I SA/Wr 1030/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 15 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie rozliczeń w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na wskazaną w sentencji decyzję strona skarżąca wniosła o wstrzymanie jej wykonania uzasadniając, że wykonanie decyzji w trybie egzekucyjnym wywołać może nieodwracalne skutki w postaci utraty płynności finansowej podmiotu gospodarczego, z konsekwencjami finansowymi, pracowniczymi i społecznymi w postaci zamknięcia przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazać należy, ze instytucja przewidziana w przytoczonym wyżej przepisie ma zapewnić ochronę przed negatywnymi skutkami wykonania zaskarżonego aktu tylko do czasu zakończenia postępowania przed sądem I instancji. Ponadto ma ona charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. W rezultacie, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymanie jej wykonania następuje tylko i wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających żądanie wniosku. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ponadto wskazane zdarzenia winny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. Sąd, rozpoznając wniosek skarżącej, nie dopatrzył się możliwości wystąpienia przesłanek, które uzasadniałyby jego pozytywne rozpoznanie. Uzasadnienie żądania wstrzymania zaskarżonej decyzji sprowadza się bowiem jedynie do twierdzenia, iż jej wykonanie prowadziłoby do utraty płynności finansowej przedsiębiorcy, a w konsekwencji do zamknięcia przedsiębiorstwa. Twierdzenie to jednak nie zostało poparte (uprawdopodobnione) żadnymi konkretnymi okolicznościami ani dokumentami, które dałyby szansę dokonania oceny zagrożenia szkodą, która byłaby niepowetowana. Na marginesie dodać wypada, że wykonanie decyzji zawsze powoduje określone konsekwencje finansowe, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Istotnym jest również, iż przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne. Tym samym w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, wyegzekwowana kwota zobowiązania podatkowego będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami. Wobec powyższego, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.