I SA/Wr 1041/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 3 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. i L. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia odrzucić skargę L. P.. B. K. oraz L. P. wnieśli – w jednym piśmie – do tutejszego Sądu skargę na wymienione w sentencji postanowienie. W związku z tym, że na skardze znajdował się jedynie komputerowo odtworzony podpis L. P. zarządzeniem z dnia 24 sierpnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał L. P. do usunięcia braku formalnego skargi przez jej podpisanie lub nadesłanie podpisanego odpisu skargi, w terminie 7 dni. Wezwanie doręczone zostało L. P. w trybie art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.) w dniu 26 sierpnia 2016 r. W dniu 31 sierpnia 2016 r. L. P. nadesłał egzemplarz skargi zawierający kopię podpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (por. H. Knysiak–Molczyk [w:] T. Woś, H. Krysiak– Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Zatem podpis musi być własnoręczny z wyjątkiem, gdy pismo podpisuje osoba upoważniona przez stronę, która nie może się podpisać z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia. W omawianej sprawie wniesiona skarga nie zawierała własnoręcznego podpisu L. P. a jedynie mechanicznie (komputerowo) odtworzony podpis. Dlatego też wezwano stronę do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie. Z akt sprawy wynika, że powyższy brak formalny skargi nie został uzupełniony albowiem nadesłany przez stronę egzemplarz skargi zawiera kserokopie podpisu. Za podpis nie może być zatem uznane mechaniczne odbicie, chociażby stanowiło dokładne odtworzenie podpisu. Z tej przyczyny kserokopia podpisu strony nie stanowi spełnienia wymogu podpisania pisma. Niezależnie od stwierdzonych nieprawidłowości formalnych dodać należy, że L. P. nie służyłby status strony w objętym skargą postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, które zostało wydane jedynie w stosunku do B. K.. Wobec L. P. wydane zostało odrębne postanowienie z dnia 30 czerwca 2016 r., nr [...] dotyczące pozostawienia bez rozpoznania odwołania wniesionego L. P.. Oba postanowienia dotyczą zatem odrębnych spraw. Sąd zauważa także, że wezwanie organu podatkowego do uzupełnienia braków formalnych wniesionego przez L. P. odwołania jak również postanowienie tego organu o pozostawieniu odwołania L. P. bez rozpoznania zostały skierowane przez organ na ul. W. [...] L., mimo że adres do doręczeń podany przez L. P. w odwołaniu to ul. Z. [...] L.. Wobec ww. nieprawidłowości organu, L. P. winien podjąć stosowne czynności procesowe w odniesieniu do ww. aktu , którego jest stroną. W tym stanie rzeczy, Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – odrzucił skargę skarżącego L. P., o czym orzekł jak sentencji.