I SA/Wr 1138/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2012 postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. [...]. Pismem z dnia 24 października 2016 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania w całości decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. (nr [...]), który uzasadnił tym, że wyegzekwowanie zobowiązania podatkowego jakie wynika z zakwestionowanej decyzji, grozi skarżącemu utratą środków utrzymania, a zatem spełnia przesłankę nieodwracalności skutków w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Swoje stanowisko wnioskodawca poparł odwołaniem się do wypowiedzianego w orzecznictwie sądowym poglądu, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji, gdy zapłata kwoty z zaskarżonej decyzji mogłaby być znacznym utrudnieniem dla wnioskodawcy oraz mogłoby to zagrozić jego bytowi materialnemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej – p.p.s.a.), Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wedle zdania 3 w § 3 artykułu 61 – dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., rozszerzającego instytucję ochrony tymczasowej także na akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, objęte są nie tylko akty będące przedmiotem zaskarżenia, którymi są akty organów drugiej instancji, ale także akty pierwszoinstancyjne. W odniesieniu do powyższego należy stwierdzić, że jakkolwiek żądanie wnioskodawcy wyrażone w części wstępnej wniosku nawiązuje wprost do decyzji Prezydenta Miasta W. (a więc organu podatkowego pierwszej instancji) to całościowa argumentacja wniosku (w szczególności, przedostatni akapit wniosku) daje Sądowi podstawy do uznania, iż intencją wnioskodawcy było również żądanie wstrzymania decyzji stanowiącej przedmiot skargi, a więc decyzji organu drugiej instancji. Podstawy do formułowania takiej oceny daje w szczególności zawarte we wniosku stwierdzenie, że "groźba wyegzekwowania zobowiązania podatkowego, stwierdzonego kwestionowaną decyzją może stanowić trudny do odwrócenia skutek, uzasadniając tym samym wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej". Tym samym biorąc pod uwagę zarówno wyraźne i jasne wskazanie strony skarżącej jakiego aktu wstrzymania wykonania się domaga, jak również odczytując z treści uzasadnienia wniosku, że jego przedmiotem powinna stać się także decyzja organu drugiej instancji Sąd stoi na stanowiskiem, iż wniosek ten należy uznać za dotyczący decyzji organów obydwu instancji. Co się tyczy samych przesłanek uwzględnienia wniosku, to w orzecznictwie sądowym utrwalone jest stanowisko, że użyte w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcia nieostre (znaczna szkoda i trudne do odwrócenia skutki) wymagają konkretyzacji w materiale dowodowym, który powinien przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd, dla powodzenia wniosku nie będą wystarczające jedynie ogólnikowe twierdzenia wnioskodawcy co do niebezpieczeństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w ww. przepisie. Poddając ocenie w myśl przedstawionych kryteriów złożony w sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji należy stwierdzić, że jego uzasadnienie cechuje duży stopień ogólnikowości, albowiem wnioskodawca poza samą deklaracją powstania przesłanki trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., utożsamianą z zagrożeniem utraty środków utrzymania, w istocie nie przedstawił żadnych konkretnych dowodów na to, że jego obawa w tym zakresie jest co najmniej uprawdopodobniona. W ocenianym wniosku nie zawarto ani szczegółowych informacji na temat aktualnej sytuacji finansowej wnioskodawcy, ani też nie uprawdopodobniono negatywnego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację majątkową skarżącego. Do stwierdzenia istnienia takiego związku nie daje również podstaw analiza akt sprawy. W ocenie Sądu, istnienie takiego prawdopodobieństwa nie może być przy tym utożsamiane jedynie z samą wysokością zobowiązania podatkowego nałożonego zaskarżoną decyzją. Wypada dodać, że analizą tego rodzaju argumentacji na tle przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. wielokrotnie zajmowały się sądy administracyjne wyrażając pogląd, że sama tylko wysokość zobowiązania podatkowego ciążąca na skarżącym nie może zostać uznana za warunkującą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jeśli skarżący nie wykaże związku pomiędzy uszczupleniem jego majątku a niebezpieczeństwem wystąpienia przesłanki znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Należy również wskazać, iż za odmową wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji przemawia również fakt, iż decyzja ta została uchylona przez organ odwoławczy zaskarżoną decyzją z [...] r. ([...]), w której to decyzji organ drugiej instancji ustalił również stronie skarżącej wysokość podatku od nieruchomości na rok 2012. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, o czym postanowił jak w sentencji.