I SA/Wr 1112/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Piotr Kieres, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi K.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia w całości w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku oraz przekazanie sprawy do załatwienia właściwemu organowi oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi K.A. (dalej: skarżący, strona) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W (dalej: SKO, organ II instancji) z dnia [...] nr [...] uchylające postanowienie Zarządu A z dnia [...] nr [...] (dalej: organ I instancji) w całości i przekazujące sprawę do załatwienia właściwemu organowi – Prezydentowi W. Organ I instancji ww. postanowieniem pozostawił bez rozpatrzenia wniosek strony o rozłożenie na raty opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z akt sprawy wynika, że strona wnioskiem z dnia 24 stycznia 2017 r. wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem o rozłożenie na raty opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ I instancji stwierdził, że wniosek nie spełnia wymagań formalnych z art. 168 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015, poz. 613 z późn. zm., dalej: "O.p."), ponieważ nie wskazano dokładnie treści i przedmiotu żądania, ważnego interesu strony i interesu publicznego. Wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Strona braków nie uzupełniła w określonym terminie, stąd opisanym na wstępie postanowieniem organ I instancji na podstawie art. 169 § 4 O.p. pozostawił wniosek bez rozpoznania. Strona złożyła zażalenie do SKO. W wyniku rozpatrzenia zażalenia organ II instancji wydał na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 239 O.p. zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu SKO wyjaśniło, powołując się na art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2016 r., poz. 250 ze zm. - dalej "u.c.p.g."), że w Gminie W. na mocy uchwały Rady Miejskiej W z dnia 5 lipca 2012 r. upoważniono Zarząd A do załatwiania indywidulanych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku (Dz.Urz. Woj. Dolnośl. Poz. 2866). Dalej SKO wskazało, że Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) wyrokiem z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn.. akt II FSK 1980/16 uchylił ww. uchwałę, co oznacza że Zarząd A utracił status organu w sprawach opłat komunalnych. Organ II instancji zobowiązany był do uwzględnienia wyroku NSA i stwierdzenia, że w sprawie orzekał organ nie mający do tego upoważnienia. Zgodnie z przepisami (art. 6q u.c.p.g.) wniosek strony winien być rozpatrzony przez Prezydenta W, dlatego uchylił postanowienie i przekazał sprawę do organu właściwego. Wskazał organ II instancji, że dla zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania nie zajął się stroną merytoryczna sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) we Wrocławiu skarżący zakwestionował postanowienie SKO, wniósł o badanie prawidłowości działania SKO, badanie przyczyn braku reakcji na wnioskowany zamiar uczestniczenia w postępowania, badanie prawidłowości działania A, badanie przyczyn zwłoki w działaniu od 2013 r., przyjęcie dowodu z wysłuchania skarżącego, wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności wezwań do zapłaty. W uzasadnieniu skargi strona podała, że sprawa dotyczy opłat za okres od 1 lipca 2013 do 1 lutego 2015 r. Powołała się strona na informacje od konsultantów prawnych, że wezwanie do zapłaty jest możliwe dopiero po wydaniu decyzji, a takiej w sprawie nie wydano. Opisała strona wezwania otrzymane od organu I instancji i stwierdziła, że sprawa w efekcie dotyczy całości działania organu I instancji. Do skargi strona załączyła wezwania, wyjaśnienia, postanowienie, zażalenie. