I SA/Wr 1139/12

Wrocław, dnia 15 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. H. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji dotyczącej podatku od spadków i darowizn postanawia: odrzucić skargę. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. decyzją z dnia [...]r., nr [...], utrzymał w mocy poprzednio wydaną decyzję z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]r., nr [...], ustalającej D. H. (dalej: skarżąca) zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn. Decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 16 lipca 2012 r. Rozstrzygnięcie zawierało pouczenie, że służy na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia decyzji. Skarżąca wniosła skargę w dniu 14 sierpnia 2012 r. do Dyrektora Izby Skarbowej we W. (data stempla pocztowego, k. 5 akt sądowych), który po jej otrzymaniu w dniu 16 sierpnia 2012 r. przesłał ją pismem [...]z dnia 17 sierpnia 2012 r. do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. (k. 459 akt administracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na niezachowanie przez skarżącą terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r., Dz. U. poz. 270, dalej p.p.s.a.), skargę na decyzję administracyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia jej skarżącemu. Natomiast w oparciu o art. 54 § 1 p.p.s.a. dokonuje się tej czynności za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi. Należy wskazać, że zgodnie z art. 58 § 1 ust 2 p.p.s.a., skarga wniesiona po upływie terminu lub za pośrednictwem niewłaściwego organu podlega odrzuceniu. Terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym ustala się na podstawie art. 83 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że oblicza się je według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. I tak na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) termin liczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli jego początkiem jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Mając powyższe na uwadze należy przede wszystkim podkreślić, że pełnomocnik skarżącej wniósł skargę do niewłaściwego organu administracji podatkowej. W myśl bowiem art. 26 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity z 2011 r., Dz. U. Nr 41, poz. 214 ze zm.) od decyzji w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji stronie służy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez organ, który wydał to rozstrzygnięcie. Tym samym, z uwagi na treść art. 54 p.p.s.a. należy stwierdzić, że skarga z dnia 15 sierpnia 2012 r. powinna zostać wniesiona do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W., a nie Dyrektora Izby Skarbowej we W., albowiem ten drugi nie był organem odwoławczym w sprawie. Dalej należy stwierdzić, na podstawie ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, że w przypadku wniesienia skargi do niewłaściwego organu administracji publicznej, o tym, czy został zachowany termin o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. decyduje data jej przekazania przez organ niewłaściwy do organu właściwego. Jak wynika z akt sprawy, decyzja organu drugiej instancji została prawidłowo doręczona skarżącej (za pośrednictwem pełnomocnika) w dniu 16 lipca 2012 r. Od tego dnia należało zatem liczyć bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który zakończył się w dniu 16 sierpnia 2012 r.( z uwagi na to, że dzień 15 sierpnia 2012 był ustawowo wolny od pracy). Tego też dnia skargę otrzymał Dyrektor Izby Skarbowej we W., który przesłał ją Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej we W. w dniu 17 sierpnia 2012 r. – a zatem już po upływie terminu do jej wniesienia. W ocenie Sądu działanie Dyrektora Izby Skarbowej we W. w niniejszej sprawie nie było zawinione. Organ ten bowiem bez zbędnej zwłoki (następnego dnia pod odebraniu skargi), po stwierdzeniu, że nie jest właściwy w sprawie, przekazał skargę organowi właściwemu. Wobec tego wyłącznie skarżąca ponosi ujemne skutki błędnego zaadresowania skargi w sprawie i z tego względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skargę należało odrzucić jako spóźnioną.