I SA/Wr 1112/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi K. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości postanowienia w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu organowi postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Skarżący wniósł o ustanowienie adwokata wskazując, że w niniejszej sprawie, postanowieniem z dnia 7 lutego 2018 r., został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne. Wnioskodawca od 2012 r. jest [...]. Dzięki ufundowanemu przez rodzinę zabiegowi [...] z [...] mógł podjąć aktywność zawodową, która została przerwana w 2004 r. Ponad [...] okres pozostawania bez przychodu skutkował akumulacją niezrealizowanych zobowiązań finansowych, co skutkuje obecnie m.in. 60% zajęciem komorniczym wynagrodzenia za pracę będącego jedynym źródłem dochodu. Wnioskodawca w grudniu 2016 r. poddał się zabiegowi [...] z [...] i odbywa obecnie długą rekonwalescencję. Wypłacane przez pracodawcę świadczenie od grudnia 2016 r. do kwietnia 2017 r. wynosiło średnio 500 zł. Wnioskodawca zwrócił uwagę, że składał już oświadczenia majątkowe w związku z ubieganiem się o przyznanie prawa pomocy w sprawach [...] i [...] – oświadczenia te nie straciły na aktualności. Wnioskodawca mieszka [...] od 2004 r. w dwupokojowym mieszkaniu będącym we wspólności majątkowej małżeńskiej, przy czym nie korzysta z pokoju, w którym przed [...] pozostawał do jej dyspozycji. Jego dochód w 2016 r. wyniósł 31.320,79 zł. Dokonując obliczeń swoich dochodów, wnioskodawca wskazał, że wynoszą one miesięcznie 734,22 zł netto, z czego 500 zł przeznaczane jest na wyżywienie, 35 zł na energię, 20 zł na telefon, 80 zł na pozostałe wydatki (naprawa protezy, leczenie dentystyczne, odzież, środki higieny). Pozostałe 100 zł nie jest wystarczające na utrzymanie mieszkania, za które opłaty wynoszą 430 zł, dlatego wnioskodawca korzysta z pomocy rodziny. Pomoc, która faktycznie jest pożyczką, na koniec 2015 r. wynosiła 80.000 zł i rocznie narasta o około 4.000 zł. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach rubryka dotycząca stanu rodzinnego została zakreślona. Wnioskodawca podał, że posiada [...] udziału w mieszkaniu o powierzchni [...] m2, [...] udziału w nieruchomości rolnej stanowiącej nieużytek oraz rachunek bankowy służący do pobierania wynagrodzenia. Wynagrodzenie wynosi 2.667,21 zł miesięcznie. Jako zobowiązania i stałe wydatki wnioskodawca wymienił zobowiązania alimentacyjne (ponad 62.500 zł w 2013 r.) oraz zobowiązania wobec rodziny w opłacaniu mieszkania. Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, również przedmiotowy wniosek należało ocenić jako zasadny. W związku z tym, że wnioskodawca został w niniejszej sprawie zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych, aktualny wniosek winien zostać rozpoznany na podstawie przepisów regulujących przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do treści art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), prawo pomocy w zakresie całkowitym należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powyższe zostało wykazane. Jedynymi dochodami wnioskodawcy jest wynagrodzenie ze stosunku pracy, którego kwota, wynosząca około 760 zł, nie starcza nawet na podstawowe potrzeby socjalne – wnioskodawca utrzymuje się w znacznej mierze ze wsparcia rodziny. Nie posiada też majątku, z którego mógłby pozyskać dodatkowe środki pieniężne. Przy czym nawet, jeśli miałby taką możliwość, w pierwszej kolejności środki te winny zostać przeznaczone na jego niezbędne utrzymanie. Mając zatem na uwadze powyższe, przedmiotowy wniosek należało uwzględnić. W związku z tym postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 powołanej ustawy procesowej.