I SA/Wr 1105/10

Wrocław, dnia 10 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. M. z dnia 22 listopada 2010 r. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 8 listopada 2010 r. odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić zażalenie. W dniu 8 października 2010 r. A. M. (dalej: strona, skarżący) złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 8 listopada 2010 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy. Odpis rozstrzygnięcia doręczono skarżącemu w dniu 18 listopada 2010 r., wraz z pouczeniem, że przysługuje mu prawo do wniesienia sprzeciwu do właściwego w sprawie wojewódzkiego sądu administracyjnego. W dniu 24 listopada 2010 r. (data stempla pocztowego) strona złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu pismo z dnia 22 listopada 2010 r., zaadresowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w którym zakwestionowała "postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 08 listopada 2010 r." Zarządzeniem z dnia 1 grudnia 2010 r. skarżący został wezwany do jednoznacznego wskazania adresata w/w pisma oraz sprecyzowania, czy stanowi ono sprzeciw. Skarżący został pouczony, że - w razie nieudzielenia odpowiedzi w terminie siedmiu dni - pismo zostanie potraktowane jako zażalenie na postanowienie referendarza sądowego, skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie podlega odrzuceniu z uwagi na jego niedopuszczalność. Na wstępie trzeba stwierdzić, że pismo skarżącego z dnia 22 listopada 2010 r. zawiera wszelkie elementy konstrukcyjne zażalenia, o których mowa w art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Stąd też, wobec nieudzielenia przez stronę odpowiedzi na pytanie Sądu, czy pismo to stanowi sprzeciw, uznać je należało za zażalenie na postanowienie referendarza sądowego. Ustawa p.p.s.a. przewiduje zamknięty katalog przypadków, w których stronie postępowania sądowo-administracyjnego przysługuje środek odwoławczy, jakim jest zażalenie. Zgodnie z art. 194 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego jedynie w przypadkach wymienionych w tym przepisie, a także w innych przypadkach przewidzianych w ustawie. Sąd stwierdza, że żaden przepis p.p.s.a. nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane przez referendarza sądowego. Tym samym zażalenie takie jest w świetle ustawy niedopuszczalne. Z uwagi na to, że na mocy art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania zażaleniowego stosuje się przepisy o skardze kasacyjnej, zastosowanie w takim przypadku znajdzie art. 178 p.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci zażalenie złożone po terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucono zażalenie skarżącego.