I SA/Wr 1089/12
PostanowienieWSA we Wrocławiu2012-10-01
Skład orzekający: Sędzia WSA Marek Olejnik
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy istnieją podstawy do wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 61 § 3 PPSA?Ratio decidendi
Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ skarżący nie uprawdopodobnił istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków materialnych, co jest wymogiem z art. 61 § 3 PPSA. Wniosek nie zawierał konkretnych zdarzeń uzasadniających żądanie, a jedynie ogólne stwierdzenia dotyczące interesu podatnika.Stan faktyczny
Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej dotyczącej podatku od towarów i usług, powołując się na art. 61 § 3 PPSA i wskazując na możliwość wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków materialnych. Wniosek został rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.Rozstrzygnięcie
Sąd postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 1 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2009 r. postanawia" odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący, w treści skargi, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazując na możliwość niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków materialnych. Uzasadniając przedmiotowy wniosek, podniósł, iż organy podatkowe nie mogą przewidywać wyroku, jaki ma zapaść w sprawie. Wskazał, że wstrzymanie wykonania wskazanej w sentencji decyzji nie jest sprzeczne z interesem społecznym, a godzić może w interes podatnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Jak wynika z treści przytoczonej regulacji, powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącemu niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez Sąd zostałby wzruszony. Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 ustawy procesowej ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. W rezultacie, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymanie jej wykonania następuje tylko i wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających żądanie wniosku. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ponadto wskazane zdarzenia winny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane.
Mając na uwadze treść wniosku strony skarżącej, zwrócić należy uwagę, iż przesłanką instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest interes społeczny, czy też interes strony. Chodzi tutaj o wskazanie konkretnych skutków, które mogłyby zostać spowodowane wyegzekwowaniem obowiązku wynikającego z decyzji i które wywołałyby wobec skarżącego znaczną, trudną do odwrócenia szkodę. Tych elementów zabrakło w rozpoznawanym wniosku, co w rezultacie uniemożliwiło dokonanie przez Sąd oceny jego zasadności.
Wobec powyższego nie było podstaw do uwzględnienia żądania przedmiotowego wniosku i związku z tym, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 28.07.2026. · Źródło