I SA/Wr 1127/09

Wrocław, dnia 20 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia odmówić przywrócenia terminu. W dniu [...] M. K. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...], nr [...], ustalającej odpowiedzialność podatkową skarżącego, jako członka zarządu, za A z siedzibą we W. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało doręczone w dniu [...] pełnomocnikowi M. K., ustanowionemu na potrzeby postępowania podatkowego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...] M. K. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu [...]. W piśmie nadanym [...] skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazał, że w dniach od [...] do [...] przebywał poza Wrocławiem i nie miał możliwości wykonania zarządzenia z dnia [...]. w zakreślonym terminie. Po powrocie do domu, bez zbędnej zwłoki wykonał zarządzenie, to jest wniósł o przyznanie mu prawa pomocy. Do wniosku o przywrócenie terminu skarżący załączył datowany na dzień [...] wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Należy stwierdzić, że pomimo zatytułowania pisma sądowego jako "wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy", istotą żądania skarżącego było zachowanie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, wyznaczonego mu zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...]. O ile bowiem wniosek o przyznanie prawa pomocy może zostać wniesiony na dowolnym etapie postępowania, to tylko jego złożenie w terminie wyznaczonym na uiszczenie wpisu od skargi, nie będzie skutkowało odrzuceniem tej skargi na mocy art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) z powodu braku wpisu. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 i 87 § 2 p.p.s.a. strona może wnosić o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie to nie nastąpiło z jej winy. Art. 87 § 1 p.p.s.a. wymaga natomiast, aby wniosek ten został złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przeszkody, skutkującej uchybieniu tego terminu. Przesłanką merytoryczną przywrócenia terminu jest zatem brak zawinienia strony przy jego uchybieniu. Należy stwierdzić, że chodzi tu o zachowanie należytej staranności w prowadzeniu sprawy, charakteryzującej osobę dbającą o własne interesy. Innymi słowy, chodzi tu o taką sytuację, gdy przyczyną opóźnienia są wyłącznie okoliczności zewnętrzne i obiektywne. W przypadku wniosku o przywrócenie terminu, ustawodawca złagodził rygor dowodowy, ustanawiając stronie jedynie obowiązek uprawdopodobnienia przytoczonych przez nią okoliczności. Oznacza to, ze strona musi jedynie wykazać duże prawdopodobieństwo, że przytoczone przez nią okoliczności miały miejsce. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że nie ma podstaw do uznania, że skarżący uchybił terminowi do uiszczenia wpisu w sposób niezawiniony. Wymaga podkreślenia, że skarżący odebrał zarządzenie z dnia [...] w przeddzień swojego wyjazdu, to jest [...] i jeszcze tego samego dnia sporządził wniosek o przyznanie mu prawa pomocy (k. 14 akt). Z twierdzeń skarżącego nie wynika, aby wyjeżdżał on poza granice kraju, a tym samym, mógł on sporządzony przez siebie wniosek nadać w dowolnym urzędzie pocztowym. Zgodnie bowiem z art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Brak jest też jakichkolwiek podstaw, aby uznać, że w trakcie wyjazdu lub w dniach go poprzedzających skarżący znajdował się w szczególnej sytuacji życiowej, która uniemożliwiłaby mu odpowiednie zareagowanie na zarządzenie z dnia [...]. Należy wobec tego uznać, że skarżący pomimo posiadania obiektywnej możliwości nadania wniosku o przyznanie prawa pomocy, z zachowaniem siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, nie wykazał należytej staranności w sprawie. Wobec czego w oparciu o art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.