I SA/Wr 1044/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant: starszy sekretarz sądowy Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 października 2015 r. przy udziale sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia rozstrzygnięcia i uzasadnienia postanowienia oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] 2014 r. nr [...] odmawiające uzupełnienia postanowienia z dnia [...] 2014 r. nr [...], o przyjęciu dobrowolnego zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji nieostatecznej. Pismem z dnia 20 października 2014 r. A. S. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z wnioskiem o przyjęcie zabezpieczenia wykonania decyzji nieostatecznej z dnia [...] 2014 r. nr [...], której Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. nadał rygor natychmiastowej wykonalności, w formie uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego - art. 33d § 2 pkt 6 Ordynacji podatkowej, Postanowieniem z dnia [...] 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. przyjął dobrowolne zabezpieczenie zgodnie z wnioskiem. Pismem z dnia 8 grudnia 2014 r. Pan A. S. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. o uzupełnienie sentencji lub uzasadnienia na podstawie art. 213 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej ww. postanowienia o następujące kwestie: - czy zdeponowane środki są oprocentowane, - jeżeli są oprocentowane, to jak będą rozliczone przypisy dodatkowych środków pieniężnych z oprocentowania. Strona wskazała, ze na wskazany przez Organ podatkowy rachunek wpłacono depozyt, zatem gdyby środki były zgromadzone na rachunku lokaty terminowej, to dodatkowo byłyby naliczane odsetki. Postanowieniem z dnia [...] 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. odmówił uzupełnienia rozstrzygnięcia i uzasadnienia swojego postanowienia z dnia [...] 2014 r. nr [...] o żądane przez Stronę elementy. Organ I instancji wskazał, że nie miał podstaw do uzupełnienia postanowienia w zakresie wskazanym przez Wnioskodawcę, gdyż przedmiotem rozstrzygnięcia sprawy przyjęcia zabezpieczenia nie było rozważanie o zasadności umieszczenia środków finansowych, dobrowolnie wpłaconych na rachunek depozytowy. Celem przyjęcia zabezpieczenia jest ochrona interesów Skarbu Państwa poprzez zagwarantowanie, ze obowiązek podatkowy zostanie zrealizowany. W zażaleniu na to postanowienie Strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, procesowego oraz przekroczenie swobody uznania administracyjnego oceny dowodów w prowadzonym postępowaniu. W szczególności naruszenie art. 120, art. 124 oraz art. 213 Ordynacji podatkowej. W ocenie Strony organ podatkowy nie rozpatrzył złożonego wniosku z dnia 8 grudnia 2014 r. zgodnie z jego treścią. Zaprezentowane rozstrzygnięcie praktycznie nie spełniało wymogów art. 213 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wywodził, że uzupełnienie rozstrzygnięcia sprawy ma miejsce wówczas, gdy z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa przy sporządzaniu decyzji wydano decyzję w istocie częściową, chociaż w ocenie organu ją wydającego miała ona załatwiać sprawę. Niekompletność rozstrzygnięcia sprawy powinna być widoczna przy porównaniu go z materiałami zawartymi w aktach sprawy, a więc z żądaniami strony, zakresem postępowania wyjaśniającego, z zebranymi w sprawie materiałami i dowodami. Wskazał także, jakie elementy- zgodnie z art. 217 Ordynacji podatkowej powinno zawierać postanowienie. W ocenie Dyrektor Izby Skarbowej nie był potrzeby uzupełniania postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia. Istotą rozstrzygnięcia była zasadność przyjęcia środków finansowych, dobrowolnie wpłaconych przez Wnioskodawcę na rachunek depozytowy, w celu ochrony interesów Skarbu Państwa i zagwarantowania, że obowiązek podatkowy zostanie zrealizowany. Fakt oprocentowania środków na rachunku depozytowym, wysokość oprocentowania, porównanie wysokości oprocentowania depozytu z oprocentowaniem lokaty terminowej pozostają bez wpływu i znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy przyjęcia zabezpieczenia. Przyjęcie wpłaty na rachunek depozytowy nie jest lokatą bankową. Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia zasad ogólnych postępowania tj. art. 120 i art. 124 o.p. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zakwestionowane przez stronę postanowienie warunki wynikając e z tych przepisów spełnia - w uzasadnieniu postanowienia zawarto bowiem wyczerpujące uzasadnienie faktyczne, odniesiono się do argumentacji strony zawartej we wniosku o przyjęcie zabezpieczenia. W postanowieniu zawarto także wyczerpujące uzasadnienie prawne - wskazano jakie w sprawie mają zastosowanie przepisy prawa oraz przedstawiono skutek ich zastosowania dla załatwienia sprawy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Skarżący zarzucił, że zaskarżone postanowienie. Naruszenie prawa przez to, że zawierało braki i nie zostało na żądanie strony uzupełnione. W ten sposób naruszono zasadę, że organy działają na podstawie prawa i w sposób wyczerpujący wyjaśniają wszystkie okoliczności sprawy. Zarzucił także, że w rozstrzygnięciu jednoznacznie nie wskazano jakiego postanowienia organu I instancji ono dotyczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a w szczególności powołanych w skardze przepisów o postępowaniu. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia. Stan faktyczny w sprawie jest w istocie niesporny . Spór sprowadza się do żądania skarżącego aby w postanowieniu o przyjęciu zabezpieczenia określono oprocentowanie kwot złożonych jako zabezpieczenie Zgodnie z art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej "Strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub co do skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach." W mniejszej sprawie postanowieniem którego uzupełnienia strona się domagała był postanowienie o przejęciu dobrowolnego zabezpieczenia. Zgodnie z art. 33d § 1 Ordynacji podatkowej zabezpieczenie wykonania decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub wykonanie decyzji o zabezpieczeniu, o którym mowa w art. 33, następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo w formie określonej w § 2. Jak wynika z § 2 tego przepisu zabezpieczenie wykonania decyzji następuje przez przyjęcie przez organ podatkowy, na wniosek strony, zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z tej decyzji wraz z odsetkami za zwłokę, m.in. uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego lub pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową do wyłącznego dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku lokaty terminowej. Zgodnie z Art. 33f. § 1.Op wynika natomiast, że "Strona może dowolnie wybrać formę lub formy zabezpieczenia, o których mowa w art. 33d § 2." Jak wynika z akt sprawy strona pierwotnie wystąpiła o przyjęcie zabezpieczenia w formie uznania rachunku depozytowego lub przyjęcia upoważnienia do dysponowania lokatą. Ostatecznie jednak wybrała formę uznania rachunku depozytowego i dokonała wpłaty zabezpieczenia. Rozstrzygnięcie organu jest więc w swej istocie zgodnie z wnioskiem. Zgodnie natomiast z 33 g Ordynacji podatkowej "W sprawie przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub przedłużenia terminu przyjętego zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33f § 2, wydaje się postanowienie, na które przysługuje zażalenie." Określenie "w sprawie przyjęcia zabezpieczenia" należy rozumieć jako rozstrzygnięcie organu podatkowego pozytywne bądź negatywne dla wnioskodawcy. Przy czym odmowa przyjęcia zabezpieczenia może mieć miejsce, jeżeli wnioskowana przez stronę forma zabezpieczenia nie jest możliwa do realizacji lub wniosek strony nie spełnia wszystkich wymogów formalnych. Rozstrzygnięcie to ma formę postanowienia, na które przysługuje zażalenie, np. "odmawia przyjęcia zabezpieczenia w formie" lub "przyjmuje zabezpieczenie w formie". Możliwe jest przyjęcie jednej z form zabezpieczenia, a odmowa przyjęcia drugiej (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2012 r., I FSK 2081/2009, LexPolonica nr 2470138, POP 2011, nr 4, poz. 95). Natomiast z przepisu tego nie wynika aby organ zobowiązany był do orzekania o jakichkolwiek innych kwestiach. Postanowienie bowiem ma dotyczyć jedynie "przyjęcia zabezpieczenia" nie zaś "określenia warunków przyjęcia zabezpieczenia." Wobec tego domaganie się aby postanowienie o przyjęciu zabezpieczenia zawierało rozstrzygnięcie co do oprocentowania nie znajduje uzasadnienia w brzmieniu przepisów. Dodatkowo wskazać należy, że wniosek skarżącego dotyczył wyłącznie przyjęcia zabezpieczenia. W wniosku tym brak było jakichkolwiek wniosków w przedmiocie oprocentowania. Nie ma więc podstaw do twierdzenia, że nie orzeczono o całości żądania. Nie zasługuje w szczególności na uwzględnienie zarzut, iż w wypadku przechowywania środków na lokacie przysługiwało by jej oprocentowanie. Skarżący miał możliwość ustanowienia zabezpieczenia w formie upoważnienia do dysponowania lokatą, jednak z możliwości tej zrezygnował. Tak więc postanowienie o przyjęciu zabezpieczenia zawierało rozstrzygnięcie co do całości żądania i wszelkie inne elementy wynikające z art. 217 Ordynacji podatkowej w tym wymagane pouczenie. Nie było więc podstaw do uzupełnienia go w trybie art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej . Prawidłowe było więc odmówienie uzupełnienia. Wobec czego zaskarżone postanowienie nie narusza w tym zakresie prawa. Odnosząc się natomiast do drugiego z zarzutów skargi to jest nieprawidłowego sformułowania sentencji to – w ocenie sądu- jest to uchybienie przepisom o postępowaniu, jednak nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy. Bowiem wprawdzie w nie wymieniono w niej numeru zaskarżonego postanowienia, jednak jednoznacznie wynika, że chodzi o postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia z dnia [...] 2014 r. nr [...], o przyjęciu dobrowolnego zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji nieostatecznej. Pozwala to dostatecznie dokładnie zidentyfikować przedmiot sprawy. Jasne i nie budzące wątpliwości jest rozstrzygnięcie – utrzymujące w mocy zapalone postanowienie. Ze względu na prawidłowe – jak wskazano wyżej- orzeczenie organu II instancji ponowne rozpatrzenie zażalenie prowadziło by do uzyskania takiego samego wyniku. Reasumując zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, w związku z czym skargę – na podstawie art. 151 p.p.s.a należało oddalić.