I SA/Wr 1114/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 28 lipca 2016 r. A sp. z o.o. z siedzibą w S wniosła skargę na opisane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Skargę w imieniu strony skarżącej podpisał - jako prezes zarządu spółki – A. W. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 6 września 2016 r., pismem z 8 września 2016 r. wezwano stronę skarżącą do złożenia dokumentu lub uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis z KRS), w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie to doręczono na adres spółki w dniu 26 września 2016 r. Przy piśmie z 3 października 2016 r., działający jako prezes zarządu skarżącej spółki A. W., przedłożył kserokopię informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Krajowego Rejestru Sądowego z [...] z którego wynikało, że na ten dzień A. W. jest prezesem jednoosobowego zarządu A sp. z o.o. z siedzibą w S. Nadto, przedłożono kserokopię postanowienia Sądu Okręgowego w L. VI Wydział Gospodarczy z [...] (sygn. akt [...], [...]) o wstrzymaniu skuteczności postanowienia Sądu Rejonowego w W. z [...] (sygn. akt [...]) w zakresie punktu I do czasu ukończenia postępowania kasacyjnego. W wykonaniu kolejnego zarządzenia z 19 października 2016 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie aktualnego na dzień wniesienia skargi dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpisu z KRS), w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie strona skarżąca nadesłała: - informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z KRS z [...] z którego wynikało, że w Dziale 2, w podrubryce 1: "Dane osób wchodzących w skład organu" brak jest wpisu; - pismo z 16 listopada 2016 r. z którego wynikało, że kwestia orzeczenia zakazu prowadzenia działalności gospodarczej przez A. W. jest na etapie postępowania kasacyjnego przed Sądem Najwyższym. W dniu 14 marca 2017 r. do akt sprawy wpłynęło przekazane przez Sąd Rejonowy dla W. IX Wydział Gospodarczy Krajowy Rejestr Sądowy (dalej: Sąd Rejestrowy) postanowienie tego Sądu z [...] (sygn. akt [...]) o wykreśleniu w Dziale 2, podrubryka 1 A. W., z uwagi na prawomocne orzeczenie zakazu m.in. pełnienia przez niego funkcji reprezentanta przedsiębiorcy (postanowienie Sądu Rejonowego w W. z [...] sygn. akt [...]). Z akt sprawy wynika również, że skarga kasacyjna od postanowienia Sądu Okręgowego w L. VI Wydział Gospodarczy z [...] sygn. akt [...] została zarejestrowana w Sądzie Najwyższym pod sygn. akt [...]. W sprawie tej Sąd Najwyższy w dniu [...] odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W związku z powyższym, postanowieniem z 8 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 124 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zawiesił z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że postanowienie w przedmiocie wykreślenia A. W. z KRS z Działu 2, podrubryka 1 "Dane osób wchodzących w skład organu" zapadło [...], a zatem jeszcze przed wniesieniem skargi przez A. W., działającego jako prezes jednoosobowego zarządu spółki A sp. z o.o. z siedzibą w S. Zważywszy więc, że skargę wniesiono 28 lipca 2016 r., a A. W. był jedynym członkiem zarządu skarżącej spółki, w sprawie zachodzić by mogła przesłanka do odrzucenia skargi wobec pierwotnego braku w składzie organu osoby prawnej. Pomimo, że postanowienie o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej w stosunku do A. W. stało się - wobec oddalenia jego apelacji - prawomocne (co skutkowało wykreśleniem w KRS), to postanowieniem z 23 czerwca 2016 r. wstrzymano wykonanie orzeczonego prawomocnie zakazu działalności gospodarczej do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej. Biorąc zatem pod uwagę fakt, że Sąd Najwyższy do dnia złożenia skargi w sprawie nie podjął decyzji co do skargi kasacyjnej w podanym przedmiocie, A. W. mógł skutecznie reprezentować skarżącą spółkę w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tym samym, na dzień wniesienia skargi nie występowały w organie spółki braki tego rodzaju, które skargę tę dyskwalifikowałyby jeszcze na etapie jej wniesienia (dokonane w KRS wykreślenie członka zarządu było efektem uprawomocnienia się zakazu prowadzenia działalności gospodarczej, przy czym wykreślenia tego dokonano jeszcze przed wstrzymaniem wykonania postanowienia Sądu Rejonowego w W.). Wobec nieprzyjęcia przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej A. W. do rozpoznania, z dniem 26 kwietnia 2017 r. utraciło moc postanowienie Sądu Okręgowego w L. wstrzymujące skuteczność orzeczonego prawomocnie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej. Postanowieniem z 22 sierpnia 2017 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie. W wykonaniu zarządzenia Sędziego Sprawozdawcy z 24 października 2017 r., pismem z 25 października 2017 r. wezwano ponownie stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie aktualnego na dzień wniesienia skargi dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierające wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi została skierowana na adres skarżącej spółki. Skuteczne doręczenie ww. przesyłki nastąpiło w dniu 14 listopada 2017 r. (po podwójnym awizowaniu w dniach: 31 października 2017 r. i 8 listopada 2017 r., k. 77). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.). skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma sądowego a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie, elementy. Jest ona zatem kwalifikowanym typem pisma sądowego. Wymagania te zostały określone między innymi w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że brakiem formalnym skargi jest brak podpisu strony. Nie oznacza to jedynie takich przypadków, gdy żaden podpis nie został fizycznie złożony pod skargą, ale również przypadki, gdy osoba podpisująca się nie wykazała swojego umocowania do działania w imieniu strony. W niniejszej sprawie stroną skarżącą jest spółka, będąca osobą prawną. W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. ta kategoria podmiotów działa na gruncie procedury sądowo-administracyjnej przez swoje organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Podmioty te, na podstawie art. 29 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie przy pierwszej czynności procesowej. W razie stwierdzenia wystąpienia braku w tym zakresie, przewodniczący w oparciu o art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wzywa stronę skarżącą do uzupełnienia tej skargi w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia. Terminy w postępowaniu sądowo-administracyjnym oblicza się zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a., według przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 459, dalej: k.c.), z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Z kolei na podstawie art. 111 § 1 i § 2 k.c. termin liczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli jego początkiem jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. W oparciu o akta sprawy należy stwierdzić, że doręczenie spółce wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi nastąpiło w trybie art. 73 § 4 w związku z art. 73 § 1 p.p.s.a. Przepisy te stanowią, że w przypadku braku możliwości doręczenia pisma stronie w trybie art. 67 § 2 p.p.s.a., regulującego sposób wykonywania doręczeń względem osób prawnych, pismo uważa się za doręczone, jeżeli w ciągu czternastu dni od złożenia go w placówce pocztowej nie zostanie podjęte. Zawiadomienie o złożeniu pisma (awizo), w oparciu o art. 73 § 2 p.p.s.a., umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Natomiast w przypadku niepodjęcia pisma w ciągu siedmiu dni, art. 73 § 3 p.p.s.a przewiduje pozostawienie powtórnego zawiadomienia (powtórne awizo) o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. W niniejszej sprawie próby doręczenia wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie aktualnego na dzień wniesienia skargi dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej miały miejsce w dniach 31 października 2017 r. i 8 listopada 2017 r. Czternastodniowy termin na odebranie przesyłek, liczony od dnia 31 października 2017 r., upłynął zatem w dniu 14 listopada 2017 r. (wtorek). Z tym dniem należało uznać doręczenie przesyłki za skuteczne. Tym samym, siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku skargi upłynął w dniu 21 listopada 2017 r. (wtorek). Z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie braku formalnego skargi, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zobligowany był skargę odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.