I SA/Wr 1095/12

Wrocław, dnia 11 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2013 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1095/12 oddalającego skargę na niewykonanie przez Dyrektora Izby Skarbowej we W.wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 lutego 2011 r., o sygn. akt I SA/Wr 1138/10, dotyczącego odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Pismem z dnia 25 stycznia 2013 r. A. P.(dalej jako: skarżąca) wniosła, sporządzoną osobiście, skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1095/12, oddalającego skargę na niewykonanie przez Dyrektora Izby Skarbowej we W.wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 lutego 2011 r., o sygn. akt I SA/Wr 1138/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność. Art. 175 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r., Dz. U. poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) ustanawia przymus skorzystania z usług profesjonalnego pełnomocnika procesowego przy sporządzaniu skargi kasacyjnej do Najwyższego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga ta musi zatem zostać sformułowana i podpisana przez profesjonalnego pełnomocnika, to jest: adwokata, radcę prawnego bądź doradcę podatkowego w sprawach podatkowych. Konsekwencją naruszenia tego przymusu jest uznanie skargi kasacyjnej, sporządzonej przez samą stronę skarżącą, jako niedopuszczalnej w oparciu o art. 178 p.p.s.a. Należy przy tym zauważyć, że niesporządzenie skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika nie podlega ani konwalidacji (uzdrowieniu), ani nie stanowi braku formalnego, podlegającego uzupełnieniu w drodze art. 49 § 1 p.p.s.a. Wobec czego, w oparciu o art. 178 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.