I SA/Wr 1126/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 17 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. sp. k. z/s we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 4 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, lipiec 2011 r., od sierpnia do grudnia 2011 r. oraz styczeń 2012 r. i od marca do października 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji decyzję, skarżąca spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, gdyż egzekucja zobowiązania może wywołać znaczną szkodę oraz trudne do odwrócenia skutki. W opinii spółki, jednorazowa zapłata zaległości (a także jej egzekucja) wraz z odsetkami (ponad 3.000.000 zł) może doprowadzić do pozbawienia spółki płynności finansowej i likwidację prowadzonej działalności. Jak wyjaśniła spółka, kwota zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami znacząco przekracza osiągnięty przez spółkę wynik finansowy za poprzedni rok obrotowy. Strona zaznaczyła, że zajęcie rachunków bankowych spółki oznaczałoby całkowity paraliż działalności gospodarczej. Spółka podała, że w przypadku natychmiastowej zapłaty zobowiązania byłaby zmuszona do wyprzedaży aktywów, na niekorzystnych warunkach, co równoznaczne byłoby z niepowetowaną szkodą. Do wniosku strona załączyła bilans za 2015 r. wraz z informacją dodatkową. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, CBOSA). Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża stronę. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że strona nie wykazała, aby istniały przesłanki uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej. Wniosek ten nie został bowiem poparty uzasadnieniem, ani dokumentacją, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek określonych w powołanej na wstępie regulacji. Po pierwsze, twierdzenia strony są niespójne. Spółka wskazuje, że zajęcie rachunków bankowych spowoduje paraliż działalności gospodarczej. Z informacji dodatkowej do bilansu wynika jednak, że spółka nie posiada rachunków bankowych. Należy także wskazać, że w informacji dodatkowej struktura przychodów i kosztów zawiera błędy rachunkowe. Oprócz tego Sąd dostrzegł, że spółka pozbywa się posiadanych przez nią aktywów. W bilansie wskazano bowiem, że na początku 1 stycznia 2015 r. spółka posiadała aktywa o wartości 3.400.171,78 zł, a na koniec 2015 r. już tylko 509.25,67 r., gdyż w ciągu roku utraciła rzeczowe aktywa trwałe, w tym środki trwałe. Trzeba jednak zauważyć, że w 2015 r. spółka miała obroty rzędu około 4 milionów złotych. Oznacza to, że sytuacja finansowa spółki jest bardzo dobra, na co wskazuje skala prowadzonej działalności. Po drugie, w opinii Sądu, spółka przedstawiła swoją sytuację finansową w sposób wybiorczy, gdyż ograniczyła się jedynie do przedstawienie danych za 2015 r. Strona nie przedłożyła żadnych dokumentów za 2016 r., choć skarga została wniesiona w sierpniu 2016 r. Po trzecie, spółka błędnie utożsamia fakt egzekwowania obowiązku pieniężnego, wynikającego z ostatecznej decyzji, z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy wyjaśnić, że zobowiązania podatkowe mają charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki wykonania zobowiązania są odwracalne. Ich uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015, poz. 613 ze zm.). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.