I SA/Wr 1045/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant: starszy sekretarz sądowy Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 października 2015 r. przy udziale sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyjęcia dobrowolnego zabezpieczenia wykonania zobowiązania oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] 2014 r. nr [...], o przyjęciu dobrowolnego zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji nieostatecznej. Pismem z dnia 20 października 2014 r. A. S. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z wnioskiem o przyjęcie zabezpieczenia wykonania decyzji nieostatecznej z dnia [...] 2014 r. nr [...], której Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. nadał rygor natychmiastowej wykonalności, w formie: uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego - art. 33d § 2 pkt 6 Ordynacji podatkowej, pisemnego nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową do wyłącznego dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku lokaty terminowej - art. 33d § 2 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Postanowieniem z dnia [...] 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. przyjął dobrowolne zabezpieczenie zgodnie z wnioskiem. W zażaleniu na to postanowienie Strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, procesowego oraz przekroczenie swobody uznania administracyjnego oceny dowodów w prowadzonym postępowaniu. W szczególności naruszenie art. 120, art. 124 oraz art. 213 Ordynacji podatkowej. W ocenie Strony organ podatkowy nie rozpatrzył złożonego wniosku z dnia 8 grudnia 2014 r. zgodnie z jego treścią. Zaprezentowane rozstrzygnięcie praktycznie nie spełniało wymogów art. 213 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wywodził, że celem postępowania zabezpieczającego jest ochrona przyszłych interesów wierzyciela. Zabezpieczenie nie ma na celu wykonania obowiązku przez zobowiązanego, lecz zagwarantowanie, że zostanie ono wykonane w przyszłości. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że już w momencie składania wniosku o dobrowolne zabezpieczenie, zabezpieczenie winno być ukształtowane, co oznacza, że warunkiem pozytywnego rozpoznania wniosku jest istnienie zabezpieczenia w jednej z form wymienionych w art. 33d o.p. Do wniosku o dobrowolne zabezpieczenie we wskazanej w art. 33d o.p. formie należy dołączyć dokument wskazujący na istnienie tego zabezpieczenia. Na dowód istnienia zabezpieczenia we wskazanej formie Pan A. S. złożył w organie podatkowym duplikat polecenia przelewu kwoty 47 700,00 zł na konto depozytowe organu podatkowego, co dało Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w K. rękojmię, że zobowiązanie wynikające z ww. decyzji zostanie wykonane bez potrzeby stosowania środków przymusu. Dlatego też postanowieniem z dnia [...] 2014 r. nr [...] przyjął wskazane przez Pana A. S. zabezpieczenie Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia zasad ogólnych postępowania tj. art. 120 i art. 124 o.p. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zakwestionowane przez stronę postanowienie wszystkie ww. elementy spełnia - w uzasadnieniu postanowienia zawarto bowiem wyczerpujące uzasadnienie faktyczne, odniesiono się do argumentacji strony zawartej we wniosku o przyjęcie zabezpieczenia. W postanowieniu zawarto także wyczerpujące uzasadnienie prawne - wskazano jakie w sprawie mają zastosowanie przepisy prawa oraz przedstawiono skutek ich zastosowania dla załatwienia sprawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisu art. 213 o.p. organ odwoławczy wskazuje, że również jest on bezzasadny, bowiem organ I instancji zgodnie z art. 217 § 1 o.p. nie był zobligowany do zawarcia w wydanym postanowieniu informacji o przysługującym Stronie uprawnieniu wynikającym z art. 213 o.p. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Skarżący zarzucił, że zaskarżone postanowienie zawierało braki i nie zostało na żądanie strony uzupełnione. W ten sposób naruszono zasadę, że organy działają na podstawie prawa i w sposób wyczerpujący wyjaśniają wszystkie okoliczności sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a w szczególności powołanych w skardze przepisów o postępowaniu. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie o przyjęciu dobrowolnego zabezpieczenia. Stan faktyczny w sprawie jest w istocie niesporny . Spór sprowadza się do żądania skarżącego aby w postanowieniu o przyjęciu zabezpieczenia określono oprocentowanie kwot złożonych jako zabezpieczenie. W przedmiotowej sprawie strona złożyła wniosek o przyjęcie zabezpieczenia na podstawie art. 33d § 2 pkt 6 i 7 O.p. Zgodnie z art. 33d § 1 Ordynacji podatkowej zabezpieczenie wykonania decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub wykonanie decyzji o zabezpieczeniu, o którym mowa w art. 33, następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo w formie określonej w § 2. Jak wynika z § 2 tego przepisu zabezpieczenie wykonania decyzji następuje przez przyjęcie przez organ podatkowy, na wniosek strony, zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z tej decyzji wraz z odsetkami za zwłokę, m.in. uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego lub pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową do wyłącznego dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku lokaty terminowej. Zgodnie z Art. 33f. § 1.Op wynika natomiast, że "Strona może dowolnie wybrać formę lub formy zabezpieczenia, o których mowa w art. 33d § 2." Jak wynika z akt sprawy strona pierwotnie wystąpiła o przyjęcie zabezpieczenia w formie uznania rachunku depozytowego lub przyjęcia upoważnienia do dysponowania lokatą. Ostatecznie jednak wybrała formę uznania rachunku depozytowego i dokonała wpłaty zabezpieczenia. Rozstrzygnięcie organu jest więc w swej istocie zgodnie z wnioskiem. Zgodnie natomiast z 33 g Ordynacji podatkowej "W sprawie przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub przedłużenia terminu przyjętego zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33f § 2, wydaje się postanowienie, na które przysługuje zażalenie." Określenie "w sprawie przyjęcia zabezpieczenia" należy rozumieć jako rozstrzygnięcie organu podatkowego pozytywne bądź negatywne dla wnioskodawcy. Przy czym odmowa przyjęcia zabezpieczenia może mieć miejsce, jeżeli wnioskowana przez stronę forma zabezpieczenia nie jest możliwa do realizacji lub wniosek strony nie spełnia wszystkich wymogów formalnych. Rozstrzygnięcie to ma formę postanowienia, na które przysługuje zażalenie, np. "odmawia przyjęcia zabezpieczenia w formie" lub "przyjmuje zabezpieczenie w formie". Możliwe jest przyjęcie jednej z form zabezpieczenia, a odmowa przyjęcia drugiej (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2012 r., I FSK 2081/2009, LexPolonica nr 2470138, POP 2011, nr 4, poz. 95). Natomiast z przepisu tego nie wynika, aby organ zobowiązany był do orzekania o jakichkolwiek innych kwestiach. Postanowienie, bowiem ma dotyczyć jedynie "przyjęcia zabezpieczenia" nie zaś "określenia warunków przyjęcia zabezpieczenia." Wobec tego domaganie się aby postanowienie o przyjęciu zabezpieczenia zawierało rozstrzygnięcie co do oprocentowania nie znajduje uzasadnienia w brzmieniu przepisów. Brak zaś takiego rozstrzygnięcia ( czy też pouczenia) nie stanowi o wadliwości zaskarżonego aktu. Reasumując zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, w związku z czym skargę – na podstawie art. 151 p.p.s.a należało oddalić.