I SA/Wr 1103/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 5 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I zażalenia organu z dnia 27 lipca 2018 r. na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania zawarte w wyroku z dnia 29 maja 2018 r. w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2017 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności skarżącej jako osoby trzeciej za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okresy: IV kwartał 2011 r., I kwartał 2012 r., II kwartał 2012 r., III kwartał 2012 r., IV kwartał 2012 r, I kwartał 2013 r., II kwartał 2013 r., III kwartał 2013 r. IV kwartał 2013 r., za odsetki za zwłokę od tych zaległości oraz koszty postępowania egzekucyjnego postanawia: I. uchylić postanowienie zawarte w pkt II wyroku z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 1103/17; II. zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. na rzecz skarżącej kwotę 497 zł (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 29 maja 2018 r. Sąd w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz w pkt II zasądził od organu rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie 15017 zł. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że na należne stronie koszty sądowe składa się kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty za pełnomocnictwo oraz wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 15.000 zł ustalone podstawie § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.). W zażaleniu na zawarte w pkt II wyroku orzeczenie w przedmiocie kosztów organ zarzucił naruszenie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. 205 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw stanowi kwota 15.017 zł. ustalona na podstawie § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, jako należność pieniężna stanowiąca wartość przedmiotu zaskarżenia, o której mowa w art. 216 p.p.s.a. w sytuacji gdy w sprawie zastosowanie mógł znaleźć jedynie przepis § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) cyt. rozporządzenia - dotyczący innych należności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest oczywiście uzasadnione. W sprawie, przedmiotem skargi była decyzja o odpowiedzialności skarżącej jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki. W orzecznictwie utrwalony jest już pogląd, że w decyzjach dotyczących odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe spółki, organ podatkowy rozstrzyga, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki przewidziane w art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 800) dla odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zobowiązania podatkowe. Decyzja taka nie może być traktowana jako akt kreujący należność pieniężną, bądź stwierdzający jej istnienie, ponieważ okoliczność ta pozostaje poza granicami sprawy. Przedmiotem sprawy toczącej się przed organem podatkowym nie jest w istocie ustalenie należności pieniężnej, ale ustalenie istnienia przesłanek pozwalających na przypisanie osobie trzeciej odpowiedzialności za zobowiązania podatnika (por. np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 937/17, opublikowane w CBOSA). Z tego powodu brak jest w tego typu sprawie wartości przedmiotu sporu, od którego można by obliczyć wpis od skargi oraz ustalić wysokość wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. W sprawie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 3 listopad 2017 r. prawidłowo na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) ustalono wpis od skargi w kwocie 500 zł jako wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych. Analogicznie także wynagrodzenie reprezentującego skarżącą radcę prawnego winno zostać ustalone nie w oparciu o § 2 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, przewidujący wynagrodzenie stosunkowe - lecz w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia, zgodnie z którym "stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie - 480 zł". W sprawie, postanowieniem referendarza z dnia 2 stycznia 2018 r. skarżąca została zwolniona od kosztów sądowych. Zatem, na zasądzone skarżącej koszty sądowe powinno się składać wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł oraz opłata kancelaryjna od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł – łącznie 497 zł. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest m.in. zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej (art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Z uwagi na fakt, iż zażalenie organu jest oczywiście uzasadnione, Sąd na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. uchylił orzeczenie o kosztach zawarte w wyroku z dnia 29 maja 2018 r. (pkt I sentencji postanowienia) i na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych zasądził rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w prawidłowej wysokości (pkt II sentencji postanowienia).