I SA/Wr 1103/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej jako osoby trzeciej za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okresy: IV kwartał 2011 r., od I do IV kwartału 2012 r. oraz za III i IV kwartał 2013 r. postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 2.491,45 zł netto, a jej stałe miesięczne zobowiązania (wyłączając zakup żywności, odzieży, innych środków do życia) wynoszą 1.900 zł. Pozostała kwota, 600 zł, musi wystarczać na żywność, lekarstwa, środki higieny. Wysokość zarobków nie pozwala skarżącej zgromadzić oszczędności. Posiadany majątek natomiast nie wykazuje wartości zbywczej pozwalającej na uzyskanie dodatkowych środków pieniężnych. Nieruchomość jest objęta hipoteką, natomiast samochód osobowy marki O. [...], rocznik [...] r., z uwagi na stan techniczny przedstawia znikomą wartość zbywczą. (około 5.000 zł), przy czym ze względu na pracę poza granicami W. jest to niezbędny środek transportu. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach rubryka dotycząca stanu rodzinnego została zakreślona. Strona oświadczyła, że posiada mieszkanie o powierzchni 38,81 m2, o wartości 194.050 zł, obciążone hipoteką oraz wymieniony wyżej samochód osobowy. jako zobowiązania i stałe wydatki zostały wymienione: rata kredytu 1.100 zł, czynsz 244,39 zł, energia 46,11 zł, internet 71,89 zł, kredyt 102,73 zł, polisa (zakupiona wraz z kredytem hipotecznym celem uniknięcia zapłaty prowizji pośrednikowi) 272 zł oraz 2.000 debetu w karcie kredytowej. Z dokumentów przedłożonych na wezwanie wynika, że strona w 2015 r. uzyskała przychód ze stosunku pracy oraz z działalności wykonywanej osobiście w kwocie 102.555,94 zł, a w 2016 r. wyniósł on 41.541,49 zł. Pozostałe dokumenty potwierdzają oświadczenia złożone na urzędowym formularzu wniosku. Ponadto strona oświadczyła, że mieszka sama i samodzielnie ponosi wszystkie koszty utrzymania. Z kolei profesjonalny pełnomocnik, który zastępuje ją w niniejszej sprawie, został sfinansowany ze środków otrzymanych jako pomoc od siostry mieszkającej na stałe we F.. Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie. Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości), a więc w zakresie częściowym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Odnosząc powyższą regulację do niniejszego wniosku wskazać trzeba, iż jedynym dochodem skarżącej jest wynagrodzenie za pracę w kwocie niespełna 2.500 zł. Z kolei niemal połowa dochodu przeznaczana jest na spłatę raty kredytu przeznaczonego na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Strona wykazała, że nie ma możliwości poczynienia oszczędności ze swoich miesięcznych dochodów po opłaceniu wszystkich niezbędnych wydatków, co wiarygodnie wyjaśniła i udokumentowała. Mając zatem na uwadze powyższe, przedmiotowy wniosek należało uznać za uzasadniony i w związku z tym postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.