I SA/Wr 1067/11

Wrocław, dnia 22 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: I. umorzyć postępowanie; II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 5.600 (słownie: pięciu tysięcy sześciuset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kwotę 3.600 (trzech tysięcy sześciuset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. "A" sp. z o.o. we W., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła w dniu 18 października 2010 r. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych. Spółka uiściła od skargi wpis w wysokości 2.000 zł. W dniu [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej we W., działając w oparciu o art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005 r., Dz. U. nr 8, poz. 60 ze zm.), wydał decyzję nr [...], na mocy której uwzględnił w całości skargę spółki, uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził nadpłatę w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 187.000 zł, powstałej w związku z opodatkowaniem umowy pożyczki. Wskazaną decyzję organ doręczył spółce w dniu 21 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Postępowanie podlega umorzeniu. Art. 54 § 3 p.p.s.a. reguluje instytucję autokontroli działalności organu administracyjnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie ze wskazanym przepisem, organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w ramach swojej właściwości uwzględnić wniesioną skargę w całości. Dyrektor Izby Skarbowej wydając decyzję z dnia [...] r., nr [...], uwzględnił skargę spółki co do jej wszystkich żądań. W tej sytuacji dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i na podstawie 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało je umorzyć. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 201 § 1 w zw. z art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a., w myśl których, w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, obejmującego wynagrodzenie i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej określono na podstawie § 14 ust 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 6) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Do niezbędnych kosztów celowego dochodzenia praw Sąd nie zaliczył natomiast opłaty skarbowej w kwocie 17 zł od złożonego pełnomocnictwa, z uwagi na to, że dowód uiszczenia opłaty skarbowej złożony do akt sprawy nie wskazywał w jakim postępowaniu został złożony dokument pełnomocnictwa, od którego tą opłatę uiszczono.