. 1 tej ustawy, według którego podstawę wymiaru podatków i świadczeń (między innymi) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przepisy te nie pozostawiają wątpliwości, że klasyfikacja gruntów wynikająca z wyżej wskazanej ewidencji jest wiążąca dla organów podatkowych. Podkreślenia wymaga ponadto, że dane ewidencyjne mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 O.p. i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone, a jakkolwiek pojęcie dokumentu urzędowego nie zostało jednoznacznie zdefiniowane, to z brzmienia tego przepisu można wyprowadzić wniosek, że dokumentem urzędowym jest dokument, który został sporządzony w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej. Skoro zatem grunt o powierzchni 441 m2 sklasyfikowany został jako grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi (Ws), co wynika wprost z akt sprawy, a Skarżący skutecznie tego ustalenia nie podważył (żadnego przeciwdowodu podważającego domniemanie prawdziwości tego, co wynika z dokumentu urzędowego, nie przedstawił), to zarzuty związane z tym zagadnieniem uznać należy za chybione. W zmienionym od dnia 1 stycznia 2007 r. art. 2 ust. 3 pkt 2 i 2a u.p.o.l. ustalono, jakie grunty pod wodami podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Utrzymana została zasada, że wyłączone są z opodatkowania grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi i kanałami żeglownymi, z wyjątkiem jezior oraz gruntów zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Opodatkowaniu podlegają - z wyjątkami przewidzianymi w art. 7 ust. 1 pkt 8a u.p.o.l. - grunty pod wodami stojącymi (Ws). W tym zakresie Sąd w pełni aprobuje przywołane przez Skarżącego tezy komentarza Leonarda Etela. Zdaniem Sądu Skarżący jednak błędnie interpretuje pojęcie "opodatkowane jak grunty pozostałe" utożsamiając je z gruntami rolnymi, których także jest właścicielem. W rzeczywistości chodzi o stawki podatku od nieruchomości dla kategorii gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości określanych jako "grunty pozostałe" (nazwa własna), a nie o stawki jak dla pozostałych gruntów należących do podatnika (w przedmiotowej sprawie gruntów rolnych). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego znacznego wzrostu podatku zasadnie Kolegium wyjaśniło zasady corocznego wzrostu stawek podatku od nieruchomości. Wysokość stawek podatku od nieruchomości określa, zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały. Górne granice stawek podatkowych określone przez radę gminy, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (art. 20 ust. 1 u.p.o.l.). Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej "Monitor Polski", górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 1, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy (art. 20 ust. 2 u.p.o.l.). Wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie pierwszego półrocza. Maksymalna stawka dla gruntów pozostałych określona przez Ministra Finansów na 2013 r. wynosi 0,45 zł/1 m2, i taką przyjęła do stosowania w tym roku Rada Miejska Wrocławia w uchwale Nr XXXV/757/12 z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Dol. z 2012 r., poz. 4810). Mając na uwadze powyższe Sąd skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art.151 p.p.s.a.