I SA/Wr 1052/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 12 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. i M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na ww. decyzję skarżący – A. B. i M. B. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji łącząc skutki wdrożenia postępowania egzekucyjnego z narażeniem skarżących na poważne straty finansowe oraz powstaniem zagrożenia dla stanu technicznego budynku, którego opodatkowanie stanowi przedmiot sporu w sprawie. Wskazali, że budynek ten, będący zabytkiem, poddawany jest pracom konserwatorskim i wykończeniowym, a skarżących wiążą umowy z wykonawcami oraz projektantem. Wskazując na powyższe składający wniosek o wstrzymanie podnieśli, że nie dysponują środkami pieniężnymi w stopniu wystarczającym na jednoczesne - dokończenie prac i zapłacenie zaległości podatkowych (uznawanych przez nich za nienależne). W kontekście tym zarzucili, że w przypadku przymusowego ściągnięcia zaległości podatkowej prace przy zabytku będą musiały zostać wstrzymane, co negatywnie wpłynie zarówno na stan zabytku (niwecząc dotychczas poniesione na ten obiekt nakłady), jak i na sytuację skarżących, którzy będą zobowiązani do zapłaty kar umownych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Jako zatem odstępstwo od zasady z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w myśl której, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, należy traktować (i w tym też kierunku interpretować) przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., który dopuszcza możliwość wydania przez sąd, na wniosek skarżącego, postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę na to, że użyte przez ustawodawcę w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcia nieostre – "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd, dla powodzenia wniosku nie będą wystarczające jedynie ogólnikowe twierdzenia wnioskodawcy co do niebezpieczeństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w ww. przepisie. Poddając ocenie w myśl przedstawionych kryteriów złożony w sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że jego uzasadnienie cechuje duży stopień ogólnikowości, albowiem wnioskujący poza samą deklaracją powstania niebezpieczeństwa w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. nie przedstawili żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. W szczególności, we wniosku nie zawarto ani szczegółowych informacji na temat aktualnej sytuacji finansowej skarżących, ani też nie uprawdopodobniono negatywnego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na podjęte przez skarżących zobowiązania umowne w zakresie prac remontowych opodatkowanego budynku, w tym, następstwa w postaci obowiązku zapłaty kar umownych. Ogólnikowa argumentacja wniosku, nawet przy uwzględnieniu akt administracyjnych, nie pozwala również na weryfikację twierdzeń skarżących co do konkretnych, negatywnych następstw potencjalnego wstrzymania prac remontowych dla kondycji samego przedmiotu opodatkowania. Uzupełniająco należy wskazać, że brak powołania przez stronę okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być uznany za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający odmowę uwzględnienia wniosku (tak Jan Paweł Tarno w komentarzu "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Podkreślić również należy, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z jego wykonaniem przed rozpoznaniem skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. odmówił uwzględnienia wniosku o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.