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie z dnia 8 grudnia 2017 r. strona dodatkowo wniosła o odstąpienie od naliczania odsetek i zasądzenie kosztów postępowania. Ponowiła strona argumentację o braku zajęcia się przez SKO działaniami organu I instancji, czego domagała się w zażaleniu. Domagała się strona umożliwienia jej spłaty zaległości w ratach, ponadto wyraziła strona dezaprobatę dla konieczności publikowania jej sytuacji społeczno-ekonomicznej w procedurze wnioskowania o raty, jako poniżającej, zwłaszcza że sprawcą zaległości jest organ podatkowy, który nie wydał decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Spór w sprawie dotyczy zasadności uchylenia przez SKO w trybie art. 233 § 1 pkt 2 lit. b O.p. w zw. z zart. 239 O.p w całości postanowienia organu I instancji o pozostawieniu wniosku strony o rozłożenie na raty opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi bez rozpoznania i przekazania sprawy do załatwienia właściwemu organowi – Prezydentowi W. SKO zastosowany sposób rozstrzygnięcia uzasadniło faktem, że postanowienie, od którego strona wniosła zażalenie wydane zostało przez Zarząd A, który w wyniku wyroku NSA z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 1980/16 utracił status organu w sprawach opłat komunalnych. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. SKO słusznie stwierdziło, że w następstwie ww. wyroku NSA, postanowienie zostało wydane przez nieuprawniony do rozpoznania wniosku podmiot, tj. Zarząd A i prawidłowo przekazało sprawę do rozpoznania Prezydentowi W. Słusznie również uznał organ II instancji, że w zaistniałej sytuacji przedwczesne jest zajęcie się zarzutami zażalenia oraz odnoszenie się do wniosku strony o rozłożenie na raty. Wyjaśnić trzeba, że A, działał jako organ I instancji, na podstawie uchwały Nr XXIX/657/12 Rady Miejskiej W z dnia 5 lipca 2012 r. w sprawie upoważnienia Zarządu A do załatwienia indywidualnych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku Dz. Urz. Woj. D. z 2012 r. poz. 2866 ze zm.). Uchwałą z dnia 19 grudnia 2016 r., sygn. akt II FPS 3/16 (LEX nr 2166631) NSA stwierdził, że w sprawach opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi przepis art. 6q ust. 1 u.c.p.g. wyłącza stosowanie przepisu art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 z późn. zm., dalej: u.s.g.). Z uchwały zatem wynika, że rada gminy nie może przekazać kompetencji przysługującej z mocy u.c.p.g. wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi innym podmiotom, w oparciu o art. 39 ust. 4 u.s.g. Ponadto w pkt 2 uchwały NSA stwierdził, że wykładnia dokonana w uchwale wiąże od dnia jej podjęcia. Jednocześnie jednak, NSA wyrokiem z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 1980/16 stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej W z dnia 5 lipca 2012 r. nr XXIX/657/12. Stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej W z dnia 5 lipca 2012 r. nr XXIX/657/12, która była podstawą wydania przez organ I instancji postanowienia (o pozostawieniu podania strony bez rozpoznania) – spowodowało konieczność uchylenia przez SKO tego postanowienia, jako wydanego z naruszeniem dopuszczalnych zasad delegacji. Skoro bowiem Zarząd A nie miał kompetencji do zajęcia się wnioskiem strony, to obowiązkiem SKO było uchylenie postanowienia wydanego przez podmiot nieuprawniony i przekazanie sprawy do organu właściwego – Prezydenta W. Prawidłowo również wyjaśniło SKO, że po przekazaniu sprawy do Prezydenta W, organ ten jako właściwy w sprawie zajmie się wnioskiem strony z dnia 24 stycznia 2017 r. o rozłożenie na raty opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi i wypowie się w zakresie podnoszonych przez stronę kwestii. Jak słusznie wskazało SKO w toku postępowania prowadzonego przez Prezydenta W, strona może składać wnioski dowodowe oraz do tego organu występować o udzielenie informacji. Nadto od rozstrzygnięcia wydanego przez Prezydenta W (jako organ I instancji), będą przysługiwały stronie środki zaskarżenia. Z uwagi na powyższe, Sąd jako bezzasadne ocenia zarzuty skargi kierowane pod adresem zaskarżonego postanowienia, zwłaszcza dotyczące niezajęcia się przez SKO działaniami Zarządu A. Wyjaśnia Sąd, że również w ramach niniejszego postępowania przed sądem administracyjnym przedwczesne jest odnoszenie się do kwestii związanych z opłatami komunalnymi oraz rozłożeniem ich na raty. Ponadto zauważa Sąd, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) przed sądem nie przeprowadza się dowodu z przesłuchania stron. Mając na uwadze powyższe Sąd skargę oddalił w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.