I SA/Wr 1040/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Semiczek, Piotr Kieres, po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi małoletniej N. R. C. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego C. D. na Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie niewykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt I SAB/Wr 21/20 postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej małoletniej N. R. C. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego C. D. uiszczony wpis od skargi w kwocie 200,00 zł (dwieście złotych). Małoletnia N. R. C. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego C. D. (dalej: Strona) zwróciła się 20 grudnia 2019 r. do Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Pismem z dnia 10 czerwca 2020 r. Strona wniosła ponaglenie, przekazane pismem z dnia 28 lipca 2020 r. Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców w Warszawie. Pismem z dnia 27 lipca 2020 r. Stronę do osobistego stawiennictwa oraz przedstawienia dokumentów. W dniu 16 lipca 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu została wniesiona skarga Strony na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę postępowania administracyjnego z wniosku Skarżącej (małoletniej) dotyczącego udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Wyrokiem z 30 listopada 2020 r., sygn. akt I SAB/Wr 21/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się przewlekłości (pkt I); stwierdził, że przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II); zobowiązał Wojewodę Dolnośląskiego do rozstrzygnięcia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami (pkt III); dalej idącą skargę oddalił (pkt IV); zasądził od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz Strony kwotę 597,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt V). Dnia 17 lutego 2021 r. do organu wpłynęło wezwanie Strony z dnia 15 lutego 2021 r. do wykonania pkt III i pkt IV wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 30 listopada 2020 r., sygn. akt I SAB/Wr 21/20 – poprzez wydanie aktu administracyjnego w sprawie oraz zwrot kosztów postępowania w wysokości 597,00 zł. . Dnia 4 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny doręczył organowi prawomocne orzeczenie wraz z aktami. Dnia 19 maja 2021 r. do organu wpłynęło wezwanie Strony z dnia 14 maja 2021r. do wykonania pkt III i pkt IV wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 30 listopada 2020 r., sygn. akt I SAB/Wr 21/2020 – poprzez wydanie aktu administracyjnego w sprawie oraz zwrot kosztów postępowania w wysokości 597,00 zł. . Dnia 24 czerwca 2021 r. do organu wpłynęło wezwanie Strony z dnia 22 czerwca 2021 r. do wykonania pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 30 listopada 2020 r., sygn. akt I SAB/Wr 21/20 poprzez wydanie decyzji w sprawie. Pismem z dnia 6 sierpnia 2021 r. organ na podstawie art. 35 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.) poinformował Stronę, że przewidywany termin zakończenia postępowania określa się na 6 września 2021 r. oraz poinformował o możliwości otrzymania stempla do paszportu potwierdzającego złożenie wniosku. Decyzją z dnia 9 sierpnia 2021 r. Wojewoda Dolnośląski udzielił Stronie zezwolenia na pobyt czasowy do dnia 30 lipca 2024 r. Pismem z dnia 18 października 2021 r. organ zwrócił się do Dyrektora Wydziału Organizacji i Rozwoju o przelanie kwoty 597,00 zł zgodnie w ww. wyrokiem z dnia 30 listopada 2020 r. na rachunek bankowy wskazany przez pełnomocnika Strony. Strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 24 września 2021 r. za pośrednictwem organu złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2020 r., sygn. akt I SAB/Wr 21/20. Strona wniosła: o stwierdzenie, że organ nie wykonał prawomocnego wyroku sądu; stwierdzenie, że organ prowadził postępowanie z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a, oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł. Strona skarżąca uzasadniła wnioski i zaprezentowała swoje stanowisko wskazując, że mimo uprawomocniania się wyroku, organ nie uiścił zasądzonej w sprawie kwoty 597,00 zł . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że wyrok został wykonany. Decyzją z dnia 9 sierpnia 2021 r. udzielono Stronie pozwolenia na pobyt czasowy oraz pismem z dnia 18 października 2021 r. zwrócono się do Dyrektora Wydziału Organizacji i Rozwoju o wykonanie stosownego przelewu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego art. 154 § 1 p.p.s.a. wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione, aby sąd uznał skargę wniesioną w trybie art. 154 p.p.s.a. za złożoną skutecznie. Po pierwsze, sprawa musi dotyczyć bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę, wydanym na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Musi zatem zaistnieć sytuacja, w której sąd zobowiązał organ administracji publicznej do podjęcia określonych działań z zakresu administracji publicznej. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. Jak podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie (por.: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, WKP 2018) środki przewidziane w art. 154 p.p.s.a mają na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie, a w określonej sytuacji wydanie rozstrzygnięcia (o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku) za organ. Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki i wykonał wytyczne sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności. W świetle powyższego przez niewykonanie wyroku należy więc rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z 30 maja 2001 r., II SA 2015/00, LEX nr 57180). O niewykonaniu wyroku można zatem mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie – bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania – nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. W świetle powyższego należy stwierdzić, że art. 154 § 1 p.p.s.a. nie stanowi podstawy do wymierzenia grzywny, gdy organ administracji publicznej nie wykona wyroku w części dotyczącej zwrotu kosztów postępowania, zasądzonych od organu na rzecz strony.. Norma wyrażona w art. 154 § 1 p.p.s.a. obejmuje bowiem wyłącznie kwestię niewykonania wyroku sądowego w zakresie będącej jego przedmiotem sprawy administracyjnej, nie stanowi natomiast podstawy do wymierzenia grzywny w przypadku, gdy organ nie wykona wyroku w części dotyczącej zwrotu zasądzonych na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Legalis/el. 2019; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 638/20). Niewykonanie wyroku w części dotyczącej kosztów postępowania nie może stanowić bezczynności organu administracji, o której mowa w ww. przepisie, z uwagi na fakt, iż nie występuje konieczność podjęcia przez tenże organ działań z zakresu administracji publicznej (tj. np. wydania decyzji administracyjnej). Między organem administracji a stroną, na rzecz której orzeczono zwrot kosztów postępowania, powstaje cywilnoprawny stosunek zobowiązaniowy, w którym organowi przypada rola dłużnika, zaś stronie skarżącej – wierzyciela. W konsekwencji zawiązania stosunku zobowiązaniowego, w razie niewykonania przez organ administracyjny wyroku sądu w części dotyczącej kosztów postępowania, po uprzednim stwierdzeniu prawomocności wyroku, dochodzenie jego wykonania odbywać się będzie w drodze egzekucji sądowej, zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego, nie zaś art. 154 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 154/08; CBOSA). Zatem w niniejszej sprawie skarga na niewykonanie wyroku w części dotyczącej zasądzonej na rzecz Strony kwoty 597,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, jest niedopuszczalna. Z tej przyczyny Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę (pkt I postanowienia).. O zwrocie uiszczonego przez Stronę wpisu orzeczono na podstawie art.232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt II postanowienia).