I SA/Wr 1076/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 817,00 (słownie: osiemset siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. - po rozpoznaniu odwołania "A" Sp. z o.o. od decyzji Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 5.000 zł - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że przepisy ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. w Dz. U. z 2007 r. nr 68, poz. 450 ze zm.), stanowiące o opodatkowaniu czynności polegającej na udzieleniu pożyczki spółce kapitałowej przez jej udziałowca, nie naruszają postanowień Dyrektywy Rady nr 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz. U. UE. L. 69.249.25 ze zm. – dalej: Dyrektywa kapitałowa). W skardze na powyższą decyzję, "A" Sp. z o.o. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie m.in. art. 4 ust. 1 i 2 w związku z art. 7 ust. 1 Dyrektywy kapitałowej przez uznanie za zgodne z prawem unijnym wprowadzenie do polskiego porządku prawnego - z dniem 1 stycznia 2007 r. - opodatkowania podatkiem kapitałowym (podatkiem od czynności cywilnoprawnych) pożyczek udzielonych spółce kapitałowej przez jej udziałowca, w sytuacji, gdy Polska zdecydowała się na zwolnienie takich pożyczek od podatku transponując przepisy w/w Dyrektywy do ustawodawstwa krajowego z dniem wstąpienia do Unii Europejskiej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2011 r. sygn. akt III SA/Wr 611/10 (poprzednia sygnatura pod jaką była prowadzona niniejsza sprawa) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu Wydział III zawiesił z urzędu postępowanie sądowe. Sąd uznał bowiem, że ocena legalności zaskarżonej decyzji, uzależniona jest od odpowiedzi Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na pytanie prejudycjalne przedstawione w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sygn. akt I SA/Gl 731/09, tj: "Czy art. 4 ust. 2 Dyrektywy Rady nr 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmieniony z dniem 17 czerwca 1985 r. przez art. 1 pkt 1 Dyrektywy nr 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r., uprawniał Państwo Członkowskie do ponownego wprowadzenia z dniem 1 stycznia 2007 r. podatku kapitałowego z tytułu zaciągnięcia pożyczki przez spółkę kapitałową jeżeli wierzyciel uprawniony jest do udziału w zyskach tej spółki, w przypadku gdy Państwo Członkowskie uprzednio zrezygnowało z pobierania tego podatku z dniem akcesji, tj. z dniem 1 maja 2004 r.?" W dniu 1 lipca 2011 r. Sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie, ze względu na wydanie wyroku w sprawie powyższego pytania prejudycjalnego. Jednocześnie w tym samym dniu Przewodniczący Wydziału III WSA we Wrocławiu przekazał sprawę do rozpoznania Wydziałowi I według właściwości. Wobec tego, sprawę zarejestrowano pod nową sygnaturą, to jest I SA/Wr 1076/11. Następnie w dniu 20 lipca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. złożył do akt, wydaną na skutek uwzględnienia skargi, decyzję z dnia [...] r. nr [...] uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i stwierdzającą nadpłatę w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 5.000 zł. Z jej uzasadnienia wynika, iż uwzględniając w całości skargę strony skarżącej, organ miał na uwadze wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16.06.2011 r. C-212/10, wydany w przedmiocie powyższego pytania prejudycjalnego. W piśmie procesowym z dnia 3 sierpnia 2011 r. pełnomocnik strony skarżącej potwierdził otrzymanie ww. decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – w skrócie: "ppsa"), organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono do sądu administracyjnego, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z unormowania tego wynika, że organ podatkowy ma możliwość dokonania ponownej weryfikacji swojego działania w trybie autokontroli, przy czym skorygowanie zaskarżonego działania musi uwzględniać żądanie strony skarżącej. Akta przedmiotowej sprawy wskazują, iż Dyrektor Izby Skarbowej we W. działając w trybie autokontroli, decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stwierdził nadpłatę w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 5.000 zł, uiszczonego przez stronę skarżącą z tytułu zawartej w dniu 21 stycznia 2008 r. umowy pożyczki z jej udziałowcem. Mając na uwadze tę okoliczność Sąd stwierdza, iż na skutek uwzględnienia skargi w całości, wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję będącą przedmiotem skargi. Zatem, postępowanie sądowe należało uznać za bezprzedmiotowe, a tym samym za podlegające umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ppsa, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienia. W pkt. II orzeczono o kosztach tego postępowania stosownie do art. 201 § 1 ppsa, w myśl którego zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ppsa. Zwrot zasądzonych od organu na rzecz strony skarżącej reprezentowanej przez radcę prawnego – kosztów postępowania sądowego obejmuje uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, a także koszty zastępstwa procesowego, obejmujące wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 600 zł (§ 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz kwotę 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa jednego radcy prawnego.