I SA/Wr 1091/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 17 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 2 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy – po wznowieniu postępowania – uchylenia w całości decyzji ostatecznej w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 22 lipca 2016 r. D. L., działając w imieniu swojej matki – M. L., wniósł skargę na opisaną w sentencji postanowienia decyzję organu podatkowego. Do skargi nie zostało załączone pełnomocnictwo. Pismem z dnia 1 sierpnia 2016 r. M. L. poinformowała, że za pismo jej syna nie odpowiada. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej odrzucenie z uwagi na nieprzedłożenie pełnomocnictwa przy skardze. Zarządzeniem z dnia 31 sierpnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał M. L. do wyjaśnienia, czy składa ona do Sądu skargę, działając za pośrednictwem pełnomocnika D.L., w terminie 7 dni, pod rygorem potraktowania skargi zgodnie z jej literalnym brzmieniem. W odpowiedzi na wezwanie M.L. w piśmie z dnia 24 września 2016 r. poinformowała, że nie składała skargi. Wyjaśniła, że skarga została złożona przez byłego pełnomocnika, bez rozmowy ze stroną. Podkreśliła, że nie zna treści skargi i nie odpowiada za jego treść. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez rzekomego pełnomocnika M. L. – D.L. Z pisma z dnia 24 września 2016 r. jednak wynika, że rzeczywistym skarżącym był sam D.L. Potwierdza to także treść pisma M.L. z dnia 1 sierpnia 2016 r. Tak określając stronę skarżącą należało uznać, że skarga była niedopuszczalna. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, stroną postępowania podatkowego – zarówno w trybie zwyczajnym i nadzwyczajnym – była M.L. Zaskarżony akt skierowany był także do M.L. W dniu 2 czerwca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. odmówił M L zmiany decyzji ostatecznej określającej M.L. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. Niewątpliwie zatem D.L. w sposób oczywisty nie miał legitymacji procesowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie można bowiem uznać, że w niniejszej sprawie posiada on indywidualny interes prawny. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Osoba, która nie ma interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Oprócz tego wskazuje się, że jeżeli ustalenie co do braku legitymacji skarżącego jest rezultatem badania jego interesu prawnego odrzucenie skargi uznać należy za dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny (zob. postanowienie NSA z13 czerwca 2007, II FSK 1337/06, CBOSA). Artykuł 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stanowi bowiem, że skarga podlega odrzuceniu, jeżeli z innych przyczyn jest niedopuszczalna. W efekcie, Sąd był zobligowany odrzucić skargę D.L., na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji.