I SA/Wr 1087/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A we W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o sygn. akt I SA/Wr 1087/07 (I SA/Wr 1088/07) w sprawie ze skarg B S.A. z siedzibą we W. i A z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 rok postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pismem z dnia [...] pełnomocnik strony skarżącej – A we W., wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13.02.2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1087/07 (I SA/Wr 1088/07). Wraz z wnioskiem, pełnomocnik złożył skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że skarga A (sygn. akt I SA/Wr 1088/07), na rozprawie została połączona do wspólnego rozpoznania ze skargą B S.A. (sygn. akt I SA/Wr 1087/07). Zdaniem pełnomocnika nie było jasne czy skargi będą dalej rozpatrywane pod wspólną sygnaturą i czy po stronach skarżących zachodzi jakieś współuczestnictwo, czy też połączenie, ze względu na identyczny stan faktyczny, nastąpiło tylko dla potrzeb rozpoznawania spraw na jednym posiedzeniu. Pełnomocnik strony podkreślił, że na otrzymanym wyroku są zaznaczone obie sygnatury, co by dowodziło, że obie sprawy będą dalej rozpatrywane odrębnie. Z kolei na piśmie doręczającym owy odpis wyroku widnieje jedna sygnatura, właściwa dla drugiej ze stron skarżących. Pełnomocnik podniósł, że nie był obecny na posiedzeniu Sądu i nie otrzymał postanowienia o połączeniu spraw. Nadto, wydany wyrok w jego uzasadnieniu, nie wspominał o połączeniu spraw. Dlatego też, gdy strona otrzymała od pełnomocnika odpis wyroku uznała początkowo, że jest to odpis wyroku w sprawie B S.A., przekazany stronie do wiadomości, a na wyrok wraz z uzasadnieniem w jej sprawie, dalej czekała. Pełnomocnik wskazał, iż w dniu [...] strona ustaliła, że nie otrzyma innego wyroku, a ten z sygn. akt I SA/Wr 1087/07 dotyczy jej sprawy. W ocenie pełnomocnika, wadliwe (niepełne) określenie na doręczeniu wyroku sygnatury sprawy jako I SA/Wr 1087/07, spowodowało zamieszanie. Powyższe okoliczności, zdaniem pełnomocnika, uprawdopodabniają brak winy w uchybieniu terminu przez stronę skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przepisy art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej upsa, przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy i gdy uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu oraz gdy wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i wraz z tym wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. Podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa, jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, iż wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl.). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (por. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inna katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inna osobą (...) (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Wydaw. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333). Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu przez stronę, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Jeżeli natomiast strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy uwzględnić wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika (por. wyrok SN z dnia 21 lutego 2002 r., sygn. akt I PKN 903/00, OSNP – wkł. 2002/19/11), natomiast to strona ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się pełnomocnika procesowego, a pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działał na własną rzecz (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2004 r., sygn. akt FZ 7/04, niepubl.). Przystępując do oceny wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, wskazać na wstępie trzeba, że odpis wyroku zapadłego w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1087/07 został doręczony pełnomocnikowi A we W. w dniu [...]. Zatem termin do wniesienia środka odwoławczego mijał z upływem dnia [...]. Przedmiotowy wniosek został z kolei złożony w dniu [...], a więc w terminie wynikającym z art. 87 § 1 upsa. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, iż okoliczności podane przez pełnomocnika strony skarżącej nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał, iż tą okolicznością jest wadliwe określenie sygnatury sprawy, powstałe w wyniku połączenia skarg A i B S.A. do wspólnego rozpoznania, co wprowadziło stronę w błąd. Przede wszystkim podkreślić należy, że strona skarżąca – A we W. jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego r.pr. H. L.. Konsekwencją udzielonego pełnomocnictwa jest, jak wspomniano wyżej, ponoszenie przez stronę skutków niestarannego zachowania się pełnomocnika. Pełnomocnik strony twierdzi, że na rozprawie, na której nie był obecny, połączono ww. do wspólnego rozpoznania, a postanowienia w tym przedmiocie nie zostało doręczone. Odnosząc się do tego twierdzenia, Sąd wskazuje, iż z protokołu rozprawy wynika, iż w imieniu A stawił się jej kanclerz R. O. i upoważniony przez r.pr. H. L. – apl. radcowski R. P.. Na rozprawie tej, Sąd w formie postanowienia zawartego w protokole rozprawy, na podstawie art. 111 § 1 upsa połączył sprawy o sygn. akt I SA/Wr 1087/07 i I SA/Wr 1088/07 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i dalszego prowadzenia ich pod sygn. akt I SA/Wr 1087/07, z uwagi na tożsamość przedmiotu zaskarżenia, co zostało ogłoszone obecnym stronom i ich pełnomocnikom. Podkreślić należy, że postanowienie w tym przedmiocie zapada bez spisywania odrębnej sentencji, nie jest wymagane jego uzasadnienie, bowiem nie przysługuje na nie środek zaskarżenia. Dlatego dziwi Sąd fakt, iż profesjonalny pełnomocnik podnosi, iż z uwagi na jego nieobecność na rozprawie, postanowienie w tym przedmiocie winno mu zostać doręczone. Nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy niewiedza co do właściwej sygnatury połączonych spraw. W pismach procesowych pełnomocnika strony skarżącej z dnia [...] (Wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku) i z dnia [...] (potwierdzenie uiszczenia opłaty kancelaryjnej od uzasadnienia), pełnomocnik podaje właściwą sygnaturę akt, mianowicie I SA/Wr 1087/07. Z kolei oznaczenie sygnatury na wyroku: I SA/Wr 1087/07 (I SA/Wr 1088/07), w świetle wydanego na rozprawie postanowienia o połączeniu spraw, wskazuje wyraźnie, iż właściwą sygnaturą akt jest pierwsza z wymienionych, a druga, zawarta w nawiasie stanowi informację, iż została ona włączona do sprawy I SA/Wr 1087/07. Ponadto zarówno komparycja jak i sentencja wskazują na wydanie jednego wyroku w przedmiocie skarg złożonych przez obie strony skarżące. Reasumując Sąd stwierdza, że strona skarżąca oraz jej pełnomocnik nie podjęli działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu uchybionego terminu. Z tych względów i na podstawie art. 86 § 1 upsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, orzekł jak w sentencji.