I SA/Wr 1028/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Marta Semiczek Sędziowie: Sędzia WSA - Daria Gawlak – Nowakowska Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca) Protokolant: Referent – Paweł Poźniak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2020 roku sprawy ze skargi: Prokuratora Okręgowego we W. przy udziale: A S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie: uchylenia w całości decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2017 rok i umorzenia postępowania w sprawie oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi Prokuratora Okręgowego we W. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] r., sygn. [...] (wraz ze sprostowaniem oczywistej omyłki postanowieniem SKO z [...] r.), którą uchylono decyzję Burmistrza S. z [...] r., sygn. [...], określającą A S.A. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2017 rok w kwocie 1.827.916 zł, i umorzono postępowanie w sprawie. Ze względu na złożenie przez A S.A. (zwane dalej: A S.A., Podatnik) deklaracji na podatek od nieruchomości za 2017 rok wykazującej do opodatkowania budowle o wartości niższej niż za 2016 rok (wartość w 2017 r. = 40 629 340 zł, a wartość w 2016r. = 91 106 214 zł), Burmistrz S. pismem z 29 marca 2017r. wezwał A S.A. do udzielenia niezbędnych wyjaśnień dotyczących deklaracji na podatek od nieruchomości za 2017 rok. Podatnik złożył wyjaśnienia, a następnie kilkakrotnie został wezwany przez Burmistrza S. do udzielenia kolejnych wyjaśnień, co również uczynił. Postanowieniem z [...] r., sygn. [...], Burmistrz S. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 rok. Postanowieniem z [...] r., sygn. [...], Burmistrz S. włączył do akt powyższego postępowania podatkowego materiał dowodowy zgromadzony w ramach czynności sprawdzających, prowadzonych w zakresie złożonej przez A S.A. deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2017 oraz wyznaczył A S.A. 7-dniowy termin na zapoznanie się i wypowiedzenie w zakresie zgromadzonego w postępowaniu podatkowym materiału dowodowego. A S.A. nie skorzystały z powyższego uprawnienia. Decyzją z [...] r., sygn. [...], Burmistrz S., na podstawie powołanych w tej decyzji przepisów ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, dalej: OP) oraz przepisów ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018, poz. 1445 ze zm., dalej: ustawa o podatkach i opłatach lokalnych lub u.p.o.l.), określił podatnikowi A S.A. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 rok w kwocie 1 827 916 zł. A S.A. złożyły do SKO odwołanie - zarzucając decyzji naruszenie: art. 4 ust. 9 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne ustalenie podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli A S.A. położonych na terenie Gminy S. i w efekcie określenie A S.A. zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 rok w zawyżonej wysokości; art. 4 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 4 ust 9 ustawy z12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez pominięcie przez Burmistrza S., że dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podstawę opodatkowania stanowi ich wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, tj. wartość początkowa wynikająca z ewidencji środków trwałych, a przy tym: w przypadku budowli usytuowanych na obszarze dwóch lub więcej gmin – część takiej wartości początkowej wynikającej z ewidencji środków trwałych, określona proporcjonalnie do długości odcinka budowli położonego na terenie danej gminy; art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 OP poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o postępowaniu dowodowym w ten sposób, że Burmistrz S. wadliwie ustalił stan faktyczny i rozpatrzył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jak również dokonał błędnej oceny prawnej stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższymi zarzutami A S.A. wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji Burmistrza S. w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Burmistrz S. – przesyłając odwołanie wraz z akrami sprawy do organu odwoławczego wniósł o utrzymanie wydanej przez siebie decyzji w mocy. Decyzją z [...] r., sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) we W., na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, uchyliło decyzję Burmistrza S. z [...] r., sygn. [...], i umorzyło postępowanie w sprawie. W ocenie SKO zasadny okazał się zarzut III odwołania, jako że Burmistrz S. błędnie ustalił stan faktyczny sprawy w zakresie przyjęcia, że dalej istnieje budowla będąca linią energetyczną W.-P., a dokonana przez A S.A. inwestycja (budowa 2-torowej linii D.-nacięcie linii P.-W.) jedynie zwiększyła wartość tej linii. Burmistrz S. zdaniem SKO niezasadnie przyjął, że w wyniku tej inwestycji nie powstały dwie nowe linie elektroenergetyczne, co spowodowało wadliwy wymiar podatku od tych budowli. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) we Wrocławiu na powyższą decyzję wniósł Prokurator Okręgowy we W., zarzucając tej decyzji: rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistością, co doprowadziło do błędnego ustalenia przez SKO, że w 2016 r. doszło do likwidacji budowli w postaci linii elektroenergetycznej relacji W.-P., biegnącej przez Gminę S., a następnie do powstania dwóch nowych linii relacji W.-D. i D.-P.; naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 4 ust. 9 ustawy z12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - poprzez błędne ustalenie podstawy opodatkowania budowli w postaci linii elektroenergetycznej położnej między innymi na terenie Gminy S. z uwagi na dokonanie przez A S.A. przeksięgowania jej wartości do wartości linii niebiegnącej przez Gminę S. i ustalenia nowych proporcji udziału Gminy S. w wartości tej nowej linii w sytuacji, gdy na terenie Gminy S. nie nastąpiły żadne zmiany (np. w przebiegu czy konstrukcji); art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną wykładnię i bezpodstawne uznanie, że podatek od nieruchomości jest uiszczany od środków trwałych, a nie od budowli oraz, że każdy podatnik może w sposób dowolnie przyjęty przez siebie kreować przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości poprzez samo tylko zaksięgowanie czy przeksięgowanie wartości i tworzenie lub likwidację środków trwałych. W związku z powyższymi zarzutami Prokurator wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] r. A S.A. – jako uczestnik postępowania nie zajął stanowiska w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - w odpowiedzi na skargę - wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez SKO we W. są w pełni prawidłowe i Sąd przyjmuje je za własne. SKO dokonało wszechstronnej i całościowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a następnie wyciągnęło właściwe wnioski i wydało orzeczenie, które Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela. Odnosząc się do przedmiotu sporu pomiędzy Burmistrzem S. a A S.A. należy wskazać, że spór ten w istocie dotyczy faktów, a nie prawa. A S.A. w 2016 r. ukończyły inwestycję "[...] D.-[...] P.-W.". Inwestycja ta nie była prowadzona na terenie Gminy S., niemniej w istotny sposób wpłynęła na podstawę opodatkowania podatku od nieruchomości płaconego przez A S.A. na rzecz tej Gminy. Do roku podatkowego 2016 istniała bowiem linia napowietrzna (będąca budowlą) P.-W. (nr inwentarzowy: [...]) o łącznej długości 47,57 km i wartości 297 455 222,67 zł, z czego na terenie Gminy S. przebiegało 14,57 km tej linii (co stanowiło 30,63% całkowitej długości linii) o wartości 91 106 213,87 zł. Natomiast wraz z ukończeniem ww. inwestycji linia P.-W. została zlikwidowana i na jej przebiegu powstały dwie nowe linie (dwie nowe odrębne budowle): D.-W. (nr inwentarzowy: [...]; nie przebiega przez teren Gminy S.) oraz D.-P. (nr inwentarzowy: [...]; przebiega przez teren Gminy S.). Łączna długość linii D.-P. wynosi 111,406 km, a jej wartość wynosi: 310 534 597,84 zł, z czego przez teren Gminy S. przebiega 14,57 km (co stanowi 13,08% całkowitej długości linii) o wartości 40 629 340,41 zł. Ponieważ zgodnie z art. 4 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - wartość części budowli położonych w danej gminie, w przypadku budowli usytuowanych na obszarze dwóch lub więcej gmin, określa się proporcjonalnie do długości odcinka budowli położonego na terenie danej gminy, to likwidacja linii P.-W. i powstanie linii D.-P., pomimo braku faktycznych robót budowlanych na terenie Gminy S., w realny sposób wpłynęło na wysokość ciążącego na A S.A. zobowiązania w podatku od nieruchomości wobec Gminy S.. Nie ulega wątpliwości, że stanowisko A S.A. w zakresie powstania w wyniku przeprowadzonej w 2016 r. inwestycji dwóch nowych, odrębnych linii jest zasadne. A S.A. wielokrotnie w trakcie postępowania administracyjnego wyjaśniały zasady, na jakich została przeprowadzona inwestycja, oraz przyczyny podziału starego przebiegu linii P.-W. na dwie nowe linie. Tytułem przykładu należy wskazać, że po dokonaniu nacięcia linii nie jest już możliwy przesył energii elektrycznej na trasie P.-W. przy użyciu toru prądowego relacji P.-W. (k. [...]). Wyjaśnienia A S.A. są wiarygodne i logiczne oraz korespondują ze złożoną przez A S.A. dokumentacją. Powyższych faktów nie przyjąć do wiadomości i zaakceptować Burmistrz S., a także – jak się okazuje – Prokurator Okręgowy we W.. Zarzuty podniesione w skardze w istocie sprowadzają się do kwestionowania ustalonego przez SKO stanu faktycznego, a zatem przyjęcia, że po przeprowadzeniu przez A S.A. nacięcia linii P.-W. doszło do likwidacji tej linii i powstania dwóch nowych linii w wyniku czego w znaczący sposób (z 30,63% do 13,08%) zmniejszył się udział przebiegu linii A przez teren Gminy S., czego konsekwencją było zmniejszenie w 2017 r. wysokości podatku od nieruchomości należnego tej Gminie. Dalsze zarzuty co do naruszenia prawa materialnego są jedynie konsekwencją zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego. Ze względów wyżej już wymienionych Sąd stoi na stanowisku, że stan faktyczny ustalony przez SKO jest prawidłowy, co prowadzi do konkluzji, że wszystkie zarzuty skargi są bezzasadne. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) oddalił skargę w całości – o czym orzeczono w sentencji wyroku